Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Το ευχαριστώ της ευγνωμοσύνης


Καραβιδόπουλος ωάννης
Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου

«κενο τν καιρ καθς μπαινε ησος σ' να χωριό, τν συνάντησαν δέκα λεπροί. Στάθηκαν λοιπν π μακρι κα το φώναζαν δυνατά: «ησο, Δάσκαλε, λέησέ μας!» Βλέποντάς τους κενος τος επε: «Πηγαίνετε ν σς ξετάσουν ο ερες». Κα καθς πήγαιναν, καθαρίστηκαν π τ λέπρα. νας π' ατούς, ταν εδε τι θεραπεύτηκε, γύρισε δοξάζοντας μ δυνατ φων τν Θεό, πεσε μ τ πρόσωπο στ πόδια το ησο κα τν εχαριστοσε. Κι ατς ταν μάλιστα Σαμαρείτης. Τότε ησος επε: «Δν θεραπεύτηκαν κα ο δέκα; Ο λλοι ννι πο εναι; Κανένας τους δν βρέθηκε ν γυρίσει ν δοξάσει τν Θε παρ μόνο τοτος δ λλοεθνής;» Κα σ' ατν επε: «Σήκω κα πήγαινε στ καλό πίστη σου σ σωσε» (Λουκ. 17, 12-19).

Εναι τρομερ ν φανταστομε γι μία στιγμ τν αυτ μας πομακρυσμένο π λους τος λλους νθρώπους, χωρς καμι δυνατότητα παφς κα συναντήσεως, μ ρρωστο κα συνεχς φθειρόμενο κορμ π κάποια μεταδοτικ ρρώστια κα π πλέον συνοδευμένο μ τ μόνιμη καταφρόνια τι ρρώστια πο χουμε ποτελε τιμωρία γι τν μαρτωλ ζωή μας. Κα ξαφνικ κάποιος μς πλησιάζει ψηφώντας τος κινδύνους, καταπατώντας τς πικρατοσες κοινωνικς προκαταλήψεις, δείχνοντας φοβα κα περιόριστα τν γάπή του. Δν θ ασθανθομε πειρη εγνωμοσύνη γι’ ατόν;

Μι τέτοια περίπτωση δέκα τραγικν σθενν μς παρουσιάζει διήγηση το εαγγελιστ Λουκν Κυριακ ΙΒ΄ Λουκ), τος ποίους γγισε σωστικ χάρη κα θεραπευτικ δύναμη το Χριστο. γάπη το Θεο πο σαρκώνει μέσα στν κόσμο κα ποκαλύπτει μ τ ζω κα τ θάνατό του Χριστς δν περιορίζεται στος λίγους, στος κλεκτούς, στος δικούς του. κτείνεται σ λους, κόμη — μλλον διαίτερα— σ ατος πο ο «σοβαρο» κα «εσεβες» νθρωποι τς ποχς του θεωρον μολυσμένους κα μαρτωλούς. Δν γνωρίζει ρια κοινωνικά, πολιτικ θρησκευτικά. κδηλώνεται κατ τ διήγησή μας σ δέκα νθρώπους πο τος νωσε πόνος τς μολυσματικς ρρώστιας. ησος τος συναντ κα διαλέγεται μαζί τους, ξεπερνώντας τν Μωσαϊκ Νόμο πο παγορεύει τ συνάντηση μ λεπρό. νας μάλιστα π ατος ταν λλοεθνής, ταν Σαμαρείτης.

Κα μως, ατο το τελευταίου στάση εναι πο κάνει ντύπωση κα πογραμμίζεται π τν εαγγελιστή. Ο ννέα θεραπευμένοι, πλημμυρισμένοι π τ χαρ τς γείας κα τς συναντήσεως μ τος συγγενες κα φίλους, βλέποντας δυνατ κα καθαρ τ σμα τους, ξέχασαν ν κφράσουν τν εγνωμοσύνη τους στν εεργέτη Χριστ —τυπικ παράδειγμα τν νθρώπων πο πικαλονται τν Θε στ θλίψη κα τν πόνο λλ τν παραθεωρον στ χαρά, πο νομίζουν τι Θες εναι τ τελευταο καταφύγιο στν σθένεια, ταν ξαντληθον λες ο λλες νθρώπινες δυνάμεις κα χι πρτος φίλος στν γεία κα στ χαρά. σφαλς ο ναγώνιες κραυγς βοήθειας πο πευθύνονται στν Θε καθημεριν εναι περισσότερες π τς προσευχς εχαριστίας κα εγνωμοσύνης!

Πολλ πράγματα τ θεωρομε ατονόητα μέσα στ ζωή, χωρς ν ασθανόμαστε τν νάγκη ν εχαριστήσουμε κανένα γι τς καθημερινς δωρεές. ατοτέλεια κα ατοπεποίθηση δν φήνουν περιθώρια εγνωμοσύνης πρς τν εεργέτη Θεό. Τ χείλη μας δύσκολα κινονται γι ν πον να εχαριστ, ν πολ εκολα, σχεδν αθόρμητα, πευθύνουν κραυγς κα πικλήσεις βοήθειας στν καιρ τς νάγκης. Κα δ συμβαίνει τ ξς χαρακτηριστικό: ταν περάσει νάγκη, χι μόνο ξεχνομε τ στιγμ τς δυναμίας ντρεπόμαστε γι’ ατή, λλ προσπαθομε μ κδηλώσεις λεονταρισμο ατοπεποιθήσεως ν σοσταθμίσουμε τν πιδειχθεσα δυναμία.

στάση ατ εναι καθαρ νθρώπινη κα δείχνει τν παγίδευσή μας μέσα στ χυρωματικ ργα το γωιστικ σκεπτόμενου αυτο μας. Κι μως, λυτρωτικ γάπη το Θεο μς περιβάλλει καθημερινά. σταυρς το Χριστο δν σημαίνει μόνο τ ποκορύφωμα μις σειρς σωστικν νεργειν πο κανε Θες γι τ πλάσματά του, λλ’ εναι ρχ τέλειωτων δωρεν πο πλημμυρίζουν τν νθρωπότητα. σπουδαιότερη δ π ατς συνίσταται στν κατανίκηση το φόβου τοϋ θανάτου κα στν νθηση τς λπίδας τς ναστάσεως.


ταν σμ το θανάτου πειλε ν μεταβάλει τ πάντα σ’ να νεκροταφεο γύρω μας, δν ποτελε βασικ λόγο εγνωμοσύνης πρς τν Θε νατολ τς λπίδας γι μία καινούργια ζωή, χωρς πόνο, χωρς θλίψη, χωρς τρόμο θανάτου; Τ κλείσιμο στν αυτό μας, φαρισαϊκ ατάρκεια, φαινομενικ δυναμικ ατοπεποίθηση, φέρουν τ σφραγίδα τς πειλς το θανάτου. Τ νοιγμα τς καρδις μας στν Θε εναι πάντησή μας στς πειρες δωρες το Θεο, στ δρο τς ζως πο γενναιόδωρά μς προσφέρει, εναι τ μεγάλο «εχαριστ». να «εχαριστ» εγνωμοσύνης πο θ συνοδεύεται σφαλς π συμπεριφορ ντάξια τς θείας δωρες. Στ διήγηση πο σχολιάζουμε τ εχαριστ πρς τν ησο προλθε π να λλοεθν, να Σαμαρείτη, πο περιφρονοσε καθαρς ουδαος. πόνος τς ρρώστιας νωσε τος δέκα λεπρούς, εγνωμοσύνη το νός, το Σαμαρείτη προκαλε τν παινο το Χριστο κα τν ναγνώριση τς πίστης του στ τέλος τς διηγήσεως.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου