Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Αρχιεπ. Αλβανίας Αναστασίου: "Δοκιμασίες καί παρουσία τοῦ Θεοῦ".


του Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας
Αναστασίου (Γιαννουλάτου)

«Πιστεύω… ες να Κύριον ησον Χριστόν, τόν Υόν το Θεο τόν μονογεν,... σαρκωθέντα... καί νανθρωπήσαντα».

νησυχία, πόνος καί φόβος πλώνονται ατό τόν καιρό στή ζωή μας. Πολύμορφη νέχεια, ξενιτεμοί, δυσβάστακτες στερήσεις· τρομοκρατικά ξεσπάσματα πιθετικότητας καί μίσους. Καί μέσα στή θολή ναταραχή, ορτή τν Χριστουγέννων ρχεται σάν λοφώτεινη δέσμη παρηγορις, ερήνης καί λπίδας.

Τά γεγονότα σχετικά μέ τή Γέννηση το Χριστο, πως τά περιγράφουν ο Εαγγελιστές Ματθαος καί Λουκς, τονίζουν τι ησος Χριστός πό βρέφος κόμη ντιμετωπίζει σειρά δυσκολιν. Γεννιέται στερα πό να μακρύ ταξίδι τς Παναγίας μητέρας Του, σέ χρο φτωχικό τς Βηθλεέμ, ο κάτοικοι τς ποίας μένουν ψυχροί καί διάφοροι. κολουθε τό μίσος τν σχυρν, τό διαβολικό σχέδιο το ρώδη, νας παράλογος καί δικος διωγμός, πού Τόν ναγκάζει νά καταφύγει στήν Αγυπτο. Σέ λες μως τίς δύσκολες συνθκες τς ζως το μικρο ησο δεσπόζει παρουσία το Θεο Πατρός.

Μήν πορομε, λοιπόν, καί μήν τά χάνουμε, ταν βρισκόμαστε μπρός σέ κακουχίες, χθρότητες, δικίες, φτώχεια, διαφορία καί διέξοδα. Ο δοκιμασίες εναι ναπόσπαστα στοιχεα το νθρώπινου βίου. ς μάθουμε νά τίς ντιμετωπίζουμε ερηνικά. Κυρίως μέ πίστη καί μπιστοσύνη στήν πρόνοια καί τήν παρουσία το Θεο. κόμη καί στίς σκοτεινές φάσεις το βίου μας, ταν πειλές, στερήσεις, σθένειες, ποτυχίες μς συνθλίβουν, ντηχε παρηγορητικά στίχος το Ψαλμωδο: «άν γάρ καί πορευθ ν μέσ σκις θανάτου, ο φοβηθήσομαι κακά, τι σύ μετ’ μο ε» (Ψαλμ. 22:4). ασθηση τς πανταχο καί πάντοτε παρουσίας το Θεο παρηγορε, νισχύει καί ξασφαλίζει ντοχή καί ερήνη στόν πόνο καί τίς θλίψεις. Γεμίζει πίσης τήν ψυχή μέ φς γαλλιάσεως σέ ρες πιτυχίας καί δημιουργίας.

γνώση τς παρουσίας καί προνοίας το Θεο στόν κόσμο ταν μία λήθεια ποδεκτή δη πό τήν ποκάλυψη τς Π. Διαθήκης. Τό συγκλονιστικό Νέο πού τονίζει ορτή τν Χριστουγέννων εναι τι Θεός χι πλς εναι παρών στόν κόσμο μας, λλά τι Υός καί Λόγος Του «σαρκώθηκε», προσέλαβε τήν νθρώπινη φύση. Ατή ποκάλυψη διαφοροποιε τή χριστιανική πίστη πό τά ποικίλα θρησκεύματα. Τό σύμβολο τς χριστιανικς πίστεως πογραμμίζει: «Πιστεύω… ες να Κύριον ησον Χριστόν, τόν Υόν το Θεο τόν μονογεν,... σαρκωθέντα κ Πνεύματος γίου καί Μαρίας τς Παρθένου καί νανθρωπήσαντα».

κτοτε, σοι πιστεύουν σ’ Ατόν καί βαπτίζονται στό νομα τς γίας Τριάδος γίνονται μέλη το μυστικο σώματος το Χριστο « στιν κκλησία» (Κολ. 1:24). Λαμβάνουν τή Χάρη καί τή δύναμη νά μένουν «ν ατ», νά βρίσκονται σέ προσωπική κοινωνία μέ τόν Χριστό.

Τό βίωμα πού γαληνεύει τόν πιστό Χριστιανό εναι κάτι κόμα ντονώτερο πό τήν πλή θεϊκή παρουσία. Εναι παρξιακή «κοινωνία» μέ τόν νανθρωπήσαντα Λόγο το Θεο, μέ τόν ησο Χριστό. « φανερωθες Λόγος διά τοτο κατέμειξεν αυτόν τή πικήρ τν νθρώπων φύσει, να τ τς θεότητος κοινωνί συναποθεωθ τό νθρώπινον» (γ. Γρηγόριος Νύσσης: φανερωθες Λόγος, γι’ ατό σμιξε τόν αυτό Του μέ τή θνητή φύση τν νθρώπων, γιά νά συναποθεωθε τό νθρώπινο μέσω τς κοινωνίας μέ τή Θεότητα). Μέ τή «σάρκωσή» Του, Υός το Θεο μς προσέφερε τό σύλληπτο δικαίωμα νά «μένωμε ν Ατ», νά μετέχουμε μυστικά στή ζωή γάπης τς γίας Τριάδος. Εαγγελιστής ωάννης διατύπωσε λακωνικά τήν κπληκτική λήθεια πού συνοψίζει τήν Καινή Διαθήκη: « Θεός γάπη στι, καί μένων ν τ γάπ ν τ Θε μένει καί Θεός ν ατ.» (A΄ ω. 4:16).

Χριστός πανειλημμένως ναφέρθηκε στό μυστήριο τς σχέσεώς Του μέ τόν Οράνιο Πατέρα. «Πιστεύετέ μοι τι γώ ν τ πατρί καί πατήρ ν μοί» (ω. 14:11), «Καί πέμψας με μετ’ μο στίν οκ φκε με μόνον πατήρ, τι γώ τά ρεστά ατ ποι πάντοτε» (ω. 8:29). Σέ ατή τή σχέση κοινωνίας μαζί Του καλε λους τος μαθητές καί ποστόλους Του. Μέ σαφήνεια δήλωσε: «άν τις γαπ με, τόν λόγον μου τηρήσει, καί πατήρ μου γαπήσει ατόν, καί πρός ατόν λευσόμεθα καί μονήν παρ’ Ατ ποιήσομεν.» (ω. 14:23). Προαπαιτούμενο λοιπόν γιά τήν «κοινωνία» μαζί Του εναι συμμόρφωση τς συμπεριφορς μας μέ τόν λόγο Του, μέ τό θέλημά Του, μέ τίς ρχές πού κενος καθόρισε: τή δικαιοσύνη, τή φιλαλήθεια, τή μακροθυμία, τή συγχωρητικότητα, τήν γνότητα, τήν ταπεινοφροσύνη καί τήν ατοθυσία.

Τό μεγαλύτερο δρο, δελφοί μου, πού μς προσφέρουν τά Χριστούγεννα εναι βεβαιότητα τι Θεός εναι «μεθ’ μν». πειρος καί παντοδύναμος Θεός, χρονος καί χώρητος, ποος «γάπη στι», εσλθε στόν χρόνο καί τόν χρο τόν δικό μας. «Καί μένων ν τ γάπ ν τ Θε μένει καί Θεός ν ατ» (A΄ ω. 4:16). ποιος γαπ καί νιώθει διαρκς τήν παρουσία το Θεο, τήν κοινωνία μέ τόν νανθρωπήσαντα Λόγο Του, δέν φοβται κανέναν καί τίποτε. «Φόβος οκ στιν ν τ γάπ, λλ’ τελεία γάπη ξω βάλλει τόν φόβον» (A΄ ω. 4:18), κάθε μορφς φόβο.

ς δεηθομε, ν Τριάδι Θεός νά μς δίνει τή δύναμή Του γιά νά μή λυγίζουμε πό τίς θλίψεις, τίς δικίες, τίς κακουχίες πού ρθώνονται στόν δρόμο μας. Γιά νά νισχύει τήν ασθηση τς παρουσίας το ορανίου Πατρός, τή βεβαιότητα τι στό κέντρο τς νθρώπινης στορίας δεσπόζει μμανουήλ - Χριστός. Καί μέ τή Χάρη το γίου Πνεύματος, ο δοκιμασίες νά μεταμορφώνονται σέ εκαιρίες πνευματικς ριμότητας καί γιασμο.


Ερηνοφόρα Χριστούγεννα, ελογημένος καί δημιουργικός νέος χρόνος.

Πηγή: εφ. Καθημερινή 2015

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου