Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Ἡ ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ μας καί ἡ ἄρση τοῦ σταυροῦ


Ιωάννου Καραβιδόπουλου,
Ομ. Καθ. Πανεπιστημίου

Στό μέσον τς περιόδου τς Μ. Τεσσαρακοστς προβάλλει κκλησία μας κατά τήν Γ΄ Κυριακή τν νηστειν τόν Σταυρό το Χριστο γιά νά τόν προσκυνήσουν ο πιστοί καί νά συνεχίσουν τσι νισχυμένοι τόν πνευματικό γώνα, πού θά τούς φέρει στή Μ. βδομάδα καί τό Πάσχα, διαβάζει δέ κατά τήν μέρα ατή τήν περικοπή μέ τά κόλουθα λόγια πού Χριστο πηύθυνε πρός τούς μαθητές του μόλις προανήγγειλε πρός ατούς τόν πικείμενο σταυρικό του θάνατο:

«ποιος θέλει νά μέ κολουθήσει, ς παρνηθε τόν αυτό του, ς σηκώσει τόν σταυρό του κι ς μέ κολουθε. Γιατί ποιος θέλει νά σώσει τή ζωή του θά τή χάσει· ποιος μως χάσει τή ζωή του ξαιτίας μου καί ξαιτίας το εαγγελίου, ατός θά τή σώσει. Τί θά φεληθε νθρωπος, ν κερδίσει λόκληρο τόν κόσμο λλά χάσει τή ζωή του; Τί μπορε νά δώσει νθρωπος ντάλλαγμα γιά τή ζωή του; ποιος, ζώντας μέσα σ' ατή τή γενιά τήν πιστη κι μαρτωλή, ντραπε γιά μένα καί γιά τή διδασκαλία μου, θά ντραπε γι' ατόν καί Υός το νθρώπου, ταν ρθει μέ λη τή λαμπρότητα το Πατέρα του, μαζί μέ τούς γίους γγέλους».

Καί τούς λεγε κόμη: «Σς βεβαιώνω πώς πάρχουν μερικοί νάμεσα σ' ατούς πού βρίσκονται δ, ο ποοι δέν θά γευτον τόν θάνατο, πρίν δον νά ρχεται δυναμικά βασιλεία το Θεο» (Μάρκ. 8,34 - 9,1).

Τά λόγια ατά εναι πολύ σημαντικά καί βαριά γι’ ατούς πού θέλουν νά εναι μαθητές το ησο. φόσον ησος χει νά ντιμετωπίσει χι τή δόξα λλά τόν σταυρό καί τό πάθος, δέν μπορε νά εναι διαφορετική καί τύχη τν μαθητν του, άν θέλουν βέβαια νά εναι στήν οσία, χι μόνο στό νομα, μαθητές του, μαθητές βέβαια μέ τήν ερύτερη ννοια το ρου, δηλ. το χριστιανο πού κολουθε πιστά καί συνειδητά τόν Κύριο ησο Χριστό.

Καταναγκασμός δέν πάρχει στή διδασκαλία το Χριστο. Μπορε κανείς λεύθερα νά ποφασίσει τόν δρόμο το σταυρο φο ναλογισθε πρτα τίς δυσκολίες καί ναλάβει ποφασιστικά τίς εθύνες του: «ποιος θέλει νά μέ κολουθήσει, ς παρνηθε τόν αυτό του, ς σηκώσει τόν σταυρό του κι ς μέ κολουθε». πάρνηση το αυτο μας καί ρση το σταυρο πί τν μων εναι ο βασικές προϋποθέσεις γιά νά κολουθήσουμε τόν Χριστό. ρνομαι τόν αυτόν μου, σημαίνει: γκαταλείπω τίς νόμιμες καί δίκαιες παιτήσεις, τίς φυσιολογικές καί δικαιολογημένες πιθυμίες πού χει τό γώ μου μέσα στή ζωή, ρνομαι τήν σφάλεια μίας καλοβολεμένης ζως, γιά νά ποδυθ στήν κατά τά κριτήρια το κόσμου βεβαιότητα καί νασφάλεια πού συνεπάγεται τό νά κολουθ τόν Χριστό στόν δρόμο το πάθους. μπειρικός νθρωπος, πως τόν γνωρίζουμε λοι μας, ζητε τήν τακτοποίηση καί τήν σφάλεια, τήν ποφυγή τς σκέψης το θανάτου, τήν παράταση τς ζως του μέ κάθε τρόπο.

Μέ μία παράξενη μως πιχειρηματολογία γιά τήν νθρώπινη λογική Χριστός διδάσκει τι ζωή κερδίζεται μόνον ταν χαθε. θυσία τς ζως δηγε στήν κατ’ ξοχή ζωή. Χριστός χρησιμοποιε στίς φράσεις του ατές τή λέξη «ψυχή» μέ τήν διπλή ννοια τς ζως, τς βιολογικς ζως καί τς αώνιας ζως πού εναι δρο το Θεο. ποιος θέλει τήν πραγματική ζωή, πρέπει νά θυσιάσει τήν εκολη ζωή το κόσμου.

Τά λόγια ατά προϋποθέτουν προβλέπουν συνθκες διωγμο μπροστά στόν ποο εναι δυνατό νά φοβηθε κανείς καί νά ρνηθε τήν πίστη του μέ ποτέλεσμα νά χάσει τήν πραγματική ζωή. Δέν χάνουν τή βαρύτητά τους μως τά λόγια ατά κόμη κι ταν δέν πάρχει διωγμός. Εναι βέβαια ατονόητο τι, ταν κανείς συμβιβασθε μέ τίς δυνάμεις τς ζως μέσα στόν κόσμο καί βολευτε μέσα στήν σφάλεια τς ργανωμένης κοινωνίας, δέν ντιμετωπίζει θέμα διωγμο πάθους θυσίας τς ζως του.


Σέ ποιές μως περιπτώσεις μπορε κανείς σήμερα νά μιλ γιά σταυρό καί γιά μαρτύριο; Μήπως ατά εναι ρωϊκές πραγματικότητες το παρελθόντος τς κκλησίας; συνεπής Χριστιανισμός δέν εναι μόνο στορικό παρελθόν, λλά μπορε νά εναι καί ζωντανό παρόν. ταν μέσα σ’ να κόσμο πεσμένων ξιν μπορες νά πιστεύεις στίς ξίες τς πίστης, ταν μέσα στό συνηθισμένο ψέμα σύ συντάσσεσαι μέ τό μέρος τς λήθειας, ταν λοι κάνουν τά πάντα γιά νά κανοποιήσουν τόν αυτό τους καί σύ τόν ρνεσαι, ταν λοι συμβιβάζονται γιά νά ξασφαλισθον κι σύ δέν προδίδεις τίς ρχές σου μέ κίνδυνο νά ζημιωθες καί νά χάσεις τή θέση σου, ταν ο λλοι ρθολογιστικά ξηγον τά πάντα μέ νδοκοσμικό πρίσμα, ν τή δική σου καρδιά τήν ζεσταίνει λπίδα τς ναστάσεως, τότε εσαι πραγματικός μαθητής το ησο, πού τόν κολουθες στό δύσκολο δρόμο τς θυσίας.

λα ατά μως πού φαίνονται δύνατα γιά τόν φυσιολογικό νθρωπο, γίνονται πραγματικότητες μέσα στήν περιοχή τς χάρης το Θεο πού ναγενν καί μεταβάλλει τόν νθρωπο σέ νέο δημιούργημα, σέ «καινή κτίση».

να μήνυμα, λοιπόν, κούσιας αταπαρνήσεως μς πευθύνει τό σημερινό εαγγελικό νάγνωσμα, αταπαρνήσεως χι γιά ποιοδήποτε λλο λόγο λλά γιά τόν Χριστό καί τό Εαγγέλιο. Ο ρωες τς πίστης καί ο γιοι τς κκλησίας μας δέν εναι μόνον μορφές το μακρινο παρελθόντος· μπορον νά γίνουν καί ζωντανές πραγματικότητες στήν ποχή μας.


περικοπή τελειώνει μέ τή βεβαιότητα τς δυναμικς παρουσίας τς βασιλείας το Θεο. Ατή εναι πού δίνει τή δυνατότητα στόν χριστιανό νά πραγματοποιήσει λα τά παραπάνω, καί δέν εναι βασιλεία το Θεο μελλοντικό μόνο ραμα λλά καί τωρινή πραγματικότητα, εναι δυνατότητα νά ζε κανείς τή μελλοντική πληρότητα τς βασιλείας δη στό παρόν.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου