Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Ομιλία Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου επί τη 25ετία της Πατριαρχίας του


ΟΜΙΛΙΑ
ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ Κ. Κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΕΠΙ ΤΗι  25ΕΤΙΑι ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ  
(22 κτωβρίου 2016)

Γεραρά τν εραρχν χορεία, 
ξοχώτατοι καί φίλτατοι πίσημοι ξ λλάδος, 
Ελαβέστατοι κληρικοί, 
ντιμολογιώτατοι φφικιάλιοι, λλογιμώτατοι κπαιδευτικοί, 
Τέκνα πιστά καί προσφιλέστατα τς Μητρός κκλησίας, Καλς λθετε παντες ες τό Κέντρον τοτο τς ρθοδοξίας καί τς Ρωμηοσύνης, ες ποβολήν συγχαρητηρίων εχν καί ες συνεορτασμόν μις στορικς πετείου δι᾿ μς προσωπικς, λλά καί διά τήν κκλησίαν, ποία σπανίως χει ες τήν στορίαν της τοσοτον μακροχρονίους πατριαρχίας.
Μεγαλύνει ψυχή μου τόν Κύριον καί γαλλίασε τό πνεμα μου πί τ Θε τ Σωτρι μου, τι πέβλεψεν πί τήν ταπείνωσιν το δούλου Aτο (πρβλ. Λουκ. 1, 46-48 ), τόν ποον κάλεσεν πί τήν πηδαλιουχίαν τς νοητς νηός τς Μεγάλης κκλησίας, κατ᾿ ατήν τήν κρίσιμον στιγμήν τς στορίας, καί τόν ξίωσε νά φθάσ δη ες τήν συμπλήρωσιν νός τετάρτου αἰῶνος πί το Θρόνου νδρέου το Πρωτοκλήτου καί Στάχυος το διαδόχου ατο, καί πλειάδος γίων καί σαποστόλων Πρωθιεραρχν τς κκλησίας ταύτης. ν πρώτοις, εχαριστομεν νθέρμως τούς τιμήσαντας μς διά τς τιμίας ατν ψήφου δελφούς εράρχας, τούς ν τ μέσ μν, καί παρακαλομεν τόν χοντα τήν ξουσίαν ζώντων καί νεκρν νά ναπαύ ες τούς κόλπους Ατο τούς ξ ατν πελθόντας το κόσμου τούτου, ν μνήμη εη αωνία καί ληστος. λλ εχαριστομεν λοθύμως καί τούς λοιπούς γίους δελφούς ρχιερες, τούς νεωτέρους, τούς τε ν τ ερ μν Κέντρ καί τούς λλαχο νά τήν οκουμένην διακονοντας, διότι, χάρις ες τήν δελφικήν συμπαράστασιν καί τήν πολύτιμον συμβολήν λων, πετεύχθη ,τι καλόν καί φέλιμον διά τήν κκλησίαν καί τό Γένος, καί δυνήθημεν παντες μο νά πραγματοποιήσωμεν τά πλεστα ξ σων πεσχέθημεν κατά τόν νθρονιστήριον μν λόγον ες τάς μέρας κείνας το τους 1991, καί τινα πί πλέον. Τατα, πιτραπήτω μν νά παριθμήσωμεν, βραχε ρήματι, οχί σφαλς διά νά κανοποιήσωμεν οανδήποτε κενόδοξον διάθεσιν, λλά διά τήν στορίαν, καί διά νά δοξολογήσωμεν πό κοινο τόν Δοτρα παντός γαθο διά τήν πορείαν τς κκλησίας μας κατά τήν τελευταίαν εκοσιπενταετίαν. νεκαινιάσθησαν α Συνάξεις τν Προκαθημένων τν δελφν ρθοδόξων κκλησιν, καθ ς συνεζητήθησαν καί προωθήθησαν ζωτικά θέματα κοινο νδιαφέροντος, μάλιστα δέ τό τς προετοιμασίας τς γίας καί Μεγάλης Συνόδου, τς πό μακρο προετοιμαζομένης και, τελικς, χάριτι Θεο πραγματο- ποιηθείσης ν Κρήτ, παρά τάς νεξηγήτους, θεολογικς τε καί κκλησιολογικς στηρίκτους παναχωρήσεις κκλησιν τινων, πρός τάς ποίας πλς πευθύνομεν τήν ρώτησιν: «Ες τί διστάσατε;» (πρβλ. Ματθ. 14,31). Συγχαίρομεν παξ τι καί κφράζομεν τήν Πατριαρχικήν μν εαρέσκειαν πρός τόν Πρόεδρον καί τά μέλη τς ερς παρχιακς Συνόδου καί δι ατν πρός τόν εαγ κλρον, τάς Μονάς καί τό εσεβές πλήρωμα τς ν Κρήτ κκλησίας, διά τήν νεκτίμητον συμβολήν των ες τήν πιτυχίαν το στορικο τούτου γχειρήματος. Κρήτη πέδειξεν τι το ξία τς μεγάλης ταύτης τιμς. Καί πί τ εκαιρί, εχαριστομεν πό καρδίας μς, γιοι Κρτες εράρχαι, διά τήν λίαν τιμητικήν διά τήν μετέραν Μετριότητα πόφασίν σας, νά προσέλθητε καί νά παρασττε παξάπαντες ν τ μέσ μν κατά τήν εσημον ταύτην μέραν. νεκαινιάσθησαν α Συνάξεις τς σεπτς εραρχίας το Θρόνου, μέ κορωνίδα ατήν το Αγούστου παρελθόντος τους, τ συμμετοχ καί τν δελφν εραρχν τν Νέων Χωρν. συνεχίσθη πορεία γάπης, ερήνης καί νότητος το οιδίμου Πατριάρχου Δημητρίου πρός τάς δελφάς ρθοδόξους κκλησίας καί πρός τεροδόξους, ς καί πρός διεκκλησιαστικούς ργανισμούς. νταλλαγή πισκέψεων καί ποστολή ντιπροσωπειν, α κοιναί πρωτοβουλίαι καί διακηρύξεις, πρόσωπον πρός πρόσωπον πικοινωνία ν διαλόγ, λειτουργον πάντοτε ς καταλυτικός παράγων προσεγγίσεως καί λληλοκατα- νοήσεως. πραγματοποιήθησαν καί συνεχίζονται προσκυνηματικαί πισκέψεις καί ερουργίαι ες πλεστα σεβάσματα τς πίστεως καί το Γένους ν Μικρ σί, ν Πόντ καί ν νατολικ Θρκ, τ πρόφρονι δεί καί διευκολύνσει τν κατά τόπους ρμοδίων κυβερνητικν καί δημοτικν ρχν. Καί τοτο, χι μόνον παρ μν ατν, λλά καί πό μέρους δελφν εραρχν, ο ποοι φιλοτιμονται νά δίδουν περιεχόμενον ες τήν ποστολήν των ς νεργν ποιμεναρχν τν δι’ ς ξελέγησαν θεοσώστων παρχιν, μέ πρτον τόν δελφόν γιον Πισιδίας. Τούς συγχαίρομεν καί τούς εχαριστομεν. πως θά λεγεν γιος Πέργης, μέ τά προσκυνήματά μας ατά, «ψάλλομεν τήν δήν τς Ρωμηοσύνης» καί εωδιάζουν καί πάλιν « τόπος καί ο τάφοι καί στορία». ξησφαλίσθη πηκοότης τς Χώρας δι᾿ κανόν ριθμόν ρχιερέων το Θρόνου, διά τά μέλη τς Πατριαρχικς Αλς καί δι νταθα διακονοντας λλους κληρικούς, τοθ περ διευκολύνει τήν λειτουργίαν το θεσμο το Οκουμενικο Πατριαρχείου σήμερον καί ν τ μέλλοντι, καθώς καί τήν πάνδρωσιν τν καθ’ μς πηρεσιν μέ κανά στελέχη. Διηυρύνθη καί νεπλουτίσθη γία καί ερά Σύνοδος, τό νώτατον τοτο ργανον διοικήσεως τς Πρωτοθρόνου μν κκλησίας, δοθείσης οτω τς δυνατότητος ες παντας τούς ν νεργεί Μητροπολίτας καί ρχιεπισκόπους το Θρόνου νά συμμετέχουν καί νά συνεισφέρουν ες τήν ζωήν ατο, καθ χουν δικαίωμα καί χρέος κατά τήν κκλησιολογίαν καί τό Κανονικόν Δίκαιον μν. Οτως, τονίσθη καί ξρθη τι περισσότερον ναντικατάστατος ξία τς συνοδικότητος, ς πυρνος τς κκλησιαστικς ζως. πεσκευάσθησαν πλεστοι ναοί καί εαγ δρύματα τς Πόλεως μν, ες τά ποα το μφανής φθοροποιός πίδρασις το πανδαμάτορος χρόνου. Εχαριστομεν εγνωμόνως, πί τ εκαιρί, τούς εγενες χορηγούς, νευ τς εσεβείας καί φιλογενείας τν ποίων δυσκόλως θά γίνετο τό ερόν σον καί παραίτητον τοτο ργον. χαρακτηρίσθη προσφάτως μετέρα Μετριότης ς «νακαινιστής». Ες τήν πραγματικότητα, χάρις το Θεο εναι νακαινίζουσα ς ετο τήν νεότητα τς κκλησίας τν το Χριστο πενήτων καί ναδεικνύουσα ατήν, τότε καί τώρα, «ερόν γέρας τν πανταχο ρθοδόξων». πραγματοποιήθησαν Μείζονες καί περτελες καί Διηυρυμέναι Σύνοδοι, νταθα, ν Σόφι, ν Γενεύ, ετε πρός βοήθειαν καί στήριξιν λλων δελφν Ατοκεφάλων κκλησιν, τ ατήσει ατν, ετε πρός προάσπισιν τς κανονικς τάξεως καί τν προνομιν το Θρόνου τούτου, σάκις αται παρεβιάζοντο. Πράγματι, προεκινδυνεύσαμεν τν δικαίων ατο, διότι «ε πάντων φρονέστερός εμι, λλά γε, πί τ ποθέσει τς κκλησίας, μή ς φρονά με λογίσησθε», ς γραφεν Ατοκράτωρ λέξιος πρός τόν Πατριάρχην Νικόλαον Γραμματικόν, τόν ξιωθέντα νά οακοστροφ τήν κοινήν καί περίπυστον Μητέρα πάντων μν κκλησίαν ταύτην τς περκειμένης τν πόλεων, πί μίαν εκοσιεπταετίαν. Μετριότης μν ξιώθη νά καθαγιάσ τρίς τό γιον Μύρον κατά τήν Πατριαρχικήν διακονίαν ατς, τοθ περ θεωρομεν ς διαιτέραν ελογίαν το γίου Πνεύματος, καθ τι τοτο τυγχάνει σπάνιον καί σύνηθες, διά τό βραχύ τς ζως καί τς θητείας νός Πατριάρχου. Συνεσφίγχθησαν ο δεσμοί το ερο μν Κέντρου μέ τάς κασταχο παρχίας ατο διά τε τν πρός ατάς προσωπικν μν πισκέψεων καί λλως, λλ σφαλς καί διά τς συμμετοχς τν ποιμεναρχν ατν, ς συνδιοικητν ες τό ργον τς γίας καί ερς Συνόδου το Οκουμενικο Θρόνου, ς προείπομεν. Το λόγου ντος περί τν παρχιν μν, πιτραπήτω μν νά ναφέρωμεν διαιτέρως τήν εράν Μητρόπολιν τς ρατεινς γενετείρας μν μβρου, νθα, τ βοηθεί το Θεο, χομεν καί πάλιν λληνόγλωσσον παιδείαν, μετά παρέλευσιν μίσεος αἰῶνος ναγκαστικς σιωπς τν μογενειακν μειονοτικν σχολείων. καλλιεργήθησαν φιλικαί σχέσεις μετά θεσμν καί προσώπων τς Τουρκικς κοινωνίας, ποδειχθέντος τοιουτοτρόπως τι τό Οκουμενικόν Πατριαρχεον δέν εναι θεσμός παρείσακτος, μυστηριώδης καί ποσταθεροποιητικός διά τήν Χώραν ες τήν ποίαν δρεύει, λλά, ντιθέτως, σύμβολον καταλλαγς, θρησκευτικός καί πολιτισμικός παράγων, προβάλλων διεθνς ατήν καί συμβάλλων ες τήν πικράτησιν πανανθρωπίνων ξιν καί δεωδν. Εδικς διά τήν Κωνσταντι- νούπολιν, τό Οκουμενικόν Πατριαρχεον νσαρκώνει καί κφράζει τήν διαχρονικήν της ταυτότητα καί ξίαν.

ς επομεν ες τόν νθρονιστήριον μν λόγον καί πανελάβομεν μόλις πρό βδομάδων ν Σμύρν, τό Οκουμενικόν Πατριαρχεον πέχει πάσης ναμείξεως ες τήν πολιτικήν, τηρούμενον μακράν το «καπνώδους τύφου τς κοσμικς ξουσίας». συνεχίσθησαν καί προωθήθησαν ο Θεολογικοί Διάλογοι μετά τν λλων κκλησιν καί μολογιν, θεωρομεν δέ λίαν θετικόν διά τό Οκουμενικόν Πατριαρχεον τι τ πρωτοβουλί ατο κατέστη δυνατόν νά παναληφθ, μετά πενταετ διακοπήν, σπουδαιότερος ατν, τοι Διάλογος τς ρθοδόξου μετά τς Ρωμαιοκαθολικς κκλησίας. πίσης, κφράζομεν τήν κανοποί- ησιν μν τι γία καί Μεγάλη Σύνοδος πεφάσισε τήν συνέχισιν τν διμερν τούτων Διαλόγων τς ρθοδόξου μν κκλησίας, διότι τό ντίθετον θά το πισθοδρόμησις καί σωστρέφεια δι ατήν, ες τούς σκληρούς καί νειρηνεύτους καιρούς ες τούς ποίους ζμεν. πειλή διά τήν διοπροσωπίαν μν δέν εναι διάλογος, λλά ρνησις το διαλόγου, καρπος ατοεγκλεισμός. ν τ ατ πνεύματι προωθήσαμεν καί τόν διαθρησκειακόν διάλογον μέ τόν ουδαϊσμόν καί τό σλάμ, μέ πτά ποτελέσματα διά τήν καταλλαγήν καί τήν εράν πόθεσιν τς ερήνης. θεμελιώθησαν σχυροί δεσμοί μοιβαίας κτιμήσεως καί συνεργασίας μεταξύ το Οικουμενικού Πατριαρχείου καί διεθνν ργανισμν, ς τς Ερωπαϊκς νώσεως, το Ερωκοινοβου- λίου, το Συμβουλίου τς Ερώπης, τς UNESCO καί λλων, πό το βήματος τν ποίων κούσθη φωνή τς ρθοδοξίας, διά στόματος το πρώτου πισκόπου ατς. Συνεκλήθησαν πλεστα σα οκολογικά Σεμινάρια καί σχετικά διεθν καί διαθρησκειακά Συμπόσια, τά ποα προέβαλον τήν εαισθησίαν και τήν μέριμναν τς Μητρός κκλησίας διά τήν προστασίαν το φυσικο περιβάλλοντος, προήγαγον καί καλλιέργησαν τήν οκολογικήν συνείδησιν διεθνς καί τόνισαν τι α ρίζαι τς οκολογικς κρίσεως εναι πνευματικαί καί θικαί. γωνίσθημεν, δι᾿ να πολιτισμόν δικαιοσύνης καί λλη- λεγγύης, πέναντι ες τήν νάλγητον παγκοσμιοποίησιν καί τήν σοβοσαν παγκόσμιον οκονομικήν κρίσιν, ποία χει καταστροφικάς συνεπείας δι᾿ ν μέγα τμμα τν κατοίκων τς φηλίου, ν ο χοντες καί κατέχοντες συνεχίζουν νά οκοδομον φρόνως «μείζονας ποθήκας» (πρβλ. Λουκ. 12,18). Τέλος, λοποιήθη πόσχεσις μν τι θά νδιαφερθμεν διά τήν νεολαίαν. Οτω, συνεκαλέσαμεν νταθα δύο μεγάλα Συνέδρια νεολαίας το Οκουμενικο Πατριαρχείου, τά τη 2000 καί 2007, ς καί τούς πευθύνους καί ρμοδίους τν παρχιν το Θρόνου διά θέματα νεολαίας, καί δώσαμεν ες ατούς κατευθύνσεις. φιλοξενήσαμεν ες τήν Πόλιν μας πολυπληθες ντιπροσωπείας νέων, λθόντων διά τά συνέδρια τατα, καί ποδεχόμεθα νά διετίαν νέους κ Φιλλανδίας, ποστέλλοντες μετέρους κε, πρός λληλογνωριμίαν καί συμπνευματισμόν. Τατα, ν περιλήψει, σα εργάσατο δεξιά το ψίστου πό τς νταθα πνευματικς πάλξεως κατά τήν Πατριαρχίαν μν. Καί εργάσατο ατά δι᾿ μν πάντων καί οχί διά το νός. ες ποτελε τήν συνισταμένην τς γωνίας τν πολλν «πως ερά λκάς διέρχηται καθ᾿ κάστην λώβητος διά τε τν Συμπληγάδων καί διά τν Κυανέων Πετρν». ες ποτελε τήν κφρασιν τν γώνων τν πολλν διά τήν κκλησίαν, πρός τήν ποίαν πιστότης λων μν, δελφοί συνεπίσκοποι, καμε τόν μακαριστόν Πέτρας Νεκτάριον νά λέγ τι « γκαρτέρηση καί φοσίωση τν Φαναριωτν ρχιερέων στήν Μητέρα κκλησία συνθέτουν να πό τά πιό ραα κεφάλαια τς στορίας τς Μεγάλης κκλησίας». λοι μαζί, ο νταθα καί ο πανταχο εράρχαι το Θρόνου, συν-ηγωνίσθημεν διά νά προστατεύσωμεν τά «οκουμενικος καί συνοδικος ψηφίσμασι» κατωχυρωμένα δίκαια το Θρόνου, δι᾿ ατν δέ νά διακονήσωμεν, ς πό θέσεως χρέους καί εθύνης, τήν πανορθόδοξον νότητα καί συνεργασίαν καί νά ναδεικνύωμεν τό Φανάριον πνευματικήν πηγήν, συνεχς ναβλύζουσαν. Καί θά συνεχίσ κκλησία ατη καί ν τ μέλλοντι τήν θεάρεστον διακονίαν της, διότι χει χρέος καί ποστολήν θεόσδοτον νά μιλ διά τήν ζωήν καί τήν νάστασιν το κόσμου, ποία εναι Χριστός, « λπίς μν» (πρβλ. Α’ Τιμ. 1,1), «τό λφα καί τό μέγα, πρτος καί σχατος, ρχή καί τέλος» (ποκ. 22,13). ν τ ν Χριστ καί κατά Χριστόν μαρτυρί ατο, Οκουμενικός Θρόνος, «καί τούς λλους συνέχει καί στηρίζει Θρόνους, καί δόξα χριστιανν ναδεικνύεται, μα καί καύχημα», διά νά παναλάβωμεν τούς λόγους το Πατριάρχου εροσολύμων Νεκταρίου. κπλήρωσις τς κοινής μν ποστολς, ς πάντες γνωρίζετε, δέν εναι πάντοτε εχερής καί πρόσκοπτος. παιτε πό λους μς λικήν φιέρωσιν ες τό ργον διακονίας καί ατοθυσίαν, πρωτίστως δέ, τήν τά σθενή θεραπεύουσαν καί τά λλείποντα ναπληροσαν Θείαν Χάριν. Ηλογήθημεν πό το πανοικτίρμονος Θεο νά διακονμεν τήν γίαν το Χριστο Μεγάλην κκλησίαν καί νά εμεθα κληρονόμοι καί θεματοφύλακες ερωτάτων παραδόσεων, τάς ποίας φείλομεν, «ποτέ πό τό χρέος μή κινοντες», νά παραδώσωμεν κεραίας ες τάς περχομένας γενεάς. σχύς μν εναι πνευματική, εναι κατάλυτος δύναμις τς ρθοδόξου μν πίστεως. Διά νά παναλάβωμεν τούς λόγους πιστο τέκνου τς κκλησίας, «τό Φανάρι, τρεφόμενο πό τήν μακραίωνη παράδοσί του, ... ντέχει μέσα στά χειροποίητα τείχη του, πού ψωσαν ν βασιλεσιν πόστολος καί νάδοχος, βασιλες, νέφος μαρτύρων, μέτρητοι κεκοιμημένοι. ντέχει καί δημιουργε, μεγαλουργε καί ναπαύει, ποδηγετε τήν Οκουμένη, δίδει βάθος στήν στορίαν του. Πετροβολεται καί πό φρονα τέκνα του καί συγχωρε καί γαπ, διεισδύει παντο, που νοίγεται θύρα κοινωνίας, φωτίζει ς νοητός λιος καί ποσπ τόν σεβασμόν τεροδόξων καί λλοπίστων. ταν δέ τά κατ᾿ νθρωπον ξαντλονται, ρχίζει πό κε καί πέρα τό θαμα» (Κωνσταντνος Π. Βλάχος). Δοξάζομεν τόν περάγαθον καί παντεπίσκοπον ν Τριάδι Θεόν διά «τό μέγα θαμα» τς ν τ μεγάλ Πόλει το Κωνσταντίνου Μεγάλης κκλησίας! δελφοί καί τέκνα ν Κυρί, Σς εγνωμονομεν διά τήν πρόφρονα παρουσίαν σας καί πικαλούμεθα τήν συνέχισιν τν προσευχν σας πρός φωτισμόν καί κάνωσιν μν καί καρποφόρον περαιτέρω νυσιν τς πρωθιεραρχικς διακονίας, μέσα ες τήν φλεγομένην καί μή κατακαιομένην βάτον τς οκουμενικς πατριαρχίας. Μέ τήν εγένειάν σας καθισττε τήν κάμινον μν δροσοβόλον. διαιτέρως εχαριστομεν τούς γίους ρχιερες διά τήν συγχοροστασίαν των μετά το γουμένου το μεγάλου τούτου Μοναστηρίου μας. Γράφει π. Δοσίθεος Κανέλλος, ραστής ατός τς το Κωνσταντίνου Πόλεως, τι τοιαύτη χοροστασία δ χει μεγαλεον νυπέρβλητον καί «νθυμίζει, στω καί π᾿ λίγον, τάς παλαιάς τς Πόλεως Μονάς, τήν το Στουδίου, τήν το Παντοκράτορος, τήν τς Χώρας καί τάς τόσας λλας». δελφική καί στηρικτική γάπη σας, ερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι συνεπίσκοποι, μς πενθυμίζει τούς λόγους το γίου γνατίου πρός τούς Σμυρναίους: « ε γάρ καί μή εμι κανός, λλά τό τς προθυμίας μν μέγα» (ΙΧ, 38).


Τατα τά φ᾿ μν, δελφοί σεπτοί καί τέκνα πεφιλημένα. «Τ δέ δυναμέν πέρ πάντα ποισαι περεκπερισσο ν ατούμεθα νοομεν, κατά τήν δύναμιν τήν νεργουμένην ν μν, ατ δόξα ν τ κκλησί ν Χριστ ησο ες πάσας τάς γενεάς το αἰῶνος τν αώνων. μήν» (φ. 3,20-21). Δόξα τ Θε, πάντων νεκεν!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου