Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

Η ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου (Θ΄)


Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δορμπαράκη

Η γάπη

Τελευταο χάρισμα πού ζητ νά ποκτήσει πιστός εναι γάπη. Η θέση τς ρετς ατς στό τέλος δέν εναι τυχαία. Η γάπη θεωρεται τό πιστέγασμα καί λοκλήρωση κάθε ρετς. Γιά τήν χριστιανική πίστη μάλιστα τίποτε δέν χει νόημα, ν δέν καταλήγει στήν γάπη. Καί τοτο γιατί Θεός γάπη στί. Καί μένων ν τ γάπ ν τ Θε μένει καί Θεός ν ατ (Α´ Ιωάν. 4, 16). Μέ λλα λόγια κάθε ρετή εναι χριστιανική στόν βαθμό πού μετέχει καί κφράζει τήν γάπη. Κι πό τήν λλη: ατός πού χει γάπη χει τό σύνολο τν ρετν. Ο Κύριος πρξε κατηγορηματικός: ῾᾽Εν τούτ γνώσονται πάντες τι μοί μαθηταί στε, άν γάπην χητε ν λλήλοις (Ιωάν. 13, 35). Κι πόστολος Παλος στόν περίφημο μνο τς γάπης στήν Α´ πρός Κορινθίους πιστολή του σημειώνει μεταξύ τν λλων γιά τό νωφελές τν ρετν, ταν δέν καταλήγουν στήν γάπη: Καί άν ψωμίσω πάντα τά πάρχοντά μου καί παραδ τό σμα μου να καυθήσωμαι, γάπην δέ μή χω, οδέν φελομαι (13,3).

Μιλώντας μως γιά γάπη ννοομε χι ατήν πού πολύς κόσμος σως ννοε, λλά ατήν πού διος Κύριος φανέρωσε. Μία γάπη τσι ξέχωρη πό τήν πίστη το Χριστο παύει νά εναι γάπη, στω κι ν χρησιμοποιε τό νομά της. Ατό σημαίνει τι πίστη καί γάπη πνε μαζί, σχύει δηλαδή τό το ποστόλου: Πίστις δι γάπης νεργουμένη (Γαλ. 5, 6).

Κύριο γνώρισμα ατς τς ν Χριστ γάπης εναι θυσία το νός πρός χάρη το λλου, στω καί το θεωρουμένου χθρο. Ατη στίν ντολή μή – επε Κύριος - να γαπτε λλήλους, καθώς γάπησα μς. Μείζονα ταύτης γάπην οδείς χει, να τις τήν ψυχήν ατο θ πέρ τν φίλων ατο (Ιωάν. 15, 12-13). Καί: γαπτε τούς χθρούς μν (Ματθ. 5, 44). Στήν ν Χριστ δηλαδή γάπη δέν πάρχουν ρια. Οριό της εναι διος θάνατος. Ετσι χριστιανική γάπη δέν φήνει περιθώρια στά λεγόμενα δικαιώματα. Τό δικαίωμα γιά τούς Πατέρες εναι ατό πού μς χωρίζει πό τόν Θεό, γιατί ποτελε κφραση γωϊσμο καί μαρτίας. Από τήν ποψη ατή λος σχεδόν σύγχρονος πολιτισμός πού χει ναγάγει σέ πίπεδο θεότητος τά δικαιώματα το νθρώπου στό βάθος του εναι ντιχριστιανικός. Διότι θέτει ς κέντρο του τόν ποκομμένο πό τόν Θεό νθρωπο. Εναι θά λέγαμε πολιτισμός ατός μορφοποίηση το ατοθεοποιημένου νθρώπου καί κατά συνέπεια εναι νας θεος πολιτισμός μέ πίχρισμα χριστιανικότητος. Δυστυχς τά ποτελέσματά του τά ζομε καθημερινά κι μες σέ λα σχεδόν τά πίπεδα τς ζως μας.

Διαβάστε τη συνέχεια στο «Ακολουθείν»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου