Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

Η παρεξηγημένη αγιότητα


του Μητροπολίτου
Γέροντος Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα)

Θ. Εχαριστία εναι κατ’ ξοχν «κοινωνία γίων», εναι τ ποκορύφωμα το γιασμο, χι μόνο γιατί ατ προσφέρει στν νθρωπο τν τελειότερη κα πληρέστερη νωση (σωματικ κα πνευματικ) μ τν μόνον γιο, λλ κα διότι ποτελε τν πι τέλειο εκονισμ τς Βασιλείας το Θεο

λέξη «γιος» «γιότητα» παραπέμπει σ κάτι ντελς σχετο κα ξένο πρς τν ποχή μας, πρς τν πολιτισμ κα τς ναζητήσεις το συγχρόνου νθρώπου. Ποις π τος γονες τς ποχς μας φιλοδοξε ν κάνει τ παιδι του «γιους»; Ποι π τ σχολεα μας κα τ κπαιδευτικά μας προγράμματα καλλιεργον τν γιότητα τν προβάλουν ς ραμα κα πρότυπο; «πιτυχημένος» νθρωπος τς ποχς μας, τ δανικό τς σύγχρονης παιδείας κα το πολιτισμο μας, δν εναι κν «καλς κ’ γαθς» τν κλασσικν χρόνων. Εναι κενος πο ξασφαλίζει χρήματα, νέσεις κα κοινωνικ προβολ - ατ θέλουν ο γονες π τ παιδιά τους, σ’ ατ κυρίως ποβλέπουν τ κπαιδευτικά μας συστήματα, ατ καλλιεργον τ μέσα πικοινωνίας, ατ νειρεύεται πλειονότητα τν νέων μας.

Πράγματι, σ μία κοινωνία, ποία βιώνει ς τ σοβαρότερο πρόβλημά της τν νεργία, κα κυριαρχεται π τ γχος πς ν αξήσει τ κατ κεφαλν εσόδημα, τ ν γίνεται λόγος γι γιους κα γιότητα ποτελε πρόκληση, ν χι πρόσκληση σ γέλωτα κα χλευασμό. Οτως, γιότητα ποτελε να «λησμονημένο ραμα».

Λησμονημένο γιατί κάποτε πρχε, γιατί ατ νέπνεε τν πολιτισμό μας, διότι ο νθρωποί μας λλοτε ζοσαν μ τος γίους κα ντλοσαν π ατος τ μέτρο το πολιτισμο τους, ατο ταν ο ρωες, ο μεγάλοι πρωταθλητές, ο «διάσημοι ποδοσφαιριστς» κα «στρ» τν χρόνων τους. Τώρα χουν μείνει μόνο τ νόματα τν γίων μας, κα ατ «κουτσουρεμένα» κα λλοιωμένα π τ ξενικώτερον, ν ο νθρωποι προτιμον πλέον ν γιορτάζουν, χι τς μνμες τν γίων τους, μ τ δικά τους προσωπικ γενέθλια. Σ μία τέτοια ποχ τί ν πε κανες γι τν γιότητα; λόγος του θ πέσει στ κενό.

Μά, π τ λλο μέρος, πς ν μ μιλήσει κανες γι κάτι τόσο κεντρικ κα θεμελιδες γι τ ζω το χριστιανο; Γιατί πίστη μας χωρς τος γίους παύει ν φίσταται. Διότι, ν λησμονήσουμε τν γιότητα, δν πομένει π τν κκλησία παρ ταυτισμός της μ τν κόσμο, «κκοσμίκευσή της» εναι πλέον ναπόφευκτη.

λλ γιότητα δν εναι μόνο «λησμονημένη» στς μέρες μας, εναι ταν κα πως γίνεται λόγος γι’ ατήν, κα παρεξηγημένη. Τί σημαίνει γιότητα, ταν τ δε κανες ς εκονισμ τς Βασιλείας το Θεο, ς βίωμα κα πρόγευση τν σχάτων;


παρεξηγημένη γιότητα

ν ρωτήσει κανες τυχαία τος νθρώπους στν δρόμο τί ποτελε κατ τ γνώμη τους «γιότητα», πάντηση πο θ λάβει κατ κανόνα εναι περίπου ξς: γιος εναι κενος πο δν κάνει μαρτίες, πο τηρε τν νόμο το Θεο, εναι θικς π κάθε ποψη, μ μία φράση: «δν μαρτάνει». Σ ρισμένες περιπτώσεις στν ννοια τς γιότητας προστίθεται να στοιχεο κα μ χροι μυστικισμο, σύμφωνα μ τν ποία γιος εναι κενος πο χει σωτερικ βιώματα, πικοινωνε μ τ «θεον», περιέρχεται σ κσταση κα βλέπει πράγματα πο δν τ βλέπουν ο λλοι νθρωποι, μ λίγα λόγια ζε περφυσικς καταστάσεις κα νεργε περφυσικς πράξεις.

τσι ννοια τς γιότητας φαίνεται ν συνδέεται στ σκέψη τν νθρώπων μ κριτήρια θικολογικ κα ψυχολογικά. σο πι νάρετος εναι κανείς, τόσο πι γιος εναι. Κα σο πι χαρισματικς εναι κάποιος κα πιδεικνύει κανότητες πο δν τς χουν συνήθως ο νθρωποι (πως ν διαβάζει τ σκέψη μας, ν προβλέπει τ μέλλον μας κ.λπ.), τόσο περισσότερό μς κάνει ν τν θεωρομε «γιο». Τ διο σχύει κα ντίστροφα: ταν διαπιστώσουμε κάποιο λάττωμα στν χαρακτήρα τ συμπεριφορ κάποιου (τι τρώει πολύ, θυμώνει κ.λπ.), τότε τν διαγράφουμε π τος «γίους». ν δν κδηλώσει περφυσικς κανότητες μ τν ναν τν λλο τρόπο, μς ξενίζει κα σκέψη κόμη τι θ μποροσε κάποιος ν εναι γιος.

κοιν κα διαδεδομένη ατ ντίληψη γι τν γιότητα δημιουργε ρισμένα βασικ ρωτηματικά, ταν τ θέσουμε στ φς το Εαγγελίου, τς πίστεως κα τς παραδόσεώς μας. ς ναφέρουμε μερικ π ατά:

1. ν γιότητα συνίσταται κυρίως στν τήρηση τν θικν ρχν, τότε γιατί Φαρισαος κατακρίθηκε π τν Κύριο, ν δικαιώθηκε Τελώνης στ γνωστ σ λους μας παραβολή; Συνηθίζουμε ν ποκαλομε τν Φαρισαο «ποκριτή», λλ στν πραγματικότητα δν λεγε ψέματα, ταν σχυριζόταν τι τηροσε πιστ τν Νόμο, τι δινε τ 1/10 τς περιουσίας του στος πτωχος κα τι τίποτε π σα το ζητοσε Θες ς πιστς ουδαος δν παρέλειπε ν φαρμόσει. πως πίσης δν λεγε ψέματα ταν χαρακτήριζε τν τελώνη μαρτωλ - πως κα τελώνης τν αυτ του - γιατί πράγματι τελώνης ταν δικος κα παραβάτης τν θικν κανόνων.

2. Παρόμοιο ρώτημα προκύπτει κα π τ χρήση το ρου «γιος» π τν πόστολο Παλο στς πιστολές του. πευθυνόμενος στος χριστιανος τς Κορίνθου, τς Θεσσαλονίκης, τς Γαλατίας κ.λπ., Παλος τος καλε «γίους». Στ συνέχεια μως τν πιστολν ατν κατονομάζει μύρια σα θικ λαττώματα τν χριστιανν ατν, τ ποα κα πικρίνει δριμύτατα. Στν πρς Γαλάτας μάλιστα πιστολ φαίνεται τι θικ κατάσταση τν κε «γίων» ταν τόσο πογοητευτική, στε ν ναγκάζεται Παλος ν τος γράψει: «ε γρ λλήλους δάκνετε κα κατεσθίετε, βλέπετε μ π’ λλήλων ναλωθετε»! Πς συμβαίνει ν καλονται ο πρτοι χριστιανο «γιοι», ταν εναι βέβαιο τι καθημερινή τους ζω δν ταν σύμφωνη μ τς πιταγς τς διας τς πίστεώς τους; Θ διανοετο ραγε κανες στς μέρες μας ν καλοσε «γιον» ναν π τος χριστιανούς;

3. ν γιότητα συνδέεται μ περφυσικ χαρίσματα, τότε θ μποροσε ν τν ναζητήσει κα ν τ βρε κανες κα ξω π τν κκλησία. Εναι γνωστ τι κα τ πονηρ πνεύματα νεργον περφυσικς πράξεις. Ο γιοι δν εναι μάντεις κα φακίρηδες, οτε κρίνεται γιότητά τους π τέτοια «χαρίσματα». πάρχουν γιοι τς κκλησίας μας γι τος ποίους δν ναφέρονται θαύματα, ν πρξαν θαυματοποιοί, ο ποοι ποτ δν ναγνωρίστηκαν ς γιοι. Εναι, σχετικά, πολ νδιαφέροντα σα γράφει πόστολος Παλος στν Α’ πιστολή του πρς τος Κορινθίους, ο ποοι, πως πολλο σήμερα, ντυπωσιάζονταν π περφυσικς νέργειες: «κα ἐὰν χω πίστιν στε ρη μεθιστάνειν, γάπην δ μ χω, οδν εμί». Τ ν διατάξεις να βουν ν μετακινηθε, εχε πε Κύριος τι εναι δυνατόν, ν χεις πίστη «ς κόκκον σινάπεως». Δν εναι μως π μόνο του δεγμα γιότητας, δν εναι τίποτα «οδέν», ν δν πάρχει προϋπόθεση τς γάπης, κάτι δηλαδ πο ποιοσδήποτε νθρωπος χωρς θαυματουργικς κανότητες μπορε ν χει. Θαυματουργία κα γιότητα δν ταυτίζονται, οτε συνυπάρχουν κατ’ νάγκη.

4. Παρόμοια ρωτηματικ δημιουργονται π τ σύνδεση τς γιότητας μ συνήθεις κα «μυστικς» ψυχολογικς μπειρίες. Πολλο νατρέχουν σήμερα στς νατολικς θρησκεες γι ν συναντήσουν ξαϋλωμένους «γκουρού», νθρώπους ξαίρετης ατοπειθαρχίας, σκήσεως κα προσευχς. κκλησία μας δν τος θεωρε ατος γίους, σο βαθις κα περφυσικς κα ν εναι ο μπειρίες τους, κα σο σπουδαία κα ν εναι ρετή τους.

τσι τελικ τίθεται τ ρώτημα: πάρχουν γιοι κτός τς κκλησίας; ν λέξη «γιος» σημαίνει ατ πο γενικ κόσμος νομίζει κα πο περιγράφουμε πι πάνω (δηλαδ θικς βίος, περφυσικ χαρίσματα κα περφυσικς μπειρίες), τότε πρέπει ν μολογήσουμε τι πάρχουν γιοι κα κτός τς κκλησίας (σως μάλιστα συχνότερα κτς παρ ντός). ν πάλι θελήσουμε ν πομε τι γιότητα εναι δυνατ μόνο στν κκλησία, τότε πρέπει ν ναζητήσουμε τ νόημα τς γιότητας πέρα π τ κριτήρια πο ναφέρουμε πι πάνω, πέρα δηλαδ π τν θικ τελειότητα κα τς περφυσικς δυνάμεις κα μπειρίες.

ς δομε, λοιπόν, πς ντιλαμβάνεται κκλησία μας τν γιότητα.

ρος «γιος» χει μία νδιαφέρουσα στορία. ρίζα τς λέξεως στν λληνικ γλώσσα εναι τ αγ-, π τ ποο παράγονται μία σειρ π ρους, πως τ γνός, τ γος κ.λπ. Τ βαθύτερη σημασία τς ρίζας ατς τν κρατάει τ ρμα ζεσθαι, πο σημαίνει τ δέος σ μία πόκρυφη κα φοβερ δύναμη (Ασχύλου, Εμ. 384 κ. .), τ σέβας πρς τν φορέα τς Δύναμης (μήρου, δύσ. 9,200 κ. ε.) κ.λπ. τσι στν ρχαο λληνισμ γιότητα συνδέεται μ τ δύναμη, μ ατ πο Otto ποκαλε mysterium fascinosum et tremendum - ατ πο προκαλε ταυτόχρονα λξη κα φόβο.

Στν Παλαι Διαθήκη σημιτικ λέξη, πο μεταφράζεται π τος βδομήκοντα μ τ «γιος» εναι τ godes, πο συγγενεύει μ τν σσυριακ kuddushu, κα πο δηλώνει «κόβω, χωρίζω», διακρίνω ριζικά, καθαιρ (ξ ο κα σύνδεση μ τν καθαρότητα κα γνότητα). Τ για πράγματα εναι ατ πο τ ξεχωρίζει κανες π τ πόλοιπα - κυρίως στ λατρεία - κα τ φιερώνει στν Θεό.

τσι γία Γραφ προχωρε πέρα π τν ψυχολογικ σημασία πο συναντομε στος ρχαίους λληνες (τ δέος, τν φόβο, τν σεβασμ πρς μία νώτερη δύναμη) κα συνδέει τν ννοια το «γίου» μ τν πόλυτη τερότητα, τ πολύτως λλο, πράγμα πο τελικ δηγε τν γία Γραφ στν ταύτιση το «γίου» μ τν διο τν Θεό, στν πόλυτη περβατικότητα σ σχέση μ τν κόσμο. γιος εναι μόνο Θεός, κα π’ Ατν κα μόνο κα τ σχέση μαζί Του πηγάζει κάθε γιότητα. Γι ν δηλωθε μάλιστα μ μφαση πίστη ατ στν Παλαι Διαθήκη (σαΐας, προφήτης τς γιότητας το Θεο) καλε τν Θε τρες φορς γιο: «γιος, γιος, γιος Κύριος Σαβαώθ, πο σημαίνει στ μορφ το βραϊσμο, τς τριπλς παναλήψεως, πείρως γιος (πρβ. τ 777 κα τ ντίθετό του 666, γι τ ποο τόσος λόγος κα τόσος τρόμος γίνεται σήμερα).

Συνεπς γι τν γία Γραφ γιότητα ταυτίζεται μ τν Θε κα χι μ τν νθρωπο τ ερ πράγματα, πως στν ρχαο λληνισμό, γίνεται πρόσωπο, κα μάλιστα στος Πατέρες τς κκλησίας ταυτίζεται μ τν γία Τριάδα, μ τν ποία ο Πατέρες ταυτίζονται κα τ τρες φορς γιος το Προφήτη σαΐα. γιότητα, συνεπς, γι τ χριστιανικ πίστη δν εναι νθρωποκεντρική, λλ θεοκεντρική, κα δν ξαρτται π τ θικ πιτεύγματα το νθρώπου, σο σπουδαα κα ν εναι ατά, λλ π τ δόξα κα τ χάρη το Θεο, π τν βαθμ τς προσωπικς σχέσεώς μας μ τν προσωπικ Θεό. (Γι τν λόγο ατ κα Θεοτόκος νομάζεται «Παναγία» κα «περαγία» - χι γι τς ρετές Της, λλ γιατί ατή, περισσότερο π κάθε λλον νθρωπο, νώθηκε προσωπικ μ τν γιο Θε δίνοντας σάρκα κα αμα στν Υἱὸ το Θεο).

γιότητα λοιπν δν εναι γι τν κκλησία τομικ κτμα κανενός, σο «γιος» κι ν εναι κανες στ ζωή του, λλ θέμα σχέσεως προσωπικς μ τν Θεό. Θες κατ τν λεύθερη βούλησή Του γιάζει ποιον κενος θέλει, χωρς ν ξαρτται γιασμς π κάτι λλο, παρ μόνο π τν λεύθερη θέληση το γιασμένου. πως τονίζει γιος Μάξιμος μολογητής, ο νθρωποι δν συνεισφέρουμε τίποτε λλο κτς π τν προαίρεσή μας, χωρς τν ποία Θες δν νεργε, δ κόπος κα σκησή μας δν παράγει ς ποτέλεσμα τν γιότητά μας, φο μπορον ν ποδειχθον σκύβαλο χωρς καμι ξία.

Ατ ταύτιση τς γιότητας μ τν διο τν Θεό, στ χριστιανικ πίστη δηγε στ σύνδεσή της μ τν δια τ δόξα το Θεο. γιότητα σημαίνει πλέον τ ν δοξασθε Θες π λο τν κόσμο. Δν εναι τυχαο τι ς πρτο ατημα τς Κυριακάτικης προσευχς δν εναι λλο π τ «γιασθήτω τ νομά Σου». ν λάβουμε π’ ψιν μας τι προσευχ ατ εναι σχατολογική, δηλαδ ναφέρεται στν τελικ κατάσταση το κόσμου, εναι σαφς τι ατ πο ζητομε στ «Πάτερ μν» εναι ν δοξασθε Θες π λο τν κόσμο, ν λθει στιγμ πο λος κόσμος θ πε μαζ μ τ Χερουβεμ ατ πο εδε κα κουσε σαΐας στ ραμά του: «γιος, γιος, γιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ορανς κα γ τς δόξης σου! σανν ν τος ψίστοις».

Ο γιοι δν πιζητον τ δική τους δόξα, λλ τ δόξα το Θεο. Θες δοξάζει τος γίους, χι μ τ δική τους δόξα, λλ μ τν δια Του τ δόξα. Ο γιοι γιάζονται κα δοξάζονται χι μ μία γιότητα κα μία δόξα πο πηγάζει π μέσα τους, λλ μ τν γιότητα κα τ δόξα το διου το Θεο (πρβ. βυζαντιν γιογραφία - χρήση φωτς π’ ξω πρς τ σω κ.λπ.). Ατ χει διαίτερη σημασία γι τ θέωση τν γίων.

πως ποσαφηνίστηκε κατ τς συχαστικς ριδες το 14ου αώνα, σ ντίθεση πρς τ δυτικ θεολογία, ποία κανε λόγο γι «κτιστ» χάρη, δηλαδ χάρη κα δόξα πο νήκει στν δια τ φύση τν νθρώπων δοσμένη π τν Θε κατ τ δημιουργία, ρθόδοξη θεολογία, πως τν νέπτυξε γιος Γρηγόριος Παλαμς κα ο λλοι συχαστς τν χρόνων κείνων, ντιλαμβάνεται τ φς πο βλέπουν ο γιοι κα τ δόξα πο τος περιβάλλει ς «κτιστες» νέργειες το Θεο, δηλαδ ς τ φς κα τ δόξα ατο το διου το Θεο. πραγματικς γιος, εναι κενος πο δν πιζητε μ κανένα τρόπο τ δική του δόξα, λλ μόνο τ δόξα το Θεο. ταν πιζητε κανες τ δική του δόξα, χάνει τν γιότητά του, γιατί σ τελικ νάλυση δν πάρχει λλος γιος κτς π τν Θεό. γιότητα σημαίνει μετοχ κα κοινωνία στν γιότητα το Θεο - ατ σημαίνει λλωστε θέωση. Κάθε γιότητα πο στηρίζεται στς ρετές μας, στν θική μας, στ προσόντα μας, στν σκησή μας κ.λπ. εναι δαιμονική, κα δν χει καμι σχέση μ τν γιότητα τς κκλησίας μας. π τς παρατηρήσεις ατς γίνεται φανερ γιατί κατ’ ξοχν πηγ τς γιότητας βρίσκεται στ Θεία Εχαριστία. ς ναλύσουμε κάπως τ θέση ατή.

Επαμε τι δν πάρχει λλη γιότητα π κείνη το Θεο, κα τι ο γιοι δν διαθέτουν δική τους γιότητα, λλ μετέχουν στν γιότητα το Θεο. Ατ σημαίνει τι στν κκλησία δν χουμε γίους, παρ μόνον μ τν ννοια τν γιασμένων.

ταν τν 4ο αώνα μ.Χ. γίνονταν συζητήσεις σχετικ μ τ θεότητα το γίου Πνεύματος, τ κύριο πιχείρημα το γίου θανασίου, γι ν ποδείξει τι τ γιο Πνεμα εναι Θες κα χι κτίσμα, ταν τι τ γιο Πνεμα δν γιάζεται, λλ μόνον γιάζει. ν γιαζόταν, θ ταν κτίσμα, διότι τ κτίσματα, κα συνεπς κα ο νθρωποι, δν γιάζουν, λλ γιάζονται. Χριστς στν ρχιερατικ προσευχή Του, πο διασώζεται στ κατ ωάννην Εαγγέλιο κα τν κομε στ πρτο π τ «δώδεκα Εαγγέλια» τς Μ. Πέμπτης, λέγει τ βαρυσήμαντη φράση πρς τν Πατέρα: «πρ ατν (τν μαθητν κα τν νθρώπων, κατ’ πέκταση) γ γιάζω μαυτόν, να κα ατο σιν γιασμένοι ν ληθεί». Τ λόγια ατ λέγονται λίγο πρν π τ Πάθος κα σ σχέση μ τν Μυστικ Δεπνο, χουν δ εχαριστιακ νόημα: Χριστς μ τ θυσία Του γιάζει διος (ς Θες) τν αυτό Του (ς νθρωπος) γι ν’ γιασθομε μες κοινωνώντας τ σμα κα τ αμα Του. Μ τ συμμετοχή μας στ Θεία Εχαριστία γιαζόμεθα, δηλαδ γινόμαστε γιοι κοινωνώντας μ τν ναν κα μόνον γιο, τν Χριστό.

σως δν πάρχει πι ποκαλυπτικ σημεο τς ζως το χριστιανο το τί εναι γιότητα, π τν κφώνηση το ερέως, ταν ψώνει τ Τίμιο Σμα λίγο πρν π τ Θ. Κοινωνία: «τ για τος γίοις», δηλαδ τ Σμα το Χριστο κα τ Αμα Του εναι για κα προσφέρονται στος «γίους», τ μέλη τς κκλησίας πρς κοινωνίαν. πάντηση το λαο στν κφώνηση ατ εναι συγκλονιστική, κα συνοψίζει σα επαμε πι πάνω: «ες γιος, ες Κύριος, ησος Χριστός, ες δόξαν Θεο Πατρός». νας εναι μόνον γιος, Χριστς - μες εμαστε μαρτωλο - κα γιότητά Του, στν ποία καλούμεθα ν συμμετάσχουμε κα μες ο μαρτωλοί, δν ποβλέπει σ τίποτε λλο π τ δόξα το Θεος δόξαν Θεο Πατρός). Τν ρα κείνη κκλησία βιώνει τν γιότητα στ ποκορύφωμά της. Μ τν μολογία «ες γιος», κάθε ρετή μας κα κάθε ξία μας κμηδενίζονται μπροστ στν γιότητα το μόνου γίου. Ατ δν σημαίνει τι πρέπει ν προσερχώμεθα στ Θ. Κοινωνία χωρς προπαρασκευ κα γώνα γι τν ξια προσέλευσή μας. Σημαίνει μως τι σο κα ν προετοιμαστομε, δν γινόμαστε γιοι προτο κοινωνήσουμε. γιότητα δν προηγεται τς εχαριστιακς κοινωνίας, λλ’ πεται. ν εμαστε γιοι πρν κοινωνήσουμε, τότε πρς τί Θ. Κοινωνία; Μόνον μετοχ στν γιότητα το Θεο μς γιάζει, κα ατ εναι πο μς προσφέρει Θ. Κοινωνία. π τν παρατήρηση ατ πηγάζει μία σειρ π λήθειες πο χουν σχέση μ τ θέμα μας.

πρώτη εναι τι κατανοομε μ τν τρόπο ατ γιατί, πως ναφέραμε στν ρχ τς μιλίας μας, στς πιστολς το ποστόλου Παύλου λα τ μέλη τς κκλησίας καλονται «γιοι», παρ τ τι δν χαρακτηρίζονται π θικ τελειότητα. φ’ σον γιότητα γι τος νθρώπους σημαίνει μετοχ στν γιότητα το Θεο, πως ατ προσφέρεται π τν Χριστό, ποος πρ μν γιάζει αυτν μ τ θυσία Του, λα τ μέλη τς κκλησίας, πο μετέχουν στν γιασμ ατ μπορον ν καλονται «γιοι».

Μ τν δια «λογική», στ γλώσσα τς κκλησίας δη π τος πρώτους αἰῶνες κα τ στοιχεα τς Εχαριστίας λαβαν τ νομα «τ για» (πρβ. τ για τος γίοις»), παρ τ τι π τ φύση τους δν εναι για. Κα μ τν δια ατιολογία κκλησία πολ νωρς πίσης πένειμε τν τίτλο «γιος» στος πισκόπους. Πολλο σκανδαλίζονται σήμερα ταν λέμε « γιος δενα» (νας δημοσιογράφος πο εχε ς κύριο ργο του ν προβάλλει σκάνδαλα πισκόπων, εχε καθιερώσει τ γραφ γιος - ντς εσαγωγικν – δενα. Πλήρης γνοια τς σημασίας το ρου γιος). πίσκοπος καλεται κατ’ ατν τν τρόπο χι γι τς ρετές του, λλ γιατί εκονίζει στ Θ. Εχαριστία τν μόνον γιο, ς εκν το Χριστο κα ς καθήμενος ες τόπον κα τύπον Θεο, κατ τν γιο γνάτιο. θέση το πισκόπου στ Θ. Εχαριστία εναι κείνη πο δικαιολογε τν τίτλο «γιος». ρθόδοξος λαός, πρν ποστε τ διάβρωση το εσεβισμο, δν εχε καμία δυσκολία ν χρησιμοποιε τ γλώσσα το εκονισμο, κα βλέπει τν διο τν Χριστ στ πρόσωπο κείνου, πο τν εκονίζει μέσα στ Θ. Λειτουργία, δηλαδ στν πίσκοπο.

τσι Θ. Εχαριστία εναι κατ’ ξοχν «κοινωνία γίων». Σ’ ατν ποβλέπει σκηση τν σίων, ποία δν εναι ποτ σκοπός, λλ μέσο πρς τν σκοπό, πο εναι εχαριστιακ κοινωνία. Τ σημεο ατ λησμονεται κα παραβλέπεται π πολλος σύγχρονους θεολόγους, κόμα κα ρθοδόξους, ο ποοι, διαίτερα στς μέρες μας, τείνουν ν ταυτίσουν τν γιότητα μ τν σκηση.

περίπτωση τς σίας Μαρίας τς Αγύπτιας μως εναι εγλωττη. π σαράντα χρόνια σκήθηκε σκληρ γι ν καθαρθε π τ πάθη, λλ ταν κοινώνησε τν χράντων Μυστηρίων π τν γιο, τότε τελεύτησε τν βίο χοντας γιασθε. σκοπς τς σκήσεώς της ταν εχαριστιακ κοινωνία. Θ ταν γία σία Μαρία, ν εχε καθαρθε π τ πάθη λλ δν εχε κοινωνήσει; πάντηση εναι μλλον ρνητική.


λλ Θ. Εχαριστία εναι τ ποκορύφωμα το γιασμο, χι μόνο γιατί ατ προσφέρει στν νθρωπο τν τελειότερη κα πληρέστερη νωση (σωματικ κα πνευματικ) μ τν μόνον γιο, λλ κα διότι ποτελε τν πι τέλειο εκονισμ τς Βασιλείας το Θεο, δηλαδ τς καταστάσεως κείνης, στν ποία θ γιάζεται κα θ δοξάζεται π λη τν κτίση αώνια κα διάκοπα «γιος, γιος, γιος, Κύριος Σαβαώθ».

Πηγή: Ἁγιότητα, ἕνα λησμονημένο ὅραμα, ἐκδ. Ἀκρίτας, 2001

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου