Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Η Ομοίωση του ανθρώπου με τον Θεό (Κυριακή Β΄Λουκά)


Ιωήλ Φραγκάκου
Μητροπολίτου Εδέσσης

«Γίνεσθε ον οκτίρμονες,
καθς κα Πατρ μν οκτίρμων στί»

Ἐὰν διαβάσουμε τ συγγράμματα τν ρχαίων λλήνων σοφν, λλ κι λων τν σοφν το κόσμου, θ δομε πς θέλοντας ν διατυπώσουν τ δίκαιο, τ πρέπον, τ νόμιμο κα τ καλ γραψαν πάρα πολλος λόγους κα κατασκεύασαν μακρος διαλόγους κα βιβλία. Μερικς φορς πέτυχαν ν πον κα ν γράψουν σπουδαα πράγματα, λλ κα πολλς φορς φεραν τος νθρώπους σ σύγχυση. Πολλ π’ ατ πο επαν ο σοφοί, ντ ν διαφωτίσουν τος νθρώπους, τος καναν ν σκοτισθον περισσότερο.

ντίθετα, θειότατος Λόγος το Θεο, ησος Χριστός, ταν λθε πάνω στ γ κα νσαρκώθηκε, ξανάφερε στν πιφάνεια τν μφυτο νόμο το νθρώπου κι κανε τ βούλησή μας ατία το καλο το κακο, το νόμιμου το παράνομου, το δίκαιου το δίκου. Μ λίγα λόγια επε λα κενα πο χρειάζεται νθρωπος. «Κα καθς θέλεται να ποισιν μν ο νθρωποι, κα μες ποιετε ατος μοίως» (Λουκ. 6,31) «γίνεσθε οκτίρμονες, καθς κα πατρ μν οκτίρμων στί» (π.π. στίχ. 36). Πάνω στ λόγια ατ το Κυρίου ς κάνουμε μερικς παρατηρήσεις.

Ο νθρωποι μοιάζουν μ τ Θε

νας μεγάλος σκητς τς κκλησίας μας, σιος Νελος, κάνει τν κόλουθη παρατήρηση: πως τ παιδι μ τος γονες τους χουν κοινος χαρακτρες, δηλ. χουν μοιότητες στ πρόσωπο κα στ σμα κι π’ ατς τς μοιότητες καταλαβαίνουμε τίνος γις εναι κάποιος, τ διο συμβαίνει κα μ τ συμπεριφορ νς νθρώπου. π τ λόγια κα τ ργα του καταλαβαίνουμε τίνος διδασκάλου εναι κάποιος μαθητής. Τ διο κα κόμη περισσότερο συμβαίνει μ τος μαθητς το Χριστο, δηλ. τος Χριστιανούς. Ο πιστο Χριστιανο εναι μαθητς το αώνιου Πατέρα· «στις γρ ν ποιήσ τ θέλημα το Πατρός μου το ν ορανος, ατός μου δελφς κα δελφ κα μήτηρ στίν» (Ματθ. 12,50). λλο πάλι λέγει· «μ μεριμντε τ ψυχ μν τί φάγητε... οδε γρ πατρ μν οράνιος τι χρήζετε τούτων πάντων» (π.π. 6,25 κα 32). Πατέρας μας οράνιος, φ’ σον εμαστε παιδιά Του, θ μς φροντίσει. χουμε συγγένεια κα οκείωση μ τ Θεό. Ατς εναι πατέρας μας κα μες παιδιά Του. Μέσα στ Εαγγέλιο Κύριος μς δείχνει τ σημάδια, γι ν γίνουμε παιδιά Του, φ’ σον βέβαια τ θελήσουμε· «Μάθετε π’ μο τι πρός εμι κα ταπεινς τ καρδί» (Ματθ. 11,29). φο κύριος εναι πράος κα ταπεινς κα τ παιδι Του φείλουν ν εναι τσι. «Έσεσθε ον μες τέλειοι, σπερ πατρ μν ν τος ορανος τέλειος στίν» (π. π. 5,48). ατ πο μς λέγει στ σημεριν νάγνωσμα, δηλ. ν γίνουμε οκτίρμονες (εσπλαχνοι), γιατί κα Θες εναι τέτοιος (Λουκ. 6,36).


Σ ποι μπορομε ν μιμηθομε τ Θεό;

ερς Χρυσόστομος παρατηρε πς δν καλούμαστε π’ τ Θε ν Τν μιμηθομε στν παντοδυναμία, στ σοφία στ θαύματα, λλ στν γάπη, στν καλοσύνη, στν εσπλαχνία. Θες εναι πόλυτα λεήμων κα εσπλαχνος, λλ κα εκόνα Του, πο εναι νθρωπος, νάλογα μ τ δύναμη πο διαθέτει, δηλ. «συμμέτρως», μπορε ν μιμηθε τ Θε στν γάπη πρς τν πλησίον. Μπορομε ν συγχωρήσουμε τος χθρούς μας κι κείνους πο μς καναν κακό. συγγένειά μας μ τ Θε φαίνεται σ’ ατς τς καταστάσεις. Μπορομε ν μιμηθομε τ Θε στν εσπλαχνία. Θεός, κατ τος Πατέρες, πειδ εναι πηγ τς χάριτος, τς γάπης κα τς σοφίας, «πσιν δέως ταύτην (τν χάριν) μεταδίδωσιν››, τ δίνει λα χωρς φόβο κα χωρς ν δικήσει κανέναν. Ατ μεταφράζεται ς ξς γιά μς: λοι ο νθρωποι, μηδενς ξαιρουμένου, μπορομε ν μοιάσουμε μ τ Θε ς πρς τν γάπη κα τν εσπλαχνία.

μαρτία μπόδιο νάμεσα στ Θε κα τν νθρωπο

μαρτία μς κανε μεγάλη ζημιά. Τν μν γάπη πρς τν αυτό μας τν αξησε, ν τν γάπη πρς τ Θε κα τν πλησίον τ μείωσε. τσι καταντήσαμε μισάνθρωποι. Τ κήρυγμα πο χει περιεχόμενο τν γάπη πρς τος χθρούς μας, θεωρεται φέλεια. γάπη εναι κατάσταση, σύμφωνα μ τν ποψη τν πολλν, τν ταπεινν νθρώπων. Ἐὰν δείξουμε γάπη στος λλους, κινδυνεύουμε ν χαρακτηριστομε χαζο κι σήμαντοι. Δν μπορον ν πιστεύσουν ο νθρωποι πς προάγονται μ τν καλοσύνη κα τν εσπλαχνία. ποιος φθασε ν προσεύχεται γι τος χθρούς του, φθασε στν κορυφ τν ρετν. «γάπης νυποκρίτου τεκμήριον, δικημάτων συγχώρησις», θ τονίσει γιος Μρκος σκητής.

δελφοί μου,


ντ ν φροντίζουμε ν πιβληθομε μ τ δύναμη τς ξουσίας κα τν πλων, ς καλλιεργήσουμε τν γάπη πρς τν πλησίον, γι ν μοιάσουμε μ τ Θε κα ν κληρονομήσουμε τ Βασιλεία Του, πο εναι κοινωνία γάπης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου