Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Γ´ ΣΤΑΣΗ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη


Γ´ ΣΤΑΣΗ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

Νέαν δειξεν κτίσιν, μφανίσας κτίστης, μν τος π ατο γενομένοις...να τό θαμα βλέποντες, μνήσωμεν ατήν…
Μέ τήν μφάνισή Του Δημιουργός δειξε σέ μς τά δημιουργήματά  Του νέα δημιουργία…στε βλέποντας τό θαμα νά μνήσουμε ατήν.

Αφορμή νά προσεγγίσουμε καί πάλι τό πανάχραντο πρόσωπο τς Παναγίας μς δίνει πρτος οκος τς Γ´ στάσης: Βλέποντας, λέει μνογράφος, τό θαμα τς σαρκώσεως το Υο το Θεο σ ατήν, πού γίνεται τσι μητέρα καί παραμένει παρθένος, κινούμαστε σέ μνολογία πρός ατήν! ...να τό θαμα βλέποντες, μνήσωμεν ατήν, βοντες...

Νά θυμηθομε, καταρχάς, τι μπροστά στήν Παναγία στεκόμαστε μέ δύο τρόπους: δοξολογικά - μνητικά, πως στούς Χαιρετισμούς, παρακλητικά, πως στίς Παρακλήσεις πρός ατήν. Στίς παρακλήσεις μας μάλιστα πολλές φορές δέν χρειάζονται λόγια: ρκε πόθος τς καρδις μας, γιά νά προσφέρει κείνη τήν παράκληση- παρηγοριά σ ατήν. Απλς νά τονίσουμε τι νώτερος τρόπος, νεβασμένο θά λέγαμε πίπεδο, εναι δοξολογική στάση, γιατί φανερώνει τήν παρηγορημένη, τήν παρακεκλημένη καρδιά το νθρώπου, τήν ρχοντιά τς γάπης μας πρός Ατήν. πως συνήθιζε παρεμφερς νά λέει καί Γέρων Τύχων, πνευματικός το Γέροντος Παϊσίου μέ τά σπασμένα λληνικά του: τό Κύριε λέησον, 100 δραχμές, τό Δόξα τ Θε, χίλιες δραχμές !


Στό συγκεκριμένο οκο (Ν) μνογράφος ρχεται νά μς διευκρινίσει τήν ατία τς δοξολογικς-μνητικς στάσης πρός τήν Παναγία, γιατί δηλαδή τήν τιμομε, γιατί λέμε σ ατήν τά Χαρε. Δέν μνολογομε λοιπόν τήν Παναγία, γιατί (α) χει μιά διαίτερη φυσική μορφιά, πως συμβαίνει δίως τή σημερινή ποχή, πού φυσική μορφιά θεωρεται, κατεξοχήν στό χρο το θεάματος, πό μόνη της μεγάλη ξία, μολονότι καί Παναγία πρέπει νά εχε καί μιά τέτοια μορφιά, λόγω κτινοβολίας τς πνευματικς μορφις της - ς θυμηθομε τό γιογραφικό Καρδίας εφραινομένης τό πρόσωπον θάλλει (Παροιμίες), (β) οτε μως λόγω τν πολλν καί ξεπέραστων νθρωπίνως ρετν της, πού κάνουν μς τούς νθρώπους νά λέμε λόγια θριαμβευτικά μπροστά τους. Πόσες φορές λλωστε δέν νθουσιαζόμαστε, ταν βρεθομε νώπιον νθρώπων μέ σπάνιες ψυχικές ρετές; Πόσο περισσότερο συμβαίνει τοτο νώπιον τν ρετν τς Παναγίας! μως οτε ατό εναι κύρια ατία τς μνητικς στάσης μας πέναντί της. Γιατί λοιπόν; Γιατί τήν μνολογομε; Γιατί, λέει μνογράφος, βλέπουμε σ ατήν τό θαμα: νά χει σαρκώσει μέσα της τόν Υό καί Λόγο το Θεο, νά φανερώνεται τσι ς νέα κτίση το Θεο καί νά διακηρύσσεται τοτο μέ τήν ειπαρθενία της: νά εναι Μητέρα καί Παρθένος, νύμφη νύμφευτος!

Τί σημαίνει τοτο; τι μορφιά τς Παναγίας φείλεται στό θαμα τς πελεύσεως π ατήν το γίου Πνεύματος καί τς σαρκώσεως γι ατό το Υο το Θεο, μέ λλα λόγια μορφιά Της φείλεται στόν Θεό πού Τήν πισκέφθηκε καί χι πλς σέ κάτι δικό της - ν καί τίποτε στήν πραγματικότητα δέν πάρχει γνήσια καλό δικό μας, τν νθρώπων, χωρίς τήν νέργεια το Θεο πού μς τό δίνει. Κι ατό κατ πέκταση θά πε: ληθινή μορφιά το νθρώπου βρίσκεται στήν παρουσία το Θεο μέσα του, πού φέρνει ς ποτέλεσμα, κατά τόν μνογράφο, τή δοξολογία καί τήν μνολογία το πιστο συνανθρώπου ς ξέσπασμα καί νοιγμα τς ψυχς του, πειδή κριβς γίνεται θεατής καί μέτοχος ατς τς μορφις. τι ξ Ατο καί δι Ατο καί ες Ατόν τά πάντα!

Ετσι, μπροστά στήν μορφιά τς Παναγίας πό τό θαμα τς σάρκωσης το Θεο σ ατήν, καρδιά μας νοίγει καί λόγος γίνεται τραγούδι. Αν μπροστά στήν μορφιά πολλές φορές τς φύσης θέλουμε νά τραγουδήσουμε καί νά ψάλουμε, πόσο περισσότερο προκαλούμαστε γιά κάτι τέτοιο μπροστά σ Ατήν πού Τήν πισκέφθηκε πηγή τς μορφις, διος Θεός; Εχει επωθε: μορφιά θά σώσει τόν κόσμο! Ναί, εναι λήθεια. ταν μορφιά εναι κριβς παρουσία το Θεο, πού Τήν ψηλαφομε στά πρόσωπα τν γίων καί μάλιστα τς Θεοτόκου. Μπροστά στήν Παναγία σωζόμαστε, γιατί μς νοίγει τήν καρδιά καί θέλουμε νά τραγουδήσουμε. Μπροστά στήν Παναγία μως νιώθουμε καί τή δική μας εθύνη: νά γινόμαστε κι μες τό διο μορφοι, μέ τόν Θεό δηλαδή μέσα μας, στε νά μήν κουμπώνονται ο συνάνθρωποί μας πέναντί μας οτε καί νά σκυθρωπάζουν ξαιτίας τς δυστροπίας μας, λλά ντιθέτως νά νοίγει καί ατν καρδιά καί μόνο μέ τή θέα μας καί μόνο μέ τό κουσμά μας!
Πηγή εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου