Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Η παραβολή του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου


Ιωάννου Καραβιδόπουλου
Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου

«Κάποιος νθρωπος ταν πλούσιος, φοροσε πολυτελ ροχα κα τ τραπέζι του κάθε μέρα ταν λαμπρό. Κάποιος φτωχς μως, πο τν λεγαν Λάζαρο, ταν πεσμένος κοντ στν πόρτα το σπιτιο το πλουσίου, γεμάτος πληγές, κα προσπαθοσε ν χορτάσει π τ ψίχουλα πο πεφταν π τ τραπέζι το πλουσίου. ρχονταν κα τ σκυλι κα το γλειφαν τς πληγές. Κάποτε πέθανε φτωχός, κα ο γγελοι τν πγαν κοντ στν βραάμ. Πέθανε κι πλούσιος κα τν θαψαν. Στν δη πο ταν κα βασανιζόταν, σήκωσε τ μάτια του κα εδε π μακρι τν βραμ κα κοντ του τ Λάζαρο. Τότε φώναξε πλούσιος κα επε: «πατέρα μου βραάμ, σπλαχνίσου μ κα στελε τ Λάζαρο ν βρέξει μ νερ τν κρη το δαχτύλου του κα ν μο δροσίσει τ γλώσσα, γιατί ποφέρω μέσα σ' ατ τ φωτιά». βραμ μως το πάντησε: «παιδί μου, θυμήσου τι σ πόλαυσες τν ετυχία στ ζωή σου, πως κι Λάζαρος τ δυστυχία. Τώρα λοιπν ατς χαίρεται δ, κι σ ποφέρεις. Κι κτς π' λα ατά, πάρχει νάμεσά μας μεγάλο χάσμα, στε ατο πο θέλουν ν διαβον π 'δω σ' σς ν μν μπορον, οτε ο π 'κει μπορον ν περάσουν σ' μάς». Επε πάλι πλούσιος: «τότε σ παρακαλ, πατέρα, στελε τον στ σπίτι το πατέρα μου, ν προειδοποιήσει τος πέντε δερφούς μου, στε ν μν ρθουν κι κενοι σ' ατν δ τν τόπο τν βασάνων». βραμ το λέει: «χουν τ λόγια το Μωυσ κα τν προφητν ς πακούσουν σ' ατά». «Όχι, πατέρα μου βραάμ», το λέει κενος, «δν ρκε, λλ ν κάποιος π τος νεκρος πάει σ' ατούς, θ μετανοήσουν». Το λέει τότε βραάμ: «ν δν πακονε στ λόγια το Μωυσ κα τν προφητν, κόμη κι ν ναστηθε κάποιος π τος νεκρούς, δν πρόκειται ν πεισθον»» (Λουκ. 16, 19-31).

Γνωστ σ λους μας εναι παραβολ το πλούσιου κα το φτωχο Λαζάρου. Εναι μως τ κεντρικ θέμα της καταδίκη το πλούτου κα μνος τς φτώχειας, πως φαίνεται κ πρώτης ψεως; Τ κοινωνικ βέβαια πλαίσιο δν εναι διάφορο γι τν Χριστό, λλ δν ποτελε τν κεντρικ στόχο του. φτωχς δν κερδίζει τν ενοια το Θεο πειδ εναι φτωχός, λλ μόνον φόσον στηρίζει τς λπίδες του στν Θε κα ζε σύμφωνα μ τν ντολή του· κα πλούσιος δν εναι καταδικασμένος μόνο κα μόνο γιατί χει λικ γαθά, λλ γιατί κινδυνεύει ν χάσει τ πν ταν ζω του εναι στηριγμένη στ γαθά του κα χι στν Θεό, ταν ξεχάσει τν φτωχ συνάνθρωπό του κα ταν κλεισθε κα παγιδευτε στν πλοτο του. τι μπορε νας πλούσιος ν εναι πρότυπο γάπης κα νας φτωχς ν εναι σεβής, ποτελε πίσης μία πιθαν κατάσταση μέσα στ ζωή.

τσι ο λέξεις «πλούσιος» κα «πτωχς» στ διήγησή μας χουν να περισσότερο θρησκευτικ παρ κοινωνικ περιεχόμενο. κενο στ ποο ποβλέπει παραβολ εναι πισήμανση νς πραγματικο κινδύνου, το κινδύνου τς ατάρκειας κα τς πεποιθήσεως τι εημερία εναι τέλειωτη κι τι τ μόνο σταθερ κα μετάβλητο εναι λόγος το Θεο, πως διατυπώθηκε μέσα στν γία Γραφή. λα λλάζουν κι ερίσκεται νθρωπος μπροστ σ προσδόκητες κπλήξεις· ταν μάλιστα εναι ργ πι γι ν μετανοήσει, κατάστασή του γίνεται ναπόφευκτα τραγική.

πλούσιος της διηγήσεως βλέπει ν μεταβάλλονται τ πάντα. Ατς διψ κι πτωχς εφραίνεται, χασε τ πάντα ν Λάζαρος βρίσκεται στ πλήρωμα τς ετυχίας. Ζητε ν προειδοποιήσει τος πέντε δελφούς του γι τ μελλοντικ τύχη τους. Σκέφτεται τι ν κάποιος π τν κόσμο τν νεκρν ναστηθε κα τος πληροφορήσει, θ προλάβουν τ κακό. λλ’ πάντηση πο παίρνει εναι σαφής: «χουν τν γία Γραφή, ς τν προσέξουν. ν δν πιστεύουν σ’ σα γράφονται σ’ ατή, οτε κα σ’ να νεκραναστημένο θ πιστέψουν».

κάθε νθρωπος θέλει λογικς ποδείξεις γι λα τ πράγματα πο τν φορον, θέλει να θαμα, ζητε τν περιγραφ νς ατόπτη μάρτυρα γι ν πεισθε· θέλει πίστη του ν στηρίζεται σ μία τετράγωνη λογικ· δν ννοε ν διακινδυνεύσει τίποτε· τ ρισκάρισμα τν νοχλε. λοι λίγο-πολ εμαστε παγιδευμένοι στν πλοτο τν γνώσεών μας, τς πιστήμης, τς λογικς μας. Θ δεχόμασταν μέσως μία κάποια μελλοντικ μορφ ζως, ρκε κάποιος ατόπτης μάρτυρας ν ρχόταν π κε κα ν τν περιέγραφε, ρκε ν τν ποδείκνυε λογικά.

φτώχεια πο μακαρίζεται σ' λλο σημεο το εαγγελίου - χι βέβαια σν κοινωνικ κατάσταση λλ σν θρησκευτικ τοποθέτηση - σημαίνει κριβς παγκίστρωση π τς λογικ κατασκευασμένες παγίδες τς ζως, κμηδένιση τν γκόσμιων βεβαιοτήτων κα νεπιφύλακτη - χωρς ρθολογισμος - παραδοχ το ζωοδότη λόγου, τς θείας ποσχέσεως πο κάνει τν λπίδα ν νθίζει στν πεγνωσμένο νθρωπο. ταν διώχνει κανες ατν τν λπιδοφόρα δυνατότητα, σο πλούσια κι ν ζε, κάποτε θ αφνιδιαστε. Κα τότε θ εναι ργά!


παραβολ θέλει ν στρέψει τν προσοχ μς σ’ ατ κριβς τ σημεο: Στ τι τωριν στιγμ εναι ρα τς μεγάλης ποφάσεως πέναντι στ λόγο το Θεο. Ατ στιγμ εναι κατάλληλη προθεσμία γι τ Να στ προσκλητήριο το Θεο γι μετάνοια κα γι καινούργια ζωή. λλις, κινδυνεύουμε ν εμαστε κπρόθεσμοι! Κα πόφαση παίρνεται φο πογυμνωθε κανες π ,τι τν κρατάει δέσμιο κα αχμάλωτο, π ,τι τν μποδίζει ν δε καθαρ τ μέλλον του, π ,τι τν κάνει «πλούσιο» μ τν ννοια πο επαμε προηγουμένως, π ,τι το δίνει μία ατάρεσκη βεβαιότητα γι τ ζωή του. πόφαση μ πόλυτη μπιστοσύνη στ Θεό. ποφαση χι κάποτε στ μέλλον ταν δοθε κάποια εκαιρία, λλ ατν κριβς τ στιγμή.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου