Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Anthony Bloom: Κυριακή των Βαίων


+ Anthony Bloom
Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)
4 Απριλίου 1993

Σήμερα, τν μέρα τν Βαΐων στεκόμαστε μ δέος κα θαυμασμ μπροστ σ’ ατ πο συνέβη, στ πς ο ουδαοι δν μπόρεσαν ν συναντήσουν τν Χριστό, γιατί τν συνάντησαν μ τν φαντασία τι κενος εναι νας νδοξος βασιλις πο θ μποροσε ν ναλάβει τν ξουσία τώρα μ κάθε σχύ, ν πικρατήσει κα ν καταρρίψει τος λλόθρησκους, τος Ρωμαίους πο εχαν κατακτήσει τν χώρα τους, κα πο θ μποροσε ν πανιδρύσει να Βασίλειο, να π γς βασίλειο το σραήλ. Ξέρουμε τι κενος δν ρθε γι’ ατό, ρθε γι ν δρύσει να Βασίλειο πο δν θ χει τέλος, να βασίλειο αώνιο, να Βασίλειο πο δν θ εναι νοιχτ σ’ να θνος, λλ σ λα τ θνη, να βασίλειο πο θ βασιζόταν στ ζω κα τν θάνατο το Υο το Θεο πο γινε υἱὸς το νθρώπου.

Μ. βδομάδα εναι π’ τν ρχ ς τ τέλος μία περίοδος τρομερς σύγχυσης. Ο ουδαοι συναντον τν Χριστ στς πύλες τς ερουσαλμ πειδ περιμένουν π κενον ναν θριαμβευτ στρατιωτικ γέτη, λλ κενος θ ρθει γι ν πλύνει τ πόδια τν μαθητν Του, ν δώσει τν ζωή Του γι τν κόσμο, λλ χι γι ν κατακτήσει μ βία κα δύναμη. Κι ατοί, ο διοι νθρωποι πο Τν πλησίαζαν φωνάζοντας « σαννά, Υἱὲ Δαυδ» σ λίγες μέρες θ φωνάξουν «Σταυρωθήτω, σταυρωθήτω» πειδ πρόδωσε τς προσδοκίες τους. Ατο προσδοκοσαν ναν πίγειο νικητ κα ατς πο βλέπουν εναι νας νικημένος βασιλιάς. Τν μισον γι τν ματαίωση λων τν λπίδων τους.

Ατ δν εναι τόσο ξένο γι μς στς μέρες μας. Πόσοι εναι κενοι πο πομακρύνονται μ χθρα π τν Χριστ γιατί τος πογοήτευσε στν μία στν λλη λπίδα τους. Θυμμαι μία γυναίκα πο ταν πιστ λη τν ζωή της, κα ταν γγονς της πέθανε- να μικρ γόρι- μο επε: «Δν πιστεύω πι στν Θε· πς μπόρεσε ν μο πάρει τν γγονό μου;». Κι γ τς επα: «λλα πιστεύατε, ν πέθαιναν χιλιάδες, μυριάδες νθρωποι…» Μ κοίταξε κα μο επε: «Μ γιατί γινε ατ σ μένα; Δν μ’ νδιαφέρει, ατ δν ταν παιδιά μου».

Ατ εναι κάτι πο συμβαίνει κα σ μς σ μικρότερο βαθμ τόσο συχν πο μφιταλαντευόμαστε στν πίστη μας, στν μπιστοσύνη πρς τν Θεό, ταν κάτι πο περιμένουμε π κενον ν κάνει γιά μς, δν γίνεται, ταν κενος δν γίνεται πάκουος πηρέτης μας, κι ταν προβάλλουμε τν πιθυμία μας, κενος δν λέει «μν» κα δν τν πραγματοποιε. ρα δν εμαστε τόσο ξένοι π κείνους τος νθρώπους πο συνάντησαν τν Χριστ στς πύλες τς ερουσαλμ κα μετ στράφηκαν μακριά Του.


Κα τώρα, μπαίνουμε στν Μ. βδομάδα. Πς ντικρίζουμε ατ τ γεγονότα; Νομίζω πς φείλουμε ν μπομε στν Μ. βδομάδα χι σν θεατές, χι πλ διαβάζοντας τ σχετικ ποσπάσματα το Εαγγελίου, πρέπει ν μπομε σν ν εμαστε μέτοχοι τν γεγονότων, λήθεια, διαβάζουμε γι’ ατά, λλ θάπρεπε ν μπερδευτομε μ τ πλθος πο περιβάλλει τν Χριστ κα ν ρωτήσουμε τος αυτούς μας: «πο βρίσκομαι μέσα σ΄ατ τ πλθος; Εμαι νας π’ ατος πο λένε: «σαννά, Υἱὲ Δαυίδ»; Εμαι μήπως π’ τος περιθωριακος πο κραυγάζουν «Σταύρωσον ατόν»; Εμαι κάποιος π’ τος μαθητς πο πίστευαν μέχρι τν ρα πο σχατος κίνδυνος φάνηκε ν ρχεται; Θυμάστε τι στν κπο τς Γεσθημαν τρες π τος μαθητς εχαν πιλεγε γι ν Το συμπαρασταθον στς ρες τς πέρτατης γωνίας Του, λλ δν τ καναν, ταν κουρασμένοι, εχαν χάσει τ θάρρος τους κι ποκοιμήθηκαν. Τρες φορς ρθε σ’ ατούς, τρες φορς ταν μακρυά Του.

Δν συναντμε τν Χριστ κάτω π’ τς διες συνθκες, λλ συναντμε τόσους νθρώπους πο εναι σ γωνία, χι μόνο γιατί πεθαίνουν σωματικά, …κι ατ συμβαίνει σ φίλους, σ συγγενες, σ νθρώπους γύρω μας πο γωνιον μ τν να τν λλο τρόπο. Εμαστε ζωντανοί, γεμάτοι νδιαφέρον γι’ ατούς, τοιμοι ν τος βοηθήσουμε, στεκόμαστε δίπλα τους, ποκοιμιόμαστε, πο σημαίνει ποσυρόμαστε, γυρνμε τν πλάτη, τος φήνουμε σ γωνία, στν φόβο, στν θλιότητά τους; Κα δν θ μιλήσω γι τν ούδα, γιατί κανένας μας δν χει πρόθεση ν προδώσει τν Χριστ μ’ ατ τν τρόπο, λλ δν τν προδίδουμε ταν πομακρυνόμαστε π τς ντολές Του; ταν λέει: «Σς δίνω παράδειγμα, ν’ κολουθήσετε..» κι μες κουνμε τ κεφάλια μας κα λέμε: «χι θέλω μόνο ν’ κολουθήσω τς πιθυμίες τς καρδις μου.» ς σκεφτομε τν Πέτρο, τν δυνατότερο, κενον πο μποροσε ν μιλ κ μέρους τν πολοίπων, ταν φθασε ν ριψοκινδυνεύσει τ ζωή του, μλλον χι τν ζωή του, πλ ν’ πορριφθε, γιατί κανες δν θέλησε ν τν σκοτώσει, ρνήθηκε τν Χριστ τρες φορές.

μες τί κάνουμε, ταν χουμε τέτοια πρόκληση, ταν κινδυνεύουμε ν μς κοροϊδέψουν, ν γελοιοποιθομε, ν μς πομονώσουν φίλοι κα γνωστο πο σηκώνουν τος μους κα λένε: «, Χριστιανός; Κα πιστεύεις τι Χριστς εναι Θεός, πιστεύεις στ Εαγγέλιό Του, πιστεύεις τι θ εναι στ πλάι σου; Πόσο συχνά…! , ς μν πομε: «Δν εμαι…» λλ ς πομε: «Ναί, εναι δόξα μου, κι ν θέλεις ν Τν σταυρώσεις, ν θέλεις ν Τν πορρίψεις, πόρριψε κι μένα πίσης πειδ πιλέγω ν σταθ στ πλευρό Του, εμαι μαθητς Του κόμα κι ν μ πορρίψουν, κόμα κα ν δν μο πιτρέψεις ν μπ στ σπίτι σου ξανά».

ς σκεφτομε τ πλθος στν Γολγοθά. πρχαν νθρωποι πο ταν ργανα στν καταδίκη Του, Τν περιγέλασαν, εχαν πάρει τν νίκη τους, τουλάχιστον τσι νόμιζαν. κόμα πρχαν ο στρατιτες, ο στρατιτες πο Τν Σταύρωσαν· εχαν σταυρώσει μέτρητους κόμα νθρώπους, καναν τν δουλειά τους. Δν τος νοιαζε ποιν σταύρωναν. Κι Χριστς προσευχόταν γι’ ατούς: «Συγχώρησε τος Πατέρα, δν ξέρουν τί κάνουν…» Δν σταυρωνόμαστε μν μ φυσικ τρόπο, λλ λέμε: «Συγχώρησε Πατέρα μου, λους ατος πο μς προσβάλλουν, μς πορρίπτουν, πο σκοτώνουν τν χαρ κα σκοτεινιάζουν τς ζωές μας..» Τ κάνουμε; χι δν τ κάνουμε. ναγνωρίζουμε τος αυτος μας σ’ ατος τος σταυρωτές;

Κα πειτα πρχε να πλθος νθρώπων πο κατέκλυσαν τν πόλη γι ν δον ναν νθρωπο ν πεθαίνει, μ μία τρελλ περιέργεια, πο πιέζει τόσους π μς ν γινόμαστε περίεργοι, γι σους ποφέρουν, γι λους κείνους πο γωνιον. Θ πετε, δν συμβαίνει; Ρωτστε τν αυτό σας, πς βλέπετε τηλεόραση, πόσο παθιασμένα βλέπετε τ σα τρομερ συμβαίνουν στν Σομαλία, στ Σουδάν, στν Βοσνία κα ποια λλη χώρα. Τ βλέπετε μ ραγισμένη καρδιά; Εναι τι δν μπορετε ν πομείνετε τν τρόμο, λλ στρέφεστε στν Θε μ προσευχή, κα δίνετε, δίνετε γενναιόδωρα ,τι μπορετε γι ν περιοριστε πείνα κα μιζέρια; τσι εναι; χι, εμαστε ο διοι πο πγαν στν Γολγοθ γι ν δον κάποιον ν πεθαίνει. Περιέργεια, νδιαφέρον; Ναί, λίμονο.

πρχαν κόμα κι κενοι πο λθαν μ τν λπίδα τι κενος θ πεθάνει· πειδ ταν κενος πεθάνει στν Σταυρό, κενοι θ λευθερωθον π τ τρομερ μήνυμα πο κενος φέρνει• τι φείλουμε ν γαπμε τν λλο, τσι πο νά εμαστε τοιμοι κα ν πεθάνουμε γι’ ατόν. Ατ τ μήνυμα τς σταυρωμένης, θυσιαστικς γάπης, θ μποροσε ν καταργηθε διαπαντός, κα γι λους. Κι ν κενος πο τ κηρύττει, πεθάνει, θ ποδειχθε τι κενος εναι νας ψευδοπροφήτης, νας ψεύτης.

Κι κόμα, πρχαν κι κενοι πο ρθαν μ τν λπίδα τι θ κατέβει π τν Σταυρό, κι τι τότε θ μποροσαν ν εναι πιστο χωρς ρίσκο, θ νωθον μ τν «μερίδα» τν νικητν. Δν τος μοιάζουμε τόσο συχνά;

Κι πειτα τ σημεο πο πολ δύσκολα τολμμε ν ντικρύσουμε τν Μητέρα το θυσιαζόμενου Υο το Θεο, μητέρα το ησο, σιωπηλή, προσφέροντας τν θάνατό Του γι τν σωτηρία το νθρώπινου γένους, σιωπηλά, σβήνοντας μαζί Του, ρα τν ρα, κα μαθητς πο γνώριζε μ τν νεανικ τρόπο, πς ν’ γαπ τν Κύριό του, στεκόμενος μ φόβο, κοιτάζοντας τν Κύριό του ν πεθαίνει κα τν Μητέρα ν’ γωνι. Νοιώθουμε τσι ταν διαβάζουμε τ Εαγγέλιο, νοιώθουμε τν γωνία στος νθρώπους γύρω μας;

ς μπομε στν Μ. βδομάδα μ σκοπ χι ν εμαστε θεατς σων συμβαίνουν, ς μπερδευτομε μ τ πλθος κα σ κάθε βμα ς ρωτμε τν αυτό μας: ποις εμαι μέσα σ’ ατ τ πλθος; Εμαι Μητέρα; Εμαι μαθητής; Εμαι νας π τος σταυρωτές; Κα θ μπορέσουμε ν φθάσουμε στν μέρα τς νάστασης μαζ μ’ ατος γι τος ποίους ταν πραγματικ ζω κα νάσταση· ταν πελπισία εχε φύγει, ρθε νέα λπίδα, Θες εχε νικήσει. μήν. 


πόδοση Κειμένου: www.agiazoni.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου