Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

ιερού Χρυσοστόμου: Στην προδοσία του Ιούδα


Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

1. - (...)Πραγματικά δέν χω τί νά π γιά τή σημερινή πανήγυρη. Διότι μέν πανήγυρη παρακινε τή γλώσσα μου στό νά κατηγορήσω τόν ούδα, ν φιλανθρωπία το Σωτήρα μου τήν γυρίζει πίσω. Καί εμαι κυριευμένος πό ατά τά δύο, πό μίσος ναντίον το προδότη, καί γάπη γιά τόν Κύριο. Τό μίσος μως τό νικάει γάπη, διότι εναι μεγαλύτερη καί δυνατότερη. Γι ατό, φήνοντας κατά μέρος τόν προδότη, ξυμν τόν εεργέτη, χι σο εναι ξιος, λλ σον πιτρέπουν ο δυνάμεις μου νά Τόν ξυμνήσω.

Πς φησε τούς ορανούς καί κατέβηκε στή γ; Πς κενος πού γεμίζει λόκληρη τήν κτίση, ρθε πρός μένα, καί γινε γιά χάρη μου νθρωπος σάν καί μένα; Πς πρε μαθητή Του κενον πού γνώριζε τι θά γίνει προδότης καί δωσε ντολή στόν χθρό Του νά Τόν κολουθε σάν φίλος; Πς δέν Τόν νδιέφερε προδοσία, λλά φρόντιζε γιά τή σωτηρία κείνου πού θά Τόν πρόδιδε; Διότι, λέγει, «ταν βράδυασε καθόταν ησος μαζί μέ τούς δώδεκα μαθητές Του καί, ν τρωγαν ατοί, επε· λήθεια σς λέγω, νας πό σς θά μέ παραδώσει» (Ματθ. 26, 20-21). Προεπε τήν προδοσία γιά νά μποδίσει τό παρανόμημα. Τήν προεπε χωρίς ν ναφέρει τό πρόσωπο το προδότη, λλά δέν μπόρεσε ατό ν ποτρέψει τήν παρανομία το μαθητ, ατή πού γνοοσαν κενοι πού κάθονταν στό διο τραπέζι. Ποιός εδε τέτοια φιλανθρωπία κυρίου; Καί προδίνεται καί γαπ τόν προδότη. Ποιός περιφρονεται καί δείχνει εσπλαχνία; Ποιός πουλιέται καί κάθεται στό διο τραπέζι μέ τόν κακό μπορο, δείχνοντας λη τή φροντίδα του πρός κενον πού τόν πιβουλεύεται;

«Καί ν τρωγαν ατοί, επε· λήθεια σς λέγω, τι νας πό σς θά μέ παραδώσει». Σάν νθρωπος τρωγε καί σάν Θεός μιλοσε γιά τό μέλλον. Γιά χάρη μου κάμνει κενα πού ταιριάζουν στήν φύση μου. πειδή λοι ο μαθητές ταράχθηκαν μέ τά λόγια ατά καί δέχονταν τούς φοβερούς λέγχους τς συνειδήσεώς τους καί μετέτρεψαν τήν ρα το δείπνου σέ ρα λύπης, λέγοντας καθένας, «Μήπως εμαι γώ, Κύριε;» (Ματθ. 26, 22), θέλοντας μέ τά λόγια τς ρωτήσεως, νά βρον τήν συχία πό τήν κακή πόνοια. Καθησυχάζοντας Σωτήρ τίς ψυχές κείνων πού ταν δικα ταραγμένοι, φανερώνει μέ τήν πάντηση τόν γνοούμενο: «κενος πού βούτηξε», λέγει, «μαζί μου τό χέρι του στό πιάτο, ατός θά μέ παραδώσει. Καί Υός το νθρώπου βέβαια πηγαίνει πως εναι γραμμένο γι ατόν, λλοίμονο μως στόν νθρωπο κενο πό τόν ποο παραδίνεται Υός το νθρώπου· θά ταν καλύτερα γι ατόν τόν νθρωπο άν δέν εχε γεννηθε» (Ματθ. 26, 23-24). Βοηθάει κενον πού δέν λυπήθηκε τήν ψυχή του. πέμενε νά δείχνει τό νδιαφέρον γιά κενον πού πό παλιά διαφόρησε γιά τόν αυτό του, δίνοντας καί σ κενον τήν εκαιρία γιά μετάνοια, καί καθησυχάζοντας τήν γωνία τν πολοίπων μαθητν. μως καθόλου καλύτερος δέν γινε μέ λα ατά προδότης.

πρεπε δηλαδή ατός μετά πό τά φοβερά κενα λόγια νά φύγει μέσως πό τό δεπνο. πρεπε νά ζητήσει τή μεσολάβηση τν Μαθητν. πρεπε νά γονατίσει καί ν γκαλιάσει τά γόνατα το Σωτήρα καί νά Τόν παρακαλέσει μ ατά περίπου τά λόγια: «μάρτησα, φιλάνθρωπε, μάρτησα, παρανόμησα, πωλώντας γιά λίγο τίμημα τόν τίμητο μαργαρίτη. Παρανόμησα παραδίνοντας γιά λίγα χρήματα τόν δαπάνητο πλοτο. Συγχώρησε μένα τόν μπορο τς ζημίας καί τς πώλειας. Συγχώρησέ με πού λογισμός μου κυριεύθηκε πό τόν χρυσό. Συγχώρησέ με πού ξαπατήθηκα πολύ λεεινά πό τούς Φαρισαίους». Τίποτε πό τά λόγια ατά δέν επε οτε σκέφθηκε. ντίθετα μέ σκληρή φωνή φανέρωνε τή θρασύτητα τς ψυχς του λέγοντας: «Μήπως εμαι γώ, Κύριε;» (Ματθ. 26, 25). Πώ, πώ διαντροπιά γλώσσας, πώ, πώ ψυχή σκληρή. Ρωτάει σάν νά μή γνωρίζει κενα πού διος μελέτησε, καί νόμιζε τι διαφεύγουν τήν προσοχή το «κοιμήτου φθαλμο». Στήν ψυχή του φύλαγε τή δολιότητα καί μέ τή γλώσσα πρόφερνε τά λόγια κενα πού δειχναν γνοια. Μέ τή σκέψη διέπραξε τήν προδοσία, καί μέ τό στόμα, πως νόμισε, κρυβε τήν μαρτία. Χρησιμοποίησε τά δια λόγια μέ τούς λλους Μαθητές. Δέν χρησιμοποίησε μως καί τήν δια συμπεριφορά. ν ταν λύκος ς πρός τίς προθέσεις, πάντησε μέ τή φωνή τν προβάτων.

2. - Τί παντ λοιπόν πρός ατόν Σωτήρας; «Σύ τό επες». Μέ φωνή γεμάτη πό μακροθυμία λεγξε τή σκηνοθεσία το πονηρο. Μποροσε βέβαια νά πε πρός ατόν: «Τί λές σιχαμερέ καί πονηρέ; τί λές, δολε τν χρημάτων καί γνήσιε συνεργάτη το διαβόλου; Τολμς νά ποκρίνεσαι γνοια; Τολμς νά κρύβεις κενα πού δέν μπορον νά κρυβον; Μήπως δέν τό ξερα πού κατέστρωνες τά πανοργα σχέδιά σου ναντίον τς θεότητας; Μήπως δέν σέ εδα μέ τόν φθαλμό τς θεότητας νά πισκέπτεσαι τούς ρχιερες; Μήπως δέν σέ κουα, ν καί μουν πών, νά λές, "Τί θέλετε νά μο δώσετε, γιά νά σς παραδώσω ατόν;" (Ματθ. 26, 15). Μήπως δέν γνωρίζω καί πόσο μέ πούλησες; Γιατί λοιπόν μετά τόν λεγχο ξακολουθες νά δείχνεις τήν δια διαντροπιά; Γιατί προσπαθες νά καλύψεις κενα πού θέλεις νά κάνεις; Σ μένα λα εναι φανερά». ν μποροσε τσι ν παντήσει Χριστός, μως δέν μίλησε τσι, λλά μίλησε μέ πλότητα, νεξικακία καί καλωσύνη, «Σύ τό επες», διδάσκοντάς μας τσι πς νά συμπεριφερόμαστε πρός τούς χθρούς μας. μως μετά πό τόση θεραπεία ξακολούθησε ούδας νά σθενε, χι μως ξ ατίας τς διαφορίας το ατρο, λλ ξ ατίας τς διαφορίας το σθεν. Διότι Κύριος το πρόσφερε λα τά φάρμακα τς σωτηρίας, μως ατός δέν θέλησε νά τή δεχθε , λλά, γνωρίζοντας μόνο τή φιλαργυρία, γάπησε περισσότερο τόν χρυσό παρά τόν Χριστό, καί γινε γαπητός καί προσιτός σ κείνους πού το πρόσφεραν τό μισθό.

«Καί, φο πλησίασε ούδας, επε στό Χριστό: "Χαρε, δάσκαλε", καί φίλησε ατόν» (Ματθ. 26, 49). Παράξενος ατός τρόπος τς προδοσίας, πού συνοδεύεται πό φίλημα καί προσφώνηση. « ησος τότε επε σ ατόν· Φίλε, γιατί ρθες» (Ματθ. 26, 50). Γιατί μο λές νά χαίρομαι, τή στιγμή πού προτίμησες νά μέ λυπήσεις; Γιατί μέ τά λόγια νδιαφέρεσαι γιά μένα, ν μέ πληγώνεις μέ τίς πράξεις σου; Μέ νομάζεις δάσκαλο, ν δέν εσαι μαθητής; Γιατί καταχρηστεύεις τούς κανόνες τς γάπης; Γιατί κάμνεις σύμβολο προδοσίας τό σύμβολο τς ερήνης; Ποιόν μιμήθηκες καί κανες ατό; τσι εδες προηγουμένως τήν πόρνη νά φιλ τά πόδια μου; τσι εδες τούς δαίμονες νά ποτάσσονται; Γνωρίζω ποιός σο πέδειξε τήν δό το δολερο φιλήματος: διάβολος σέ συμβούλεψε τόν τρόπο ατο το ναγκαλισμο, καί σύ πείσθηκες στά λόγια το κακο συμβούλου καί πραγματοποιες τό θέλημά του.

«Φίλε, γιατί ρθες;» Πραγματοποίησε τίς κακές συμφωνίες πού χεις κάνει μέ τούς Φαρισαίους. κτέλεσε τό συμβόλαιο τς πωλήσεως. πόγραψε κενο πού παγόρευσες. Παράδωσε κενον πού κούσια παραδίδεται. πόκτησε πλέον μαζί μέ τό βαλάντιο τν χρημάτων καί τό βαλάντιο τς δικίας. Παραχώρησε τή θέση σου στό ληστή πού πρόκειται νά τήν πάρει μέ τήν μολογία του, κείνη πού χασες σύ μέ τήν προδοσία.

«Τότε πλησίασαν τόν ησο καί τόν συνέλαβαν» (Ματθ. 26, 50). Καί τσι πραγματοποιονται τά προφητικά κενα λόγια· «Μέ περικύκλωσαν πως ο μέλισσες τήν κηρήθρα καί κατακάηκαν πως καίγονται τά γκάθια πό τή φωτιά» (Ψαλμ. 117, 12), καί λλο πάλι· «Μέ περικύκλωσαν πολλοί σκύλοι, καί μέ πέκλεισαν πως ο καλοθρεμμένοι ταροι» (Ψαλμ. 21, 17). λλ μως πόσο μεγάλη εναι νεξικακία, πού ταιριάζει μόνο σ Ατόν. Στόν ορανό τά Χερουβίμ καί τά Σεραφίμ δέν τολμον νά ντικρύσουν τήν περβολική δόξα Του καί γι ατό μέ τίς πτέρυγές τους, σάν κριβς μέ χέρια, καλύπτουν τά πρόσωπά τους. Στή γ, νεχόταν τό σμα Του νά συλληφθε, πό χέρια παράνομα.


Εδατε Ποιο μακρόθυμου καί φιλάνθρωπου Κυρίου δολοι γίνατε; Γίνεσθε λοιπόν τέτοιοι πρός τούς χθρούς σας, τούς συνδούλους σας, πως εδατε τόν Κύριο νά συμπεριφέρεται πρός τούς χθρούς Του. Διότι πρόκειται καί σες νά προσκληθετε σέ πνευματικό δεπνο. Πρόκειται νά καθίσετε σ ατό μαζί μέ τόν Κύριο. ς μή βρεθε νάμεσά σας κανένας ούδας ς πρός τή συμπεριφορά. λοι πλησιάστε τήν Τράπεζα μέ γαλήνη καί ερήνη. λοι ς τρέξουμε κοντά στόν Σωτήρα μέ καθαρή συνείδηση. Διότι Ατός εναι νηστεία τν πιστν καί τό συμπόσιο. Ατός εναι χορηγός τς τροφς καί δια τροφή. Ατός εναι Ποιμένας καί τό πρόβατο. Σ Ατόν νήκει δόξα στούς αἰῶνες τν αώνων. μήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου