Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Λόγος χειροτονητήριος του Αδριανουπόλεως Αμφιλοχίου


ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ 
ΛΟΓΟΣ ΕΠΙ Τ ΕΑΥΤΟΥ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙ, 
ΦΑΝΑΡΙΟΝ, ιη’ κτωβρίου ,βιδ’ 

Παναγιώτατε κα πανσέβαστέ μοι, Πάτερ κα Δέσποτα, 
Σεβασμιώτατοι γιοι ρχιερες, 
ερ τν Κληρικν κα μοναχν κατάλογε, 
γαπητο ν Χριστ δελφοί, 

«διον ρχιερέως τ προσφέρειν δρα τ τν λων Θε. Τούτου χάριν Μονογενς νανθρωπήσας, κα τν μετέραν φύσιν ναλαβν, ταύτην πρ μν προσενήνοχε»1, λέγει Κύρου Θεοδώρητος διερμηνεύων τόν μέγα τν θνν πόστολον2. Κα κατ πρτον μν δρα λέγει ατν τν φρικωδεστάτην κα ναίμακτον ερουργίαν ν δευτέροις δ, πν τί τ καθ΄ αυτόν∙ βίον, πολιτείαν, ργα, λόγια, καρδίαν, νον, χαρίσματα, τάλαντα, ψυχν κα πόστασιν. Τατα πάντα, ς θυσίαν κα λοκάρπωμα π το ρχιερέως προσφέρονται Κυρί τ Θε καθ’ μέραν κα ν τ βί λοκλήρ. 
Συνέχει μ λόγος κα δειλιν διαλογίζομαι: «Τί νταποδώσω τ Κυρί περ πάντων, ν νταπέδωκέ μοι3τί νταποδώσω τ Μεγάλ κκλησί περ πάντων ν δωρήσατό μοι; τί νταποδώσω Σοι τ Πρώτ τς Οκουμένης εροθύτ κα Δεσπότη περ πάντων ν χαρίσατό μοι; Πτωχός εμι γ κα πένης, κα ο δυνάμαι κατξίαν προφέρειν δωρήματά τε κα γιστείας τ τν λων Δεσπότ. νδες κα ξουθενημένος κα σχς μου γκατέλειπέ με κα ο δύναμαι τ τς ρχιερωσύνης μπονον βαστάζειν. Τετάρακται καρδία μου, κα σαλεύθησαν ο πόδες μου κα μφοβος γενόμην δι τς εεργεσίας τ περβάλον κα τς Πατριαρχικς Σου καρδίας τ εσυμπάθητον κα γαπητικόν. 
Τί δώσ μοι ψαλτήριον τερπνν δεκάχορδον κα κιθάραν δυμελίφθογγον; Τίς δανείσ μοι φωνν δύμολπόν τε κα λυγηρά; Τίς κατασκευάσ σάλπιγγαν χαλκίνην; Τίς προσφέρ μοι γλτταν εδίνητον πρ κάλαμον γραμματέως ξυγράφου δι ν παραστήσω τς δωρες τ μήχανον, τς ελογίας τ δυσεξαρίθμητον κα ν ταυτ τς εχαριστίας τ πειρον. 
Διπλν κα πολλαπλν ασθάνομαι, τν ερν κα μοναδικν ταύτην ραν, τν δωρεν το Δεσπότου, λλ κα τν τιμν κα τν εεργεσίαν κα τν εθύνην. Κατεστάθην σήμερον, πείρ Θεο συγκαταβάσει κα Πατριαρχικ Σου παρακελεύσει πίσκοπος τς Πρωταρίστου κκλησίας κα τέκνον Σόν, τέκνον Πατρς περιφανος, το γγέλου τς κατ τν Βασιλίδα τν Πόλεων κκλησίας, το στέρος το τηλαυγος κα περάλλου, το Οκουμενικο Πατριάρχου κα κοινο Πατρός πάντων μν!!! 
Εχας κα κεσίαις Σας κα τν γίων ρχιερέων πεφοίτησε πρ μικρο τ κτιστοσυμπλαστουργοσύνθρονον κα τελεταρχικν Πνεμα, τ Πνεμα τς ληθείας π’ μ τν μικρν ν δελφος πολλος κα χρισέ με λαί γαλλιάσεως πνευματικ κα εσήγαγέ με ες τ νδότερα το καταπετάσματος, ες τ για τν γίων, ες τν πληρότητα τν χαρισμάτων κα περικεκάλυψέ με τ τς ρχιερωσύνης χάριτι.

Δυσβάστακτος, ς χθος ρούρης, πέπεσεν π τν σθενικν μων μου γόμος διά τε τ τς ρχιερατικς τιμς μέγα πούργημα, σον δ κα δι τς π τς Σς Σεπτς τν ρθοδόξων Κορυφς νατεθείσης ν θήναις κπροσωπήσεως κα Διευθύνσεως το κεσε Πατριαρχικο Γραφείου. Τν βαρυτάτην εθύνην τν συνέχουσαν τν μν καρδίαν πιτείνει τ γεγονς τς διαδοχς ν τ Μητροπολιτικ Καθέδρα τς γιωτάτης παρχίας δριανουπόλεως σειρς εμεγέθους κα κραταις ρχιερέων ναλωσάντων τν αυτν ψυχν ες τ γεώργιον το Κυρίου πρς δόξαν Ατο κα τς Μεγάλης κκλησίας˙ ες δ, τ ν θήναις Γραφεον κπροσωπήσεως τν πολυσέβαστον μοι Γέροντα Μητροπολίτην Περγάμου ωάννην, τν τν Θεολογίας γίγαντα ν τος καθ' μς χρόνοις,τν μπλεον σοφίας κα πείρας, ο τς τυχούσης ν τος θύραθεν κα δί τος κκλησιαστικος. 
νδον το πεφιλημένου κα παμποθήτου μοι οκου τν το Χριστο πενήτων, ν τ φοβερ κα θαυμάσια τελεσιουργονται π πλείους αἰῶνας δι τν νότητα, εστάθειαν κα εζωίαν τς Μις, γίας Καθολικς κα ποστολικς κκλησίας, σύνεγγυς το γίου Θυσιαστηρίου το Πανσέπτου κα ταπεινομόρφου Πατριαρχικο Ναο, τς ποτνίας τς Θεομήτορος Παμμακαρίστου εκόνος, τν χαριτοβρύτων λειψάνων τν ρχιεπισκόπων Κων/πόλεως ωάννου το Χρυσοστόμου κα Γρηγορίου το Θεολόγου κα τν σκηνωμάτων τν γίων: Εφημίας τς Πανευφήμου, Θεοφανος τς Βασιλίσσης κα Σολωμονς τς Μητρς τν Μακκαβαίων παίδων, πισχνομαι κα καθομολογ κα μνύω ξ λης καρδίας κα σχύος κα δυνάμεως, τν ως χάτης μου ναπνος κα κμάδος φοσίωσιν κα πακον ες τν γίαν το Χριστο Μεγάλην κκλησίαν κα Σ τν Ατς Πρτον, τν κοινν μν Δεσπότην κα Πατέρα, τν Οκουμενικν Πατριάρχην.
τι δέ, διαπρυσί κα γεγονυα τ φων διαβεβαι, διακηρύττω κα φθέγγομαι τν ως τερμάτων καταδάνησιν τν πενιχρν κα νεπαρκν δυνάμεων τς μς οδενίας πρ τς κατευοδόσεως κα περασπίσεως τν μεταπτώτων εροκανονικν θυσιαστικν εθυνν τς Πανιέρου κα Πρώτης τν ρθοδόξων Καθέδρας. Τς ποστολικς ατς βάσεως κα κοινς Μητρς τν ρθοδόξων π τς ποίας τεθεμελιώθησαν α ν τν Οκουμένην κκλησίαι, κα χι μόνον θεμελιώθησαν, λλ κα πηρτίσθησαν κα νετράφησαν κα ηξήθησαν κα δν λησμονήθησαν κα δν πεχωρίσθησαν τς μερίμνης, τς θυσίας, το πόθου κα το μόχθου κα τς ξαντλήσεώς Της. 
ξ ατς τς πνευματεμόρφου μερίμνης κα το σταυροαναστασίμου λγους ναζωοται κα νακαινίζεται τ πενιχρν Φανάριον κα ναχωνεύει τ δυσαχθ κα ναμορφώνει τ περίτεχνα, κα καθηδύνει τ πικρά, κα μεγεθύνει τ λίγα, κα βαστάζει τ βάρος τς ν τν Οκουμένην κκλησιαστικς λότητος κα πιμερίζει τ σύνολον, κα συνάγει τ διεσττα, κα περικρατε τν νότητα ν τ συνδέσμ τς γάπης, κα φρυκτωρε τν γιότητα, κα οκ φίσταται τν παραδεδομένων, κα νανεο τ παρελθν μφανίζον τ μέλλον κα τ πέκεινα αριον διαισθανόμενον τ ναγκαον κα προρν τν ποθούμενον κα λπιζόμενον, τν πάλιν ρχόμενον Κύριον τς δόξης τν Σωτρα μν ησον Χριστόν. 
Ες ατ τ θαμα τς κκλησίας, ατν τν πιβεβαίωσιν τς ληθείας, ατν τν διαρκ κα ένανον αραν το Παναγίου Πνεύματος, τν πιπαφλάζουσαν ες τ σπηλαιώδες κα φατνικν Φανάριον, τ νέον κα ν ταυτ ρχέγονον περον τ διαγγέλον ες τν περίγειον κόσμον τν Εαγγελικν σωτηρίαν κα συνάγον ες τ Πρόσωπον το Προκαθημένου τς εθύνης κα τς διακονίας Ποιμένος ατο, το ρχιεπισκόπου τς Βασιλίδος, τς Κωνσταντινουπόλεως, λην τν ζωήρητον πίστιν εσέρχομαι ς σχατος, να μαθητεύσω, να μποτισθ κ τν ναμάτων του, να μεθύσω κ το κράτου ποτηρίου του, να φωτισθ κ το φωτός του, να ταυτισθ μετ τς πείρας του, να ναρμονισθ ες τ αωνίον μελώδημα του, να μεταδώσω ξ ατο ες τος πριξ κα γγιστα ,τι γιον, ,τι σωτήριον.
Περισσότερον λλοτε σήμερον χομεν νάγκην το θους, τς ρετς, τν ρχν κα τν πιστευμάτων τς Μεγάλης κκλησίας. Τς Μητρς κα προστάτιδος κκλησίας λων τν ρθοδόξων, ξαιρέτως δ τν ωμῃῶν, πως Ατ νοε κα πιστεύει τν ωμηοσύνην ες περεθνικν διάστασιν κα βάσιν, ες νοτικν προοπτικν κα ρχοντικν μεγαλωσύνην. 
Ατν τν ποβολν το παρχιωτισμο κα τν νδυσιν τς Καθολικότητος φρόνει κα μαρτύρει διαχρονικς τ Οκουμενικν Πατριαρχεον ατν καταθέτει κα κληροδοτε κα σήμερον ες πεσμα τν μικροψύχων, πρς καινισμν το σώματος το Χριστο ες δόξαν το Τρισαγίου Θεο.
Κατακλείων τν φιλότεχνον ναφορν μου πιτρεψατέ μου Παναγιώτατε Δέσποτα, πως στρέψω τν λόγον ες τν ναθρεψαμένην με ν πνεύματι Μονν τς γίας Παρασκευς, τν Μονν τς μετανοίας μου, τν περιποιουμένην δι τς Σς περισσς στοργς, φροντίδος κα προστασίας κα μνησθ ν ταυτ -μετ' εχαριστίας καρδιακς κα χρεώσεως- το μακαριστο κα οιδίμου Γέροντός μου, ρχιμανδρίτου Δαμασκηνο, το ν γιότητι βίου μεμαρτυρημένου, δι' ,τι προσέφερε μοι, διαιτέρως δ, δι τν ρθοφροσύνην του ες τ μυστήριον τς κκλησίας. 
Προσέτι, εχαριστ λ τ ν Χριστ μν Μοναχικ δελφότητι δι τν γάπην κα νοχήν της πρς μέ. ξαιρέτως δ, μνημονεύω τν γαπητν ν Χριστ παραδελφν μου, το Γέροντος κα Καθηγουμένου ρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου κα το Μητροπολίτου Καμερον Γρηγορίου, ο ποοι παρτίζουν τ λον τς ψυχς μου. 
πισυνάπτω συγχρόνως, τν κ βαθέων εγνωμοσύνην μου ες τν πρ λίγου κδημήσαντα πρς Κύριον Μητροπολίτην Μεγάρων κα Σαλαμνος κυρν Βαρθολομαον, τν σεσοφισμένον κα ρχοντα τς κκλησίας, τν χειροτονήσαντά με κα διδάξαντά με τν γάπην κα τ πάθος δι τν Μεγάλην κκλησίαν, κα τ χωρς κα μακρν ατς νούσιον τς ν Χριστ ζως. 
Μνημονεύω πίσης, το ξ παλν νύχων πνευματικο μου Πατρός, ερομονάχου Κυρίλλου, το Μπουραζερίτου, το μορφώσαντός μου τν ες Χριστν κα κατ Χριστν πόθον. 
Στρέφω συνάμα κα τν εχαριστίαν μου πρς τος γαπητος μου γονες, τν προαπελθόντα πατέρα μου Μιχαλ κα τν παρισταμένην πολυσέβαστον μητέρα μου Παρασκευήν, τν μεγάλως κοπιάσασαν δι' μέ, τν μακαριστν δελφόν μου Γεώργιον κα τν ξαιρέτως γαπσαν με δελφήν μου ναστασίαν. 
Καταθέτων δέ, τς φειλς πρς πάντας τος συμμετέχοντας ες τν χαρν ταύτην παναφέρω τν λόγον πρς Σ κα πάλιν Παναγιώτατε, Πάτερ κα Δέσποτα κα παρακαλ, πως εχησθε κτενς δι τν κατάστεψιν τν κατ' μ π τς πνος κα τς χάριτος το παναγίου Πνεύματος δι πρεσβειν τς Κυρίας Θεοτόκου, τς γίας σιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευς κα πάντων τν γίων, στε ν νταποκριθ στω κα δι' λίγων ες τς π' μο λπίδας τς κκλησίας κα τς μετέρας Θεοτιμήτου Παναγιότητος. 
_______________________________

1. Θεοδωρήτου πισκόπου Κύρου, ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ,PG 82, 736 Α.
2. «π
ς γρ ρχιερες ες τ προσφέρειν δρά τε κα θυσίας καθίσταται∙ θεν ναγκαον χειν τι κα τοτον προσενέγκ», βρ. η΄, 2.
3. Ψλμ., ριστ’, 3

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου