Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Αντώνιος Σουρόζ: Κυριακή του Ζακχαίου


Anthony Bloom, Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

12 ανουαρίου 1978
Ες τ νομα το Πατρς κα το Υο κα το γίου Πνεύματος.

Τν προηγούμενη βδομάδα εσήλθαμε στν περίοδο τν βδομάδων στν πορεία μας πρς τν μέρα τς νάστασης, πο μς λένε ν ξετάσουμε τν αυτό μας· τότε θ λθει καιρς ν μν σκεφτόμαστε τίποτα λλο παρ τος τρόπους μ τος ποίους Θες μς προετοιμάζει γι τν σωτηρία μας· κα ταν φθάσουμε στν Μεγάλη βδομάδα, τότε δν θ πρέπει ν χουμε καμιά σκέψη, τίποτα παρ τν Κύριο το ποίου τ πάθος θ τενίζουμε πρν ν εσέλθουμε μαζ στν δόξα κα στν χαρ τς νάστασης Του.

Τν προηγούμενη βδομάδα διαβάσαμε τ Εαγγέλιο το τυφλο τς εριχώ· μεσα εναι μι πρόκληση γι μς· λοι σχυριζόμαστε τι βλέπουμε· λοι σχυριζόμαστε τι δν εμαστε τυφλο, κα μως, δν εναι τρόπος πο βλέπουμε μι λλη μορφ τύφλωσης; Δν εμαστε τυφλωμένοι π ,τι βλέπουμε πρς τ όρατο, δν εμαστε τυφλο π προκατάληψη πέναντι στν λήθεια, δν εμαστε τυφλο π τ πάθος πέναντι στν λήθεια; Κα τσι, καθένας μας φείλει ν ρωτήσει τν αυτό του ν ατ πο βλέπει εναι πραγματικότητα τν πραγμάτων, κα ν χι, ν στραφε στν Θε ν το δώσει πίγνωση. Κα να π τ πράγματα πο μς τυφλώνει περισσότερο πελπιστικ εναι ματαιότητα πο μς κάνει ν δεχόμαστε γι ληθιν λα τ ψέματα πο σως κομε παρατηρομε πο νισχύουν τν ατοεκτίμηση μας, πο μς κάνουν ν πορρίπτουμε κάθε τι πο εναι γι μς κριτική καταδίκη.

Τ σημεριν Εαγγέλιο εναι σχετικ μ τν ματαιοδοξία κα γι τν τρόπο πο μπορε ν ξεπεραστε, εναι πραγματικ σχετικ μ τ τίμημα κα τς προυποθέσεις της. Ζακχαος ταν νας πλούσιος νδρας, νας νδρας γνωστς στν πόλη του, νας νδρας πο καθένας μποροσε ν ναγνωρίσει· ταν νας νθρωπος δικος, κα μως κάτι ναδεύτηκε μέσα του ταν κουσε γι τν Χριστ κα θέλησε ν Τν δε. σως ταν σ κάποιο βαθμ μιν πιθυμία ν δε τν Νέο Προφήτη το σραήλ, λλ ατ δν θ ταν δυνατ ν τν προτρέψει ν κάνει ατ πο κανε· μέσα στ πλθος, πειδ τ νάστημα ταν μικρό, σκαρφάλωσε σ’ να δέντρο· βέβαια γέλασαν μαζί του, τν κορόιδεψαν κα μως θελε τόσο πολ ν δε τν Χριστό, τόσο το ταν σημαντικ ν Τν δε στε ταν τοιμος ν τν κοροιδέψουν, ν γελάσουν παρ ν τν φήσουν ν περάσει. Κα μέσα π λο ατ τ πλθος Χριστς εδε μόνο ναν νδρα: Τν Ζακχαο, τν κάλεσε κάτω κα πγε ν μείνει μαζί του.

Ματαιότητα εναι κείνη κατάσταση τς ψυχς μας, κείνη μίζερη κατάσταση, που φοβόμαστε τν νθρώπινη κρίση, που ντλομε τ ασθημα τς ξίας μας π τν κρίση κείνων πο μς περιβάλλουν. Κα πράγματι ατ εναι ματαιότητα, πειδ τ πράγματα γι τ ποα μς παινον εναι μάταια, δεια, νάξια το μεγαλείου το νθρώπου· κα πίσης, δν ποζητομε ν μς παινον κείνοι ο νθρωποι πο εναι κανο γι μι γιή κα συνάμα αστηρ κριτική· στρεφόμαστε στος νθρωπους πο εναι τοιμοι ν μς προσφέρουν τος παίνους πο θέλουμε. Ατ τος καθιστ διπλ μάταιους, οσία τους εναι να τίποτα, κα ο νθρωποι π τος ποίους τος δεχόμαστε εναι πίσης κενοί στ δικ μας μάτια μέχρι ν μιλήσουν καλ γι μς. γιος ωάννης τς Κλίμακος λέει τι ματαιότητα εναι συμπεριφορ κάποιου πο φοβται τος νθρώπους κα εναι λλαζόνας νώπιον το Θεο, πο θεωρε τι λίγο μετράει κρίση το Θεο, τι χει τν ποδοχ πο το παρέχουν κείνοι πο βρίσκονται γύρω του.


Δν εναι ατ μι ληθιν περιγραφ το τρόπου πο στεκόμαστε στ ζωή, το τρόπου που προετοιμαζόμαστε ν ξεχάσουμε τν κρίση το Θεο, πο νοιώθουμε τι στηριζόμαστε στν κρίση τν νθρώπων. Κα ποις λλος τρόπος πάρχει; Ζακχαος μς δείχνει ναν: ν μν νοιαζόμαστε γι τν κρίση τν νθρώπων, πειδ κρίση το Θεο, παρουσία το Θεο, σως κρίση κάποιου πο δν θ μς παινέσει λλ πο εναι να πρόσωπο μ κεραιότητα κα λήθεια μετράει περισσότερο. Ζακχαος δν γνώριζε ποις ταν Χριστς κα τι Υἱὸς το Θεο γινε Υἱὸς το νθρώπου, λλ ξερε τι Χριστς ταν νας κέραιος νθρωπος κα θελε ν Τν δε, ν Τν συναντήσει πρόσωπο μ πρόσωπο.

λλ πάρχουν πίσης δύο λλοι τρόποι γι ν ξεφύγουμε π τν νθρώπινο φόβο, π ατν τν ξάρτηση μας π τν κρίση τν νθρώπων μ τίμημα τν δικ μας κεραιότητα. γιος ωάννης τς Κλίμακος μς λέει τι τρόπος ν’ παλλαγομε π τν ματαιότητα εναι ταπείνωση· γιος σαάκ Σύρος παραδόξως λέει τι νας τρόπος εναι περηφάνεια, κα ο δύο εναι σωστοί, μόνο πο νας θ μς δώσει ζω κα λλος θάνατο. ν πιλέξουμε τν δρόμο τς περηφάνειας θ ποστηρίζουμε λαζονικ τν αυτό μας, χι μόνο νώπιον τν νθρώπων, λλ πίσης νώπιον το Θεο· κρίση μας θ εναι τ μόνο πράγμα πο θ μετράει, κα τότε θ συναντήσουμε τν θάνατο στ τέλος το δρόμου. δρόμος τς ταπείνωσης εναι ν γονατίζουμε νώπιον τς κρίσης το Θεο. ν εμαστε νίκανοι ν μβαθύνουμε, ν πετμε ψηλ πρς τν Θε ν βρισκόμαστε νώπιον Του πως κατάξερη γ κάτω π τν οραν, γκαταλελειμμένοι, βοήθητοι, διψασμένοι, πεινασμένοι, μ λαχτάρα, πελπισμένοι, νίκανοι ν κατορθώσουμε ,τι εχόμαστε, ατ εναι ρχ τς ταπείνωσης.

λλ κόμα κα ατ μπορε ν εναι πολ γι μς, κόμα κα ατ μπορε ν εναι πολ δύσκολο γι μς πειδ δν εμαστε συνηθισμένοι ν’ φήνουμε, ν γκαταλείπουμε τν αυτό μας σ μι πράξη το Θεο. Τότε μπορομε ν’ ρχίσουμε ν ξεπερνμε τν ματαιότητα μ τν εγνωμοσύνη. ποτε νακαλύπτουμε τι πάρχει μέσα μας μι στιγμ ματαιότητας, ς ναρωτηθομε: γιατί; Πολ συχν, πειδ χουμε, πολ συχν κούσια, πε τ σωστ, κούσια χουμε κάνει τ σωστ· μπορομε ν στραφομε στν Θε, κα ν Τν εχαριστήσουμε πο μς δωσε τν εκαιρία, πο μς δωσε μάτια ν βλέπουμε τν νάγκη, ατι ν’ κομε τ κλάμα, να νο ν καταλαβαίνουμε, μι καρδι πο ν’ νταποκρίνεται, καλ θέληση ν μς κινητοποιε κα τν τρόπο ν κάνουμε τ σωστό. Δν εναι ατς λόγος ρκετς γι ν εμαστε εγνώμονες, δν γνωρίζουμε λοι μας, π μπειρία, τι δν εναι νάγκη πο πάντα ναπόφευκτα θ μς καλε ν νταποκριθομε σωστά;

Πόσο συχν πάρχει νάγκη κα καρδι μας εναι κατάξερη, παγωμένη, κα διάφορη; Πόσο συχν κάποιος κραυγάζει γι βοήθεια κα δν καταλαβαίνουμε τίποτα, πόσο συχν καρδιά μας χει ταραχτε κα τ μυαλό μας ρχισε ν καταλαβαίνει, λλ δν εμαστε συνηθισμένοι ν βιάζουμε τν αυτό μας, κα θέληση μας μφιταλαντεύεται, μφιταλαντεύεται γι πάρα πολύ, μέχρι πο εναι πολ ργά. Κα θ μπορούσαμε ν συνεχίσουμε περιγράφοντας τν καταστασή μας μ περισσότερες λεπτομέρειες.

ς μάθουμε πρτα- πρτα ν εμαστε εγνώμονες πο Θες μς δίνει τν δυνατότητα ν κάνουμε τ σωστ ντ ν παίρνουμε κανοποίηση π τος αυτος μας κα ν εμαστε περήφανοι γι τ γεγονς τι γι μι φορ χουμε κάνει ,τι θ πρέπει ν εναι γι μς πάντα φυσικ. Κα τότε σταδιακ σως ξεπεράσουμε κόμα κα κενο τ πίπεδο κα παραμείνουμε εγνώμονες, κπληκτοι μπροστ στν καλωσύνη το Θεο.

σως μάθουμε τότε ν εμαστε ταπεινο μ΄ να τρόπο πο κανένας δν γνωρίζει, χι δηλώνοντας τι εμαστε νάξιοι, λλ λατρεύοντας τ μεγαλεο το Θεο, μ ελάβεια πρς τος λλους νθρώπους, μ τν τοιμότητα ν ξεχάσουμε ντελς τος αυτούς μας χάριν το Θεο, χάριν κάθε νθρώπου πο μς συναντ κα μς δίνει τν εκαιρία ν εμαστε συμπονετικοί, ν χουμε γάπη κα κατανόηση. Κα τυφλότητα σως φύγει π τ μάτια μας, ματαιότητα θ μς φήσει λεύθερους τουλάχιστον γι να λεπτ κα θ εμαστε κανο ν ντικρύσουμε τ πρόσωπο μας κα τ πρόσωπο το Θεο κα τος λλους, πως κανε Τελώνης, ταν εσλθε στν Ναό, κα δν τόλμησε ν λθει πειδ ταν τόπος γιος που κατοικε Θεός, τόπος που πίστευε τι μπορον ν ρθουν μόνο ο ξιοι. Κα θ γίνουμε ποδεκτο π τν Θε ξαιτίας τς ναγνώρισης π μέρους μας τς γιότητας Του, κα το σεβασμο μ τν ποίο θ φερθομε σ’ κενον κα στν πλησίον μας.

μήν.

πόδοση στ Νεοελληνικά: www.agiazoni.gr



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου