Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Ομιλία Οικουμενικού Πατριάρχου κατά την χειροτονία του Αδριανουπόλεως Αμφιλοχίου

Ὁμιλία  τῆς Α.Θ.Παναγιότητος
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου
κατά τήν εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονίαν 
τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀδριανουπόλεως κ. Ἀμφιλοχίου
(18 Ὀκτωβρίου 2014)


Θεοφιλέστατε ψηφισμένε Μητροπολτα δριανουπόλεως,
  « νομοθετήσας μν βαθμν καί ταγμάτων τάξιν» σε κάλεσεν ες τόν τρίτον βαθμόν τς ερωσύνης καί σήμερον, μο μετά τν συνιερουργούντων δελφν ρχιερέων σέ χειροτονομεν Μητροπολίτην δριανουπόλεως καί σε ποδεχόμεθα ες τήν χορείαν τν εραρχν το Πανσέπτου Οκουμενικο Θρόνου, τοθ̉ περ ποτελε διά σε ψίστην τιμήν καί προνόμιον -ς καί διά πάντας μς-, νά νήκωμεν δηλαδή ες τήν πρωτόθρονον μα καί μαρτυρικήν γίαν το Χριστο Μεγάλην κκλησίαν τς Κωνσταντινουπόλεως. Ες ατήν νκες δη λ ψυχ καί διανοί καί καρδί καί χείλεσιν ς πιστός στρατιώτης ατς, νν δέ καθίστασαι καί ξιωματοχος της. γαλουχήθης καί νδρώθης πνευματικς παρά Γέροντι σοφ καί εγενε καί διακριθέντι διά τό κκλησιαστικόν του φρόνημα καί τήν ελάβειαν καί φοσίωσιν πρός τήν ποτνίαν Μητέρα κκλησίαν, τ μακαριστ, λέγομεν, Μητροπολίτ Μεγάρων καί Σαλαμνος κυρ Βαρθολομαί. λλ̉ σφαλς πολλά φείλεις καί ες τόν είμνηστον ρχιμανδρίτην το Οκουμενικο Θρόνου Δαμασκηνόν Κατρακούλην, ποος πλείστας ψυχάς δήγησεν ες τόν Χριστόν καί τάς στήριξεν ες τόν πνευματικόν των γνα. ς εναι, λοιπόν, αωνία μνήμη ατν!

  Καλεσαι τώρα νά διακονήσς τήν Μητέρα κκλησίαν πό τς θέσεως το Διευθυντο το Γραφείου κπροσωπήσεως ατς ν θήναις, «ρθοτομν τόν λόγον τς ληθείας ες δόξαν το Πατρός καί το Υο καί το γίου Πνεύματος» καί συνεισφέρων ες τήν γαστήν συνεργασίαν Οκουμενικο Πατριαρχείου καί κκλησίας τς λλάδος, καί μάλιστα ες τάς παρούσας χαλεπάς διά τό Γένος μέρας. προσωπική πνευματική σχέσις σου μέ τόν Μακαριώτατον ρχιεπίσκοπον θηνν καί πάσης λλάδος κ. ερώνυμον ποτελε χέγγυον τς πιτυχίας τς ποστολς σου ταύτης, ποία εναι καί σπουδαία καί χρήσιμος. κόμη, διά τήν πιτυχίαν ατήν πολογίζομεν ες τήν κατάρτισίν σου τήν θεολογικήν καί νομοκανονικήν καί θύραθεν, τς ποίας δείγματα χεις δώσει πολλά. Θά ζς καί ες τό ξς ες τήν αωνίαν λλάδα, τήν κοιτίδα το πολιτισμο, τς δημοκρατίας, τς φιλοσοφίας, λλά, προτρεπόμεθά σε, κατά τό πνεμα καί τήν παράδοσιν τς Μητρός κκλησίας, νά ναπνές τόν έρα τς οκουμένης καί νά γκαλιάζς λον τόν κόσμον καί νά μεταδίδς ες ατόν τά μηνύματα ερήνης καί συμφιλιώσεως, νοικτν ριζόντων καί πλατείας καρδίας. Δι̉ μς δ ες τό Οκουμενικόν Πατριαρχεον ρος οκουμενικός εναι κάτι περισσότερον πό νομα, πό στορικόν τίτλον: εναι κοσμοθεωρία καί τρόπος ζως. «Τρόπος νά κοιτάζς τόν κόσμον, τό χθές καί τό αριον, τούς λλους καί τόν αυτόν σου». 
  Το λόγου ντος περί το ν θήναις Γραφείου μν θά το παράλειψις άν δέν ναφέρωμεν τήν μέχρι τοδε διακονίαν ν ατ το πρώτου Διευθυντο του ερωτάτου δελφο γίου Περγάμου κ. ωάννου, το σοφο καδημαϊκο, μέ τήν πολυποίκιλον πί σειράν τν δραστηριότητα καί προσφοράν, διά τήν ποίαν καί τόν τιμήσαμεν μόλις πρό μερν, μοφών συνοδικ ποφάσει, νυψώσαντες ατόν παξίως ες Γέροντα εράρχην το Θρόνου. Εησαν τά τη ατο πολλά καί ελογημένα!


  Θεοφιλέστατε καί προσφιλέστατε δελφέ,
  μετέρα Πατριαρχικ προτάσει καί προβλήσει, ξελέγης καί κατεστάθης Μητροπολίτης δριανουπόλεως, μις διακεκριμένης παρχίας το πανσέπτου τούτου Θρόνου, κκλησιαστική στορία τς ποίας ρχίζει πό τόν Δ´ αἰῶνα, ποχήν κατά τήν ποίαν διέπρεψε καί οράνιος προστάτης σου γιος μφιλόχιος κονίου. δριανούπολις, συνδέουσα τήν Κωνσταντινούπολιν μετά τς λοιπς Ερώπης, πέβη τό κέντρον πικοινωνίας μεταξύ νατολς καί Δύσεως καί νεδείχθη πόλις μπορική καί βιομηχανική μέ χαρακτρα διεθν καί κέντρον σημασίας στρατιωτικς καί πολιτικς. κκλησιαστικς ημοίρησε νά διαποιμανθ πό πιφανν προκατόχων σου, τινές τν ποίων νυψώθησαν ες τόν περίπυστον Οκουμενικόν Θρόνον, λλοι δέ τι ψηλότερον, ες τόν Θρόνον το μάρτυρος. νδεικτικς ναφέρομεν νταθα τόν φιλόμουσον πρην Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλον Στ´ καί τόν διάδοχόν του ες τήν Μητρόπολιν δριανουπόλεως Δωρόθεον τόν Πρώϊον, τόν πό  Σχολαρχν τς Μεγάλης το Γένους Σχολς, να κ τν κτώ Μητροπολιτν τν παγχονισθέντων τήν μέραν το Πάσχα μο μετά το Πατριάρχου Γρηγορίου το Ε´.
  χι λιγώτεροι σαν καί ο λόγιοι τς παρχίας σου, Θεοφιλέστατε, μέ πιστέγασμα τόν πολύν Κωνσταντνον Καραθεοδωρν, τόν διδάσκαλον το ϊνσταϊν. 
  Μνημονεύομεν εγνωμόνως λους ατούς τούς κεκοιμημένους δριανουπολίτας καί χαιρετίζομεν καί ελογομεν τούς πιζντας ν τ προσώπ τν παρόντων καί συμπροσευχομένων Προέδρου καί ντιπροέδρου το Φιλεκπαιδευτικο Συλλόγου δριανουπόλεως πό τήν νέαν ρεστιάδα.

  Καί τατα μέν οτως, δελφέ μφιλόχιε,
  σφαλς κουσες καί θά κούσς καί πάλιν καί πολλάκις τι κκλησία Κωνσταντινουπόλεως μπορε νά λέγεται Μεγάλη κκλησία λλ̉ ες τήν πραγματικότητα εναι μικρά, εναι ξουθενημένη, εναι συρρικνωμένη, εναι ταπεινωμένη, εναι νίσχυρος μπρός ες λλας πανισχύρους κκλησίας α ποαι καί διαρκς τήν πιβουλεύονται καί τήν ποσκάπτουν. Σύ, μή φοβο. Διότι δ εναι είζωος Κωνσταντινούπολις, εναι Χώρα τν Ζώντων, τό καύχημα τν ζώντων, θά λεγεν Φώτης Κόντογλου.  Ζομε, αἰῶνες τώρα, μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων, τά ποα εναι παρόντα καί περιίπτανται μαζί μέ μς τούς ζντας καί περιλειπομένους  παντο, ες τά τείχη, τούς ναούς, τίς κινστέρνες, τόν ππόδρομον, τά δραγωγεα, τά παλάτια, τά μοναστήρια. Ζομε λίγοι καί μέτρητοι. Καί μόνοι καί μετά πολλν. λλά πάντως ζομε, «μέσον πυρός στάμενοι καί μή φλεγόμενοι». 
  Επε κάποιος τι τό Φανάρι «σ̉ δηγε πό τό σήμερα στό χθές κι̉ στερα στό προχθές. κι̉ λο πιό πίσω». ρχεται μως ρχιεπίσκοπος θηνν ερώνυμος Β´ νά διορθώσ καί νά προσθέσ τι πόλις ατή «δέν εναι μόνο παρελθόν, εναι καί παρόν καί κυρίως τό μέλλον. Κωνσταντινούπολη, χάρη στήν παράδοση πού διασώζει τό Οκουμενικό Πατριαρχεο, χει λες τίς προϋποθέσεις νά δώσει τό ραμα σέ ναν κόσμο πού καταρρέει». δ «μπορες νά θυμηθς, νά ξαναζήσς, νά ζήσς, νά ντλήσς καί, τέλος, νά πάρξς». Διατί; Διότι ν Ατ  ζμεν καί κινούμεθα καί σμέν. Ποί; κείν, ποος επεν τι λθεν «να ζωήν χωμεν καί περισσόν χωμεν».
  ντως, πως θά γραφεν Παλος πρός τούς Κορινθίους, δ διάγομεν «ν πομον πολλ, ν θλίψεσιν, ν νάγκαις, ν στενοχωρίαις, ν πληγας ... διά δόξης καί τιμίας, διά δυσφημίας καί εφημίας ... ς ποθνήσκοντες καί δού ζμεν». Πάντοτε ζμεν. Καί πάλιν πρός τούς Κορινθίους γράφει πόστολος τν θνν τά ξς: Χριστός «ε σταυρώθη ξ σθενείας, λλά ζ κ δυνάμεως Θεο· καί γάρ μες σθενομεν ν ατ, λλά ζησόμεθα σύν ατ κ δυνάμεως Θεο».
  δού, Θεοφιλέστατε ψηφισμένε, ποίας κκλησίας καλεσαι νά εσαι διάκονος καί κπρόσωπος, ξιωματικός ες τό ξς λλά καί πάντοτε πιστός καί πρόθυμος στρατιώτης, τοιμος διδόναι λόγον παντί τ ατοντι περί τς ν μν λπίδος. Ατς τς λπίδος πού μς κρατ ρθίους καί πάντοτε μέ γωνιστικόν φρόνημα αἰῶνες τώρα.
  Νά εσαι ταπεινός, ξιοπρεπής, κφραστής τς ρχοντικς εγενείας τς πονεμένης Ρωμηοσύνης.
  πιστρέφων πό τό Φανάρι, τό σεπτόν τοτο Πρωττον τς ρθοδοξίας καί το Γένους, ες τά Μέγαρα μετάφερε τήν ελογίαν του ες τούς Μεγαρες, τν ποίων ποικία πρξέ ποτε τό Βυζάντιον. Χαιρόμεθα διότι συμπροσεύχεται σήμερον μαζί μας καί κ. Δήμαρχος τν Μεγαρέων μέ πολλούς κ τν γαπητν δημοτν του.
  Σήμερα εναι χαρά καί πανήγυρις διά σς καί δι̉ μς. Διά σς, διότι παξίως τιμται νας κλεκτός συμπολίτης σας, καί δι̉ μς, διότι ποκτμεν να νέον εράρχην, ες τήν ξίαν, τάς κανότητας καί τήν ποστολήν το ποίου πολλάς λπίδας ναποθέτομεν. Μήτηρ κκλησία νακαινίζει ς ετο τήν νεότητά της πορευομένη ν μέσ συμπληγάδων καί παγίδων πολλν.
  Καί δού ζ! ειθαλής, νενις μέ σπρα μαλλιά, κατάβλητος, δραία καί μετακίνητος ες τήν πό αώνων δραν της, καυχωμένη διά τά παθήματα καί τόν σταυρόν της καί διατηροσα δούλωτον τό φρόνημα το Γένους.

  Καί τώρα, δελφέ ψηφισμένε Μητροπολτα δριανουπόλεως, εσελθε ες τά για τν γίων διά νά λάβς τό πλήρωμα τς χάριτος. Καί ετα ξελθε διά νά κηρύττς, πό ψηλοτέρας πλέον σκοπις, Χριστόν σταυρωμένον καί ναστάντα, ι δόξα καί τό κράτος ες τούς αἰῶνας. μήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου