Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΑ (15 ΙΟΥΛΙΟΥ)


του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

῾῾Η γία Ιουλίττα ζησε πί τς βασιλείας το Διοκλητιανο καί καταγόταν πό τό Ικόνιο. Λόγω το διωγμο κατά τν χριστιανν πού εχε ξεσπάσει κε, πγε στήν Σελεύκεια μαζί μέ τόν τριετή υό της οίδιμο Κήρυκο. Επειδή μως τά δια πικρατοσαν κι κε, λθε στήν Ταρσό τς Κιλικίας, στήν ποία γεμόνας Αλέξανδρος, μός καί θηριώδης στούς τρόπους, τιμωροσε καί βασάνιζε σους πικαλονταν τόν Χριστό. Συνελήφθη καί Ιουλίττα καί ρχισαν τά βασανιστήριά της. Απέσπασαν βίαια πό τήν γκαλιά της τό παιδί κι γεμόνας προσπάθησε μέ γλυκόλογα νά τό τραβήξει κοντά του. Δέν μπόρεσε μως, γιατί τό παιδί εχε στηλώσει τά μάτια πρός μόνη τήν μητέρα του, ν πικαλετο μέ ψιθυριστή φωνή τό νομα το Χριστο. Στό τέλος, πως ταν δωσε μία κλωτσιά στήν κοιλιά το γεμόνα, μέ ποτέλεσμα νά ργισθε ατός καί νά τό ρίξει κάτω πό τά σκαλάκια το βήματος πού καθόταν. Από τήν πρόσκρουση στά σκαλάκια συντρίφτηκε τό κρανίο του κι φησε κε τήν μακάρια ψυχή του. Η δέ γία Ιουλίττα, φο πέστη πολλά βασανιστήρια χωρίς νά πειστε νά ρνηθε τόν Χριστό, ποτμήθηκε τήν κεφαλή της κι λαβε τό στεφάνι τς θλήσεως

Εναι λογικό Ιωσήφ μνογράφος νά πικεντρώνει τήν προσοχή του σέ δύο κυρίως σημεα πό τό μαρτύριο τν γίων Κηρύκου καί Ιουλίττης: πρτον στήν νηπιακή λικία το Κηρύκου, δεύτερον στό ψυχικό μαρτύριο πού πέστη Ιουλίττα, πέρα πό τό σωματικό πειτα, βλέποντας μπροστά στά μάτια της τόν θάνατο το υο της. Πλεστα σα τροπάρια πράγματι ναφέρονται στόν μικρό  Κήρυκο, τόν ποο μως προβάλλει μνογράφος νήπιο μέν στήν λικία, πολιό μως καί μέ τέλειο φρόνημα κατά τήν ψυχή. Πρόκειται σφαλς γιά παραδοξότητα, κυριολεκτικά γιά θαμα, τό ποο πισημαίνει Ιωσήφ. ῾᾽Εμπρός, δετε λοι παράξενο καί παράδοξο θέαμα: Ποιός χει δε τριετές νήπιο νά ντροπιάζει τύραννο; Πρόκειται γιά θαμα! (Δετε καί θεάσασθε παντες ξένον θέαμα καί παράδοξον: Τίς ώρακε νήπιον, τριετ ντα, τύραννον ασχύναντα; Ω το θαύματος! (Δοξαστικό στιχηρν σπερινο). Μέ σμα νηπίου λλά μέ τελειότατο φρόνημα, μάρτυς, νίκησες τόν ρχέκακο διάβολο(Νηπιάζοντι σώματι, καί τελειοτάτ, μάρτυς, φρονήματι, τόν ρχέκακον κατέβαλες) (δή δ´). ῾῾Υπρξες, κατά πολύ θαυμαστό τρόπο, θλοφόρε Κήρυκε, τελής κατά τό σμα, τέλειος μως στήν φρόνηση (Τήν λικίαν τελής, ν φρονήσει τελεί, πρξας θαυμαστότατα, Κήρυκε θλοφόρε) (ξαποστειλάριο ρθρου).

Διαβάστε τη συνέχεια στο ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου