Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

+Anthony Bloom: Για την ευγνωμοσύνη


+ Anthony Bloom
Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

17.12.1989

Ες τ νομα το Πατρς κα το Υο κα το γίου Πνεύματος

Δέκα λεπρο ρθαν στν Κύριο· δέκα νθρωποι πο ταν τελετουργικ κάθαρτοι κα γι’ ατ εχαν πορριφθε π τν κοινότητα τους, δυνατοσαν ν παραβρεθον στν κοιν λατρεία στ Ναό, δυνατοσαν ν πλησιάσουν τς κατοικίες τν νθρώπων πειδ ρρώστεια τους μποροσε ν μεταδοθε στος λλους: θ μποροσαν ν μολυνθον, ν ρρωστήσουν θανατηφόρα.

ρθαν στν Κύριο κα στάθηκαν μακρυ πειδ γνώριζαν τι δν εχαν δικαίωμα ν πλησιάσουν, ν Τν γγίξουν καθς κανε αμορροούσα κα θεραπεύτηκε. π μακρυ κραύγασαν γι λεος, κα Κύριος τος θεράπευσε· τος στειλε στος ερες γι ν καθαριστον τυπικά. Δέκα πγαν κα ο ννέα δν γύρισαν πίσω ποτέ. νας π’ ατος νακαλύπτοντας καθ’ δν τι θεραπεύτηκε, φησε κάθε λλο νδιαφέρον κτς π τν εγνωμοσύνη σ’ κενον πο τν κατέστησε γι ψυχικ κα σωματικά. πέστρεψε κα εχαρίστησε τν Κύριο, κα τ Εαγγέλιο μς λέει τι ταν Σαμαρείτης, νας νθρωπος πο δν νκε στν βραϊκ κοινότητα, νας νθρωπος δίχως δικαιώματα στν λα το σραήλ, νας νθρωπος πο δν ταν μόνο ξένος λλ πορριπτέος.

Γιατ- διος Χριστς τν ρωτ -γιατ συμβαίνει κα ο ννέα π’ ατος δν σκέφτηκαν ν πιστρέψουν; πειδ νοιωσαν τι τ στιγμ πο καθαρίστηκαν πανλθαν πλήρεις ν μέσ το λαο το σραλ· δν χρειάζονταν τίποτα περισσότερο, εχαν τ πάντα.

Σαμαρείτης ξερε τι καθαρίστηκε, τι θεραπεύτηκε, ποκαταστάθηκε δίχως ν χει κανένα δικαίωμα στν γάπη το Θεο κα σ τούτη τ πράξη το Χριστο. Δν εναι λήθεια τι εγνωμοσύνη νθίζει στς καρδιές μας πι δυνατ ταν ατ πο δεχόμαστε δν τ ξίζουμε, ταν εναι να θαμα θεϊκς κα νθρώπινης γάπης; ταν νομίζουμε τι ξίζουμε κάτι κα τ δεχόμαστε, τ δεχόμαστε σν ν μς φείλεται· ατ καναν κα ο ννέα βραοι. λλ Σαμαρείτης ξερε τι δν εχε δικαίωμα στ λεος το Θεο, στ θαμα τς θεραπείας, κα καρδιά του γέμισε μ’ εγνωμοσύνη.

Ατ δν σχύει κα σ’ μς; Πράγματι! Πράγματι χει ν κάνει μ’ μς δυστυχς, πειδ λοι μας νοιώθουμε τι χουμε δικαίωματα: δικαίωμα στ νθρώπινο νδιαφέρον, δικαίωμα στν γάπη, σ ,τι μπορε ν μς δώσει γ κα ο νθρώπινες σχέσεις, δικαίωμα στν φροντίδα το Θεο κα στν πρς μς γάπη. Κα γι’ ατ, ταν δεχόμαστε να δρο εμαστε ξωτερικ εγνώμονες, λέμε να πιπόλαιο «εχαριστ»· λλ ατ δν μεταμορφώνει τ σχέση μας, ετε πρς τν Θεό, ετε πρς κείνους πο πρξαν λεήμονες πρς μς. Τ δεχόμαστε πως μς ρμόζει κα εμαστε εγνώμονες σ’ κείνους πο παιξαν καθοριστικ ρόλο στ ν μς ποδοθε ατ πο «πλς» εχαμε δικαίωμα ν χουμε.

πρτος Μακαρισμς μς μιλάει ν προκειμέν ξεκάθαρα: Μακάριοι ο πτωχο τ πνεύματι, διότι σ’ατος νήκει Βασιλεία το Θεο.. Ποιο εναι «ο πτωχο τ πνεύματι;» Δν εναι κενοι πο εναι πλς πτωχοί· φτώχεια δν προκαλε τς μεγάλες ρετς π μόνη της· «πτωχο τ πνεύματι», εναι κενοι πο στν καρδι κα στ μυαλό, μ’ λο τους τ εναι, γνωρίζουν τι δν κατέχουν τίποτα πο δν εναι δρο κα δν ξίζουν τίποτα π’ ,τι μς δίνεται δωρεάν. ς τ σκεφτομε λίγο ατ.

Δν ποκτήσαμε πόσταση π δική μας θέληση· Θες μς δωσε παρξη, χι μ’ ντολή, λλ μ μι πράξη σχύος. π μι πράξη γάπης, πειδή μς γάπησε τόσο στε μς δωσε πόσταση. Μ ατν τν πράξη μς λέει: Σς γαπ! Δίχως σς κόσμος πο δημιούργησα δν θ ταν λοκληρωμένος στ μάτια μου· λλ χω πίστη τι δν θ προδώσετε τν μπιστοσύνη μου. λπίζω στ καλ πο πάρχει μέσα σας. γάπη μου δν θ λαθέψει ποτέ, πίστη κα λπίδα μου σ’ σς θ παραμείνουν κλόνητες - νταποκριθτε σ’ ατς. Τ θαμα εναι τι, σο λίγο κι ν πιστεύουμε στν Θεό, κενος πιστεύει σ’ μς. Ατ δν εναι θαμα; Κα πάρχουμε μόνο ξαιτίας ατς τς πίστης το Θεο σ’ μς, ξαιτίας ατς τς λπίδας κα τς γάπης πο μς περιέβαλε.

Κα ν πμε λίγο πι πέρα, δν πάρχουμε πλς- εμαστε ζωντανο μ τν ναπνο το Θεο πο μς κάνει μοιούς Του, κανος ν Τν γνωρίζουμε! Κα ποκαλύφθηκε σ’ μς μ τόσους πολλος τρόπους, λλ ν τέλει στν νσάρκωση Του: διος Θες γινε νθρωπος γι μς γι ν δομε πόσο χουμε γαπηθε π κενον, πόσο σπουδαοι εμαστε στ μάτια Του, κα πόσο πραγματικ σπουδαοι εμαστε ν δυνάμει στν νθρώπινή μας φύση. Κοινωνοντες τν Χριστ μπορομε ν γίνουμε λοι υο κα θυγατέρες το Ζντος Θεο, μέτοχοι τς Θεϊκς φύσεως. Κα γι ν τ πιτύχει ατ Χριστς μς πρόσφερε τ ζωή Του, τ διδασκαλία Του, τν θάνατο Του, τν συγχώρεση πο δωσε σ’ κείνους πο Τν σταύρωσαν: «φες ατος· ο γρ οδασι τ ποιοσι!» Ατ μς φορ συνεχς, μέρα μ τν μέρα, π τν νάστασή Του κα τ διακήρυξη τς νθρώπινης δόξας μας, φο κάθησε στ δεξι το Θεο, λέει γιος ωάννης Χρυσόστομος. ν θέλεις ν ξέρεις πόσο σπουδαος εναι νθρωπος, κοίταξε στ θρόνο το Θεο - θ δες τν νθρωπο καθισμένο στ δεξι τς δόξης!

Δν εναι σ’ μς ρκετ ν εμαστε εγνώμονες νώπιον ποιασδήποτε λλης δωρες πο μς παραχωρήθηκε: γάπη τν πι κοντινν μας προσώπων κα λλων πο νοιάζονται, σφάλεια τς ζως, τς τροφς, το έρα, γεία. λλ λοι μας τ θεωρομε δεδομένα· δν εμαστε «πτωχο τ πνεύματι» - θεωρομε σν ν μς τ φείλουν· γιατ ν εμαστε εγνώμονες πο μς δίνεται ,τι δικαιούμαστε; Γιατ δν μς δίνει Θες ,τι χει ποχρέωση ν μς δώσει; Ατ εναι στάση μας, δν τ διατυπώνουμε τόσο μά, λλ ζομε τσι!

Σαμαρείτης δν κανε τ διο· δν εχε κανένα δικαίωμα ν μοιραστε κάτι πο ταν δικαίωμα το λαο το σραήλ- κα το δόθηκε! Κα εγνωμοσύνη του ταν φλεγόμενη, λάμπουσα!

Δν μπορομε ν μάθουμε κάτι π’ ατόν; Κι πίσης, δν μπορομε ν συνειδητοποιήσουμε πόσο πέροχο θ ταν ν π εγνωμοσύνη ζούσαμε κατ ατν τν τρόπο στε ν δώσουμε χαρ στν Κύριο, τ χαρ τι δν μς δημιούργησε μάταια, τι δν πιστεύει μάταια σ’ μς, τι δν μς μπιστεύτηκε μάταια, τι γάπη πο λάβαμε εναι τώρα σαρκωμένη, χι μόνο συναισθηματικά, λλ στν πράξη!

πόστολος Παλος λέει τι εναι μεγαλύτερη χαρ ν δίνεις π τ ν παίρνεις· εναι ατ στάση μας; ν εμαστε ληθιν εγνώμονες γι τ χαρίσματα πο εναι δικά μας- πόσο γενναιόδωρα, μ πόση χαρ θ προσφέραμε στν καθένα γύρω μας μέσα π μι πράξη γάπης πο θ ταν τ μερίδιο μας στν γάπη το Θεο. Κα ν συνειδητοποιήσαμε τι λα πο χουμε στν ψυχή, στ σμα, σ καταστάσεις τς ζως συμβαίνουν πειδ Θες μς στειλε στν κόσμο σν γγελιοφόρους Του ν φέρουμε τν θεϊκ παρουσία μ τίμημα ν χρειαστε τ ζωή μας- πόσο εγνώμονες θ εμασταν κα πς θ ζούσαμε τσι πο Θες πο θ κοίταζε τν καθένα π μς, θ λεγε: ν νας μαθητής μου πο κατανόησε τ θέλημα μου κα ζε σύμφωνα μ’ ατ!

ς προβληματιστομε· ς μάθουμε ν ζομε μ’ εγνωμοσύνη, μ τ χαρ τι γαπηθήκαμε μέσα π τν κοινωνία μας μ τν Θεό, λλ γνωρίζοντας τι πρόκειται γι μι πράξη εγνωμοσύνης, χαρισμένης γενναιοδωρίας, δν χουμε δικαιώματα κα μως κατέχουμε τ πάντα. πόστολος Παλος επε τοτο: Δν χω τίποτα κα λα τ κατέχω. καθένας μας θ μποροσε ν εναι τόσο πλούσιος μέσα στν πόλυτη πτωχεία, πλούσιος π τν γάπη, τ δύναμη κα τν πλοτο το Θεο.

ς προβληματιστομε κα ς προσφέρουμε στν Θεό, μ μι πράξη εγνωμοσύνης χι μόνο στ λόγια, πο μυδρ νοιώσαμε, λλ μπρακτα στ ζωή μας: ς το δώσουμε τ χαρ κα τ βεβαιότητα τι δν μς δημιούργησε μάταια, δν ζησε κα δν πέθανε μάταια γι μς, τι εμαστε ληθινο μαθητές Του πο χουμε καταλάβει κα θέλουμε ν ζήσουμε τ Εαγγέλιό Του. μήν.


πόδοση στ νεοελληνικά: www.agiazoni.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου