Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΑΡΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ...(3)


του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

Ο τριαντάχρονος περίπου νέος ήλθε κατευθείαν πάνω στον ιερέα. 
«Πάτερ, θέλω να εξομολογηθώ. Μπορείτε;»
«Βεβαίως, παιδί μου. Ορίστε, πέρασε στο εξομολογητάρι». 
Ο ιερέας φόρεσε το πετραχήλι και έκανε μία σύντομη ακολουθία, επικαλούμενος το έλεος του Κυρίου επί τον εξομολογούμενο. 
Κάθισαν.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ


Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Γέροντος Δαμασκηνού Κατρακούλη: Περί Προσευχής



Π Ε Ρ Ι  Π Ρ Ο Σ Ε Υ Χ Η Σ
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗ
ΤΟΥ ΜΕΓΑΡΕΩΣ
(+ 23/2/2001)

Όταν προσευχώμεθα τελωνικώς, μας λούζει το έλεος του Θεού και το σκοτεινό καταγώγιο της ψυχής μας καταγαύζεται απο το θείο Φως. Εάν προσεύχεσαι με πνεύμα συντριβής και μετανοίας, έχοντας επίγνωση της αμαρτωλότητός σου και της απείρου θείας ευσπλαχνίας, ευρίσκεσαι αίφνης να φορής βασιλικήν αλουργίδα θείας δόξης. Χωρίς μετάνοια, πένθος και συντριβή δεν είναι δυνατόν να ελκύσουμε το θείο Φως στην ψυχή μας.

Όταν προσεύχεσαι αντιλαμβάνεσαι ότι ο Θεός σε ακούει, σου ομιλεί, σε σκέπτεται – εσένα ξεχωριστά - , και μάλιστα πολύ αγαπητικά. Μας ομιλεί ό Θεός και πρέπει κι εμείς να Του ομιλούμε από πολύ κοντά, με εμπιστοσύνη, αγαπητικά, λατρευτικά. Όταν λέμε "ομιλώ στον Θεό", σημαίνει πάω κοντά ως αγαπητός στον Θεό -ό Θεός να με ελεήσει- και πιστεύω ότι δεν θα μου χαλάσει το χατήρι.
Πρώτα Του λέω να με συγχώρηση που τολμώ να Του ομιλήσω. Τον παρακαλώ να με ελεήση να με ακούση, να με προσέξη και να με κοιτάξη... Τί είναι το κοίταγμα; Ή παροχή του θείου ελέους, ή αίσθησις της επισκέψεως του θείου ελέους.
Πρέπει να έχωμε βεβαιότητα κατά την θεία συνομιλία ότι ό Θεός θα μας απαντήση. Αυτό δεν είναι πλάνη ούτε εγωισμός ούτε μύθος ούτε φαντασία, είναι πίστις, πραγματικότης. Έτσι μας θέλει ό Θεός! Να Του ομιλούμε ως φίλος προς Φίλον και να ιστάμεθα ως ενώπιος Ένωπίω. Πώς αλλιώς ημπορεί να είναι παρά μόνον έτσι; Άς είμαστε τομαράκια, μας έχει φίλους ό Θεός... και κάνει μεγάλη υπακοή εις ημάς. Δεν μας αρνείται τίποτε ό Θεός, εκτός και αν ζητούμε πράγματα ανώφελα για την σωτηρία μας.
Όταν προσευχώμεθα απευθυνόμεθα στον Παντογνώστη και Παντοδύναμο, που ημπορεί να ενεργή τα πάντα αμέσως. Και όταν ή αίσθησης της παρουσίας του Θεού αναπαύη τον είναι μας και έχωμε την πεποίθηση ότι ό Κύριος τα πάντα δύναται, τότε ό Θεός θαυματουργεί.
Ένα βράδυ, στην προσευχή μου ώμίλησα πολύ προσωπικά με τον Θεό. Ώμίλησα στον Πρόσωπο του Χριστού και είδα άμεσα τα αποτελέσματα τής πλήρους εμπιστοσύνης προς Εκείνον. Όταν ικετεύωμε χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς κανένα παραπέτασμα, ανοικτά -και τηρούμε βεβαίως τις εντολές- τότε ό Θεός δεν μας χαλάει χατίρι. Αμέσως μας ακούει. Τόσο πολύ μας αγαπάει! Και όταν ό Θεός, ή αύτοαγάπη, γίνη ή αγάπη μου, ε .... από κει και πέρα αρχίζει ή μακαριότης και ή απόλαυσις τής συνομιλίας πρόσωπο προς Πρόσωπο.

Όταν προσευχώμεθα με αληθινή αγάπη για τον συνάνθρωπο ο Θεός αναπαύει πρώτα εμάς, στερεώνοντας την πίστι μας. Μόλις παγιωθή μέσα μας η πίστις εις Χριστόν, αμέσως δρα η προσευχή και εις εκείνον, για τον οποίον προσευχόμεθα. Διότι ο θεός συγκινείται αφάνταστα, όταν κάποιος Τον παρακαλή να ελεήση την “αγάπη” Του, την εικόνα Του, δηλαδή τον συνάνθρωπο· και τότε Εκείνος επεμβαίνει και θαυματουργεί, παρακαλώ.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Άγιος Πορφύριος: "ο Χριστός είναι φίλος μας, είναι ο αδελφός μας"

(Απομαγνητοφωνημένα λόγια του Αγίου Πορφυρίου του νέου, του Καυσοκαλυβίτου)

Λοιπόν, ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Πάει, τελείωσε. Αν δε βλέπεις το Χριστό σε όλα σου τα έργα και τις σκέψεις, είσαι χωρίς Χριστό.
Πως το κατάλαβες;
Θυμάμαι κι ένα τραγούδι.
«Συν Χριστώ πανταχού,φόβος ουδαμού».
Το ‘ χετε ακούσει; Ε; Το λένε τα παιδιά, δε το θυμάμαι.
Λοιπόν, έτσι πράγματι πρέπει να βλέπωμε το Χριστό. Είναι φίλος μας, είναι αδελφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Είναι το παν. Αλλά είναι φίλος και το φωνάζει: «Σας έχω φίλους, βρε, δεν το καταλαβαίνετε; Είμαστε αδέλφια. Βρε εγώ δεν είμαι… δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι, δεν σας φοβερίζω, σας αγαπάω. Σας θέλω να χαίρεσθε μαζί μου τη ζωή». Κατάλαβες;
Έτσι είναι ο Χριστός. Δεν έχει κατήφεια, ούτε μελαγχολία, ούτε ενδοστρέφεια, που ο άνθρωπος σκέπτεται ή βασανίζεται από διαφόρους λογισμούς και διάφορες πιέσεις, που κατά καιρούς στη ζωή του τον τραυμάτισαν.
Ο Χριστός είναι νέα ζωή. Πως το λέω; Ο Χριστός είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, το φως το αληθινόν, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει όλους μαζί του, όλους κοντά στο Χριστό.
Όταν εμείς βρίσκουμε κάποιονε θησαυρό ή ό, τι άλλο, δεν θέλομε να το λέμε πουθενά. Ο Χριστιανός όμως, όταν βρει το Χριστό, όταν γνωρίσει το Χριστό, όταν ο Χριστός εγκύψει μέσα στην ψυχούλα του και τον αισθανθεί, θέλει να φωνάζει και να το λέει παντού, θέλει να λέει για το Χριστό, τι είναι ο Χριστός. Αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήστε της αγάπης Αυτού. Ο Χριστός είναι το παν, είναι η πηγή της ζωής, είναι το άκρον των εφετών, είναι το παν. Όλα στο Χριστό υπάρχουν τα ωραία.
Και μακράν του Χριστού η θλίψις, η μελαγχολία, τα νεύρα, η στενοχώρια, οι αναμνήσεις των τραυμάτων της ζωής, των πιέσεων, των αγωνιωδών, έτσι, ωρών. Όλα, ζούμε εκείνα εκεί της ζωής μας. Και πάμε εδώ και πάμε εκεί, και τίποτα, και πουθενά δεν στεκόμαστε. Όπου βρούμε το Χριστό, ας είναι μια σπηλιά, καθόμαστε εκεί και φοβούμαστε να φύγουμε, να μη χάσουμε το Χριστό. Διαβάστε να ιδήτε. Ασκηταί, που εγνώρισαν το Χριστό, δεν ήθελαν να φύγουν από τη σπηλιά, ούτε έβγαιναν έξω να κάνουνε πιο πέρα ∙ θέλαν να είναι εκεί που αισθανόντουσαν το Χριστό μαζί τους.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Anthony Bloom: Κυριακή της τελικής κρίσεως


+ Anthony Bloom
Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

σημεριν παραβολ εναι τόσο γνωστ σ’μς πο σως ν μήν χουμε προσέξει τ μήνυμα της. Κα μιλάει γι δύο πράγματα.

Μς θυμίζει τι θ ρθει μι μέρα ταν θ σταθομε νώπιον το Ζωντανο Θεο, κα ττε θ λθει κρίση. χι πς Θες περιμένει ν μς κρίνει κα ν καταδικάσει τς κακς μας πράξεις ˙ λλ ταν θ σταθομε νώπιον κείνου πο εναι μορφιά, κα νακαλύψουμε πόσο διαστρέψαμε τν εκόνα Του μέσα μας, ταν σταθομε μπροστά σ’ κενον πο μς γάπησε τόσο πολ κα συνειδητοποιήσουμε πόση λίγη γάπη Το δώσαμε – ατ δν θ εναι κρίση;

Ατ συμβαίνει πίσης στς σχέσεις μας. Κάποιες φορς νακαλύπτουμε τι κάποιος μς γάπησε τόσο βαθιά, τόσο ληθιν, κα πήραμε ,τι μς δόθηκε, τν γάπη, τν ζεστασιά, τν τρυφερότητα, λη την φροντίδα, τς θυσίες του , τι ποδεχθήκαμε τ ζω το προσώπου πο μέρα μ τ μέρα παρνήθηκε τν αυτό του γι τ καλό μας, δίχως νταπόκριση, θεωρώντας δεδομένο τι γάπη πο μς προσφέρθηκε ταν δικαίωμά μας. Κα ρχεται μι μέρα πο ατ τ πρόσωπο πεθαίνει, κα ντιλαμβανόμαστε τι παίρναμε συνεχς, κα ποτ δν δείξαμε να σημάδι ναγνώρισης, ποτ δν κάναμε ατ τ πρόσωπο ν νοιώσει τι καταλάβαμε πόσο βαθι, ληθιν, εγενικ μς γάπησε.

Κα τώρα, βρισκόμαστε μπροστ στν τελικ κρίση : πολ ργ, πολ ργά!.. , τ πρόσωπο πο μς γάπησε μς χει πο καιρ ξεχάσει, κα τώρα ατ τ πρόσωπο λέει στν Θε τ λόγια πο Χριστς επε ταν σταυρωνόταν: Πάτερ, συγχώρησε τους! Δν γνωρίζουν τ κάνουν... λλ πόσο δυνηρ εναι κρίση, κρίση πρς τν αυτό μας· ασθηση τι θ μπορούσαμε ν κάνουμε τόσο ετυχισμένο τ γαπημένο πρόσωπο – κα δν τ κάναμε. Ατ εναι μι κρίση πολύ πι σοβαρ π τν κρίση ποιουδήποτε δικαστηρίου, κάτι πο κάθε μέρα πο θ περνάει θ μς πληγώνει κατάκαρδα, περισσότερο π κάθε πίσημη καταδίκη.Δν θ κριθομε σύμφωνα μ τν πίστη μας στς ντολς, λλ ν μάθαμε ν’ γαπμε.