Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Anthony Bloom: Η θεραπεία των δέκα λεπρών



Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

Τ Εαγγέλιο εναι δρο το Θεο πρς μς, κα ν κα δν θυμόμαστε συνεχς τν νάγκη πο χουμε ν εμαστε εγνώμονες, πς μπορομε ν νταποκριθομε μ εγνωμοσύνη σ’ ,τι τ Εαγγέλιο φέρνει στ ζωή μας; Θες τόσο γάπησε τν κόσμο στε πρόσφερε τν μονογεν Του Υἱὸ γι ν σωθε κόσμος· κα Υἱὸς πρόσφερε λεύθερα τν αυτό Του σ μς μέσα π τν κυρίαρχη λευθερία τς Θεότητάς Του· κανες δν χει φαιρέσει π κενον τ ζω- ατ εναι τ λόγια Του· πρόσφερε τ ζωή Του, λεύθερα, πρόθυμα γι ν ζήσουμε μες.

Κα σήμερα στ Εαγγέλιο βλέπουμε να μικρ παράδειγμα το τρόπου, πο τς περισσότερες φορς, δεχόμαστε τ δρα το Θεο. Δέκα νδρες λθαν στν Κύριο, μ καλυμμένο τ σμα τους π τ λέπρα, καταδικασμένοι σ’ να σκληρ θάνατο, λλ πο εχαν πίσης πορριφθε σύμφωνα μ τ τυπικό τς κοινωνίας π τος δικούς τους νθρώπους ξαιτίας τς καθαρσίας ατς τς μολυσματικς σθένειας. λθαν πρς Ατόν, στάθηκαν σ πόσταση, πειδ γνώριζαν τι σύμφωνα μ τν βραϊκ Νόμο δν εχαν κανένα δικαίωμα, ν λθουν κν κοντά Του, ν τν κουμπήσουν. Κα ζήτησαν λεος. Κα Θες τος στειλε στος ερες γι ν τος φανερώσουν δεγμα τς εγνωμοσύνης τους γι τν αση πο εχαν δεχτε· κα πίστεψαν τ λόγια Του κα πγαν, κα θεραπεύτηκαν πρν πραγματοποιήσουν τν σκοπό τους. Θ περιμέναμε ν τρέξουν πίσω, ν πέσουν στ πόδια το Χριστο, ν τν γγίξουν σ νδειξη εγνωμοσύνης- χι… Κανείς τους δν πέστρεψε· τος ταν ρκετ πο θεραπεύτηκαν: ατ ταν πο χρειάζονταν π τν Θεό. στόσο, νας π ατούς, πέστρεψε κα λθε ν εχαριστήσει τν Κύριο.

Δν εναι μία εκόνα τούτη παραβολ γι τν τρόπο πο τόσο συχν φερόμαστε; Προσευχόμαστε· ζητμε π τν Κύριο κάτι πο μς νδιαφέρει: μπορε ν μν εναι ζήτημα ζως κα θανάτου, σως ν εναι πλ κάτι πο τόσο πολ χρειαζόμαστε· πο δν χρειαζόμαστε τόσο πολύ, λλ πο χουμε τόσο μεγάλη λαχτάρα γι’ ατό. Κα τότε μς δίνεται ατ πο ζητμε· κα παίρνουμε τ δρο, κα ρμμε στ ζω μ τ δρο στ χέρια, ρμμε στ ζω πειδ μς εναι ρκετ πο κπληρώθηκε προσευχή μας. Πόσο σπάνια πιστρέφουμε, φήνοντας τ δρο μας γι ν τ χρησιμοποιήσουμε ργότερα, λλ πρτα π’ λα γι ν στραφομε στ Θε κα ν το πομε: Τί θαμα! Ποι εναι γάπη Σου! Πόσο σπουδαία, πόσο σπλαχνικά, πόσο ταπειν- νταποκρίθηκες στν προσευχή μου.. π τος δέκα νθρώπους νας πέστρεψε στν Κύριο ησο Χριστό: πόσοι π μς λθαν μέσως, πρν πωφεληθον π τ δωρεά, γι ν στραφον στν Θε μ να χαμόγελο, πως στρέφεται να παιδ κα λέει «Εχαριστ!», κόμα κα μ’ να χαμόγελο, χωρς λόγια, πρν πωφεληθε π ατ πο το δόθηκε. Κα χάνουμε τόσα πολλ ταν δν εμαστε εγνώμονες· πειδ ν μαθαίναμε ν εμαστε εγνώμονες στ μφαν δρα το Θεο, θ νακαλύπταμε σταδιακ τι μπορομε ν εμαστε εγνώμονες σ πολ περισσότερα, γι λα τ πράγματα πο Θεία Πρόνοια φέρνει στ δρόμο μας: χι μόνο τ πράγματα πο μς χαροποιον, χι μόνο τ θαύματα τς ζως, λλ κόμα κα τς προκλήσεις τς ζως, τ πράγματα πο παιτον π μς κουράγιο, μεγαλεο, εγένεια, τ πράγματα πο φοβόμαστε. Κα πόσο συχν θ μπορούσαμε ν ξεπεράσουμε τν ματαιοδοξία μ τν εγνωμοσύνη πο θ νοιώθαμε! πειδ ματαιοδοξία σημαίνει ν κοιτάζουμε τν αυτό μας κα ν σκεφτόμαστε: πόσο πέροχοι εμαστε, ξεχνώντας τι ατ πο εμαστε, λα σα χουμε εναι δρο το Θεο.

ν μοναχά, κάθε φορ πο χουμε πε, πο χουμε κάνει τ σωστό, κάθε φορ πο εμαστε ξιοι τς ποιότητας, το μεγαλείου κα τς εγένειας το νθρώπου, κα πίσης το νόματος τν μαθητν το Χριστον κάθε στιγμ στρεφόμασταν στν Θε κα Το λέγαμε, «Ναί! Πόσο πέροχα εναι τ λόγια πο επα, πόσο καλ εναι πράξη πο κανα –κα τ πάντα ταν π σένα: σύ μο δωσες τν εκαιρία, Κύριε! μουν σ θέση ν ντιληφθ τν νάγκη πειδ σ ψιθύρισες στν καρδιά μου: Κοίταξε!... Θ μποροσα ν καταλάβω γιατί νος μου θ φωτιζόταν π τ Εαγγέλιο! καρδιά μου νταποκρίθηκε πειδ τν γγιξες σύ, κα πέτρινη καρδι πο κουβαλ στ στθος τς περισσότερες φορές, γινε μία καρδι π σάρκα γεμάτη συμπόνια κα κατανόηση! Κα μο δωσες τ μέσα γι ν συναντ τν νάγκη, κα τν χαρ ν τν συναντ!...

ν θ μπορούσαμε ν νταποκριθομε μ ατν τν τρόπο στ κάθε τι, θ νακαλύπταμε τι ζω εναι φτιαγμένη π μία πράξη λατρείας κα εγνωμοσύνης.

ς μελετήσουμε τ θέμα ατό, πλησιάζουμε τν μέρα πο καρδιά μας θ πρέπει ν φλέγεται π εγνωμοσύνη: Θες μς γάπησε τόσο πολ στε ν γίνει νας π μς· ν κα μασταν ξένοι, συχν χθρικο πέναντί Του, ρθε κα δωσε τ ζωή Του γι ν μπορέσουμε ν ζήσουμε!...Πρέπει ν προετοιμαστομε: χαρά, εγνωμοσύνη, πίστη, ελικρίνεια πρς τν Θε δν ρχονται ξαφνικά· πρέπει ν τοιμαστομε γι’ ατό. ς σκεφτομε τί πρόκειται ν συμβε· ατ πο συνέβη σχεδν πρν 2000 χρόνια πο θ θυμόμαστε σν να πραγματικ γεγονός· κα ν τοιμαστομε, μ καρδι καλλιεργημένη, βαθι χαραγμένη π πίστη, π σκέψη, χοντας μελετήσει προσεχτικ λη μας τ ζωή, τοιμοι ν δεχτομε τν Κύριο στν καρδιά μας μ πλότητα κα γνότητα, πως νας βοσκός, σν τος Σοφος Μάγους μέσα π τν βαθι κατανόηση πο προσφέρει σοφία. μήν!



Μετάφραση: www.agiazoni.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου