Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

Anthony Bloom: Η προσευχή του Βαρτίμαιου

 

Anthony Bloom, Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

περίπτωση το Βαρτίμαιου, πως ναφέρεται π τν Εαγγελιστ Μάρκο (10,46), μς βοηθάει ν κατανοήσουμε κάπως κανοποιητικ μερικ θέματα πο χουν σχέση μ τν προσευχή.

«Κα ρχονται στν εριχώ. Κα τν ρα πο βγαιναν π τν εριχώ, Ατς κα ο μαθητές του κα λας πολύς, καθόταν κοντ στ δρόμο κα ζητιάνευε τυφλς Βαρτίμαιος, γις το Τίμαιου. Κα ταν κουσε τι ησος Ναζωραος ταν κε, ρχισε ν φωνάζει δυνατ κα ν λέει: ησο, υἱὲ το Δαυίδ, λέησέ με. Κα τν πόπαιρναν μερικο κα το λεγαν ν σιωπήσει. Ατς μως φώναζε λο κα περισσότερο: υἱὲ το Δαυίδ, λέησέ με. Τότε σταμάτησε ησος κα επε ν τν φέρουν κοντά του. Πγαν λοιπν κα επαν στν τυφλό. Κουράγιο, σήκω ν πς, σ φωνάζει. Κι ατός, φο πέταξε τ ξωτερικό του ροχο, γι ν μν τν μποδίζει στ τρέξιμο, σηκώθηκε κα ρθε κοντ στν ησο. Κα ησος ποκρίθηκε κα το επε: Τί θέλεις ν σο κάνω; Κα τυφλός το πάντησε: Δάσκαλε, θέλω ν ξαναβρ τ φς μου. δ ησος επε: Πήγαινε, πίστη σου σ σωσε. Κα μέσως ξαναβρκε τ φς του κα κολούθησε τν ησο στν πορεία Του.

Ατς λοιπν νθρωπος, Βαρτίμαιος, δν πρέπει, π’ ,τι φαίνεται ν ταν νέος. Στεκόταν δ κα πολλ χρόνια στν πύλη τς εριχ, ζώντας π τν εσπλαχνη τν διάφορη βοήθεια τν περαστικν. Πιθανν κατ τ διάρκεια τς ζως του ν εχε δοκιμάσει λα τ γνωστ φάρμακα κα λες τς θεραπευτικς μεθόδους. Θ τν εχαν σφαλς πάει, ταν ταν μικρός, στ Ναό, θ εχαν προσευχηθε κα θ εχαν προσφέρει θυσίες γι ν βρε τν γεία του. Εχε πισκεφθε λους κείνους πού, ετε γιατί εχαν κάποιο χάρισμα, ετε γιατί εχαν εδικς γνώσεις, μποροσαν ν τν θεραπεύσουν. Εχε σφαλς πολ γωνιστε γι ν βρε τ φς του κα τελικ εχε ντελς πογοητευτε. Εχε δοκιμάσει λα σα μποροσε ν βάλει τ μυαλ το νθρώπου, λλ παρόλα ατ ταν κόμα τυφλός.

Πιθανν εχε κόμα κούσει τι τος τελευταίους μνες εχε μφανιστε στ Γαλιλαία νας νέος κήρυκας, νας νθρωπος πο γαποσε τ λαό, ταν εσπλαχνος, κα νθρωπος το Θεο πο μποροσε ν θεραπεύει κα ν κάνει θαύματα. Βαρτίμαιος πιθανν ν εχε πολλς φορς σκεφθε τι ν μποροσε θ πήγαινε ν τν συναντήσει. Χριστς μως πήγαινε π τν να τόπο στν λλο κα πρχε πολ μικρ πιθανότητα νας τυφλς νθρωπος ν τν παντήσει. τσι, μ’ ατ τ σπίθα τς λπίδας, πο κανε τν πελπισία κόμα πι βαθι κα πι ντονη, καθόταν κοντ στν πύλη τς εριχ.

Μία μέρα να πλθος πέρασε δίπλα του, να πλθος μεγαλύτερο π τ συνηθισμένο, να θορυβδες νατολίτικο μπουλούκι. τυφλς τ κουσε κα ρώτησε ποις ταν. ταν το επαν τι ταν ησος Ναζωραος, ρχισε ν φωνάζει. Κάθε σπίθα λπίδας, πο εχε στν ψυχή του, γινε ξαφνικ φωτιά, μία πυρκαϊ λπίδας. ησος τν ποον δν μπόρεσε μέχρι κείνη τ στιγμ ν συναντήσει, πέρναγε τώρα π κοντά του. ταν δίπλα του κα κάθε βμα τν φερνε λο κα κοντύτερα. Μετ μως κάθε βμα θ τν πήγαινε πελπιστικ λο κα πι μακριά.

ρχισε τότε ν φωνάζει : «ησο, Υἱὲ Δαυίδ, λέησέ με». Ατ πο κανε κείνη τ στιγμ ταν πι τέλεια μολογία πίστεως. ναγνώρισε στ πρόσωπο το ησο τν πόγονό το Δαυίδ, τ Μεσσία. Δν μποροσε τότε ν τν ποκαλέσει Υἱὸ το Θεο, γιατί ατ δν τ ξεραν κόμα οτε ο διοι ο μαθητές του. Στ πρόσωπό Του ναγνώρισε τ «ναμενόμενο».

Τότε συνέβη κάτι πο πολ συνηθίζεται κα στ δική μας τ ζωή. Μερικο τριγύρω του το λεγαν ν σιωπήσει. Μήπως δν συμβαίνει πολ συχν ατ κα σέ μς, ταν μετ π ναζήτηση κα γώνα πολλν τν ρχίζουμε προσδόκητα ν φωνάζουμε στ Θεό; Πόσες φωνς τότε δν προσπαθον ν κατασιγάσουν τν προσευχ μας! Φωνς ξωτερικς κα σωτερικές. ξίζει, λένε, ν προσεύχεσαι; Τόσα χρόνια γωνιζόσουν κι Θες δν νοιάστηκε γι σένα. Τώρα θ νοιαστε; Τί νόημα χει προσευχ; Ξαναγύρισε στν πελπισία σου, εσαι τυφλς κα τυφλς γι πάντα.

σο μως μεγαλύτερη εναι ντίσταση τόσο μεγαλύτερη εναι πόδειξη τι βοήθεια εναι πολ κοντά. διάβολος ποτ λλοτε δν μς πιτίθεται τόσο βίαια σο ταν βρισκόμαστε να βμα πρν π τ τέλος το γώνα κα χουμε κόμα δυνατότητα σωτηρίας, τν ποία μως τελικ χάνουμε, γιατί τν τελευταία στιγμ ποχωρομε. ποχώρησε, λέει διάβολος, βιάσου, προσπάθησες πάρα πολύ, βγκες π τ ρια τς ντοχς σου. Τελείωσε μέσως, μν καθυστερες, δν μπορες ν ντέξεις περισσότερο. Κα τότε ατοκτονομε σωματικά, θικά, πνευματικά. γκαταλείπουμε τν γώνα κα γκαλιάζουμε τ θάνατο, τ στιγμ κριβς πο βοήθεια βρίσκεται δίπλα μας κα μπορομε ν σωθομε.

Δν πρέπει ν δίνουμε σημασία σ’ ατς τς φωνές. σο δυνατότερα χον τόσο πι γερ πρέπει ν δενόμαστε μ τ σκοπό μας. Πρέπει ν εμαστε τοιμοι ν κραυγάσουμε τόσο, σο χρειάζεται. Ν φωνάξουμε τόσο δυνατά, σο Βαρτίμαιος. ησος Χριστς πέρναγε δίπλα του. τελευταία του λπίδα βρισκόταν σιμά του, λλ ο νθρωποι πο τν περιτριγύριζαν ταν πέναντί του διάφοροι προσπαθοσαν ν τν κάνουν ν σιωπήσει. πόνος κα θλίψη του δν εχαν θέση. κενοι πο περιτριγύριζαν τ Χριστ – κα πο τν χρειάζονταν πολ λιγότερο- θελαν ν σχολεται μαζί τους. Γιατί ατς τυφλς κα βασανισμένος νθρωπος ν τος διακόπτει;

Βαρτίμαιος μως ξερε καλ τι δν θ πρχε πι γι’ ατν λλη λπίδα, ν χανε κι ατ τν τελευταία. βαθι ατ πελπισία το γινε πηγ π’ τν ποία νέβλυσε μία πίστη, μία προσευχ γεμάτη π τέτοια πεποίθηση κα μία πιμον πο σπασε λους τος φραγμος. Μία προσευχ πού, πως λέει γιος ωάννης τς Κλίμακος, χε στν πύλη το ορανο. Γιατί πόγνωσή του ταν τόσο βαθιά, στε δν κουγε καθόλου τς φωνς το πλήθους πο τν πρόσταζαν ν συχάσει κα ν καθήσει στν κρη. Κα σο προσπαθοσαν ν τν μποδίσουν ν πλησιάσει τ Χριστό, τόσο περισσότερο κι ατς φώναζε: «Υἱὲ Δαυίδ, λέησέ με». Χριστς σταμάτησε, ζήτησε ν τν φέρουν μπροστά του κα κανε τ θαμα.

Μπορομε ν διδαχτομε π τ Βαρτίμαιο πρακτικά, τ πς μπορομε κι μες ν ξοικειωθομε μ τν προσευχ. ταν στρεφόμαστε μ λη μας τν καρδι στ Θεό, Θες πάντα μς κούει.

Συνήθως δν χουμε τν τοιμότητα ν ρνηθομε μέσως λα κενα τ ποα βρίσκονται στ περιβάλλον μας κα τ ποα χουμε συνηθίσει ν μπιστευόμαστε, μόλις διαπιστώσουμε τι δν μπορομε πι ν ξαρτώμαστε π’ ατά. Βλέπουμε τι δν πάρχει λπίδα σο κα ν νακινήσουμε νθρώπινα κα πίγεια μέσα. χουμε να σκοπό. Ψάχνουμε γι τ φς μας κα συνέχεια πογοητευόμαστε. Ατ σοδυναμε μ μαρτύριο, εναι πόγνωση κα ν σταματήσουμε κε, χουμε νικηθε. ν μως ατ κριβς τ στιγμή, στραφομε στ Θεό, γνωρίζοντας τι μόνο Θες μς χει πι πομείνει κα το πομε, «Σ μπιστεύομαι κα παραδίδω στ χέρια Σου τν ψυχ κα τ σμα μου, λόκληρη τ ζωή μου», τότε πόγνωση μς χει δηγήσει στν πίστη.


πόγνωση δηγε σ μία νέα πνευματικ ζωή, ταν χουμε τ κουράγιο ν προχωρήσουμε βαθύτερα κα μακρύτερα, ναγνωρίζοντας τι κενο γι τ ποο χουμε πογοητευθε δν εναι τ τι τελικ χάσαμε τ νίκη, λλ τ τι μς πογοήτευσαν τ μέσα πο χρησιμοποιήσαμε γι ν φθάσουμε σ’ ατή. Τότε ρχίζουμε ν βάζουμε θεμέλια μ να νέο τρόπο. Θες μπορε ν μς ξαναφέρει σ’ να π τ μέσα πο εχαμε δη δοκιμάσει, τ ποο μως τώρα, κάτω π τ δική Του καθοδήγηση, θ μπορέσουμε ν τ χρησιμοποιήσουμε μ πιτυχία. Πρέπει πάντα ν πάρχει ληθιν συνεργασία Θεο κα νθρώπου κα τότε Θες χαρίζει φρόνηση, σοφία κα δύναμη ν κάνουμε τ σωστ κα ν βρίσκουμε τν πιδιωκόμενο στόχο μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου