Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Anthony Bloom: "Όλοι βρισκόμαστε στὶς τρεῖς περιπτώσεις ποὺ περιγράφονται στὴν παραβολὴ (του Σπορέως)"


+ Αντώνιος Μητροπολίτης Σουρόζ
Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh)
29 κτωβρίου 1989

Πόσο οκεία, κα πόσο πλή μς φαίνεται σημεριν Παραβολ το σπόρου κα το σπορέως· κα μως πόσο σχετικ εναι μέ μς, πόσο περισσότερο θ πρέπει ν τν σκεφτομε. Λησμονομε τν εκόνα το σπορέα κα το σπόρου, πως φαίνεται μέσα π τν παραβολή, δν βλέπουμε τν εκόνα το Χριστο ν περπατάει στος δρόμους κα τ μονοπάτια τς Γαλιλαίας κα τς ουδαίας· κα παντο που πγε, ο νθρωποι ρχονταν στν κρη το δρόμου, πειδ εχαν κούσει, πως εχε κούσει Τυφλός, γι τν ποο μιλάει πόστολος Μάρκος, τι ταν Δάσκαλος, τι τ λόγια του ταν ληθινά, τι φεραν τν δύναμη τς ζως.

Κα ο νθρωποι ρθαν κα γέμισαν τος δρόμους κα κουσαν. Κάποιοι ταν τοιμοι γι τ μήνυμα τς σωτηρίας· κάποιοι γωνιοσαν, κα καναν στν αυτ τους ρωτήσεις πο μέχρι τότε κανες δν μποροσε ν παντήσει. λλ λθαν λλοι νθρωποι, πως τόσοι πολλο ρχονται τώρα σ’ ναν ερέα, σ’ ναν εαγγελιστή, σ’ ναν γέτη ποιασδήποτε παράταξης, λθαν ν δον να νθρωπο πο κάποιος τος μίλησε γι’ ατόν, ν’ κούσουν τί εχε ν πε. Δν παντοσε σ καμία π τς ρωτήσεις τους, δν κανοποιοσε καμία π τς νάγκες τους, κτς σως π τν πιθυμία ν δον κάποιον πο ταν ξεχωριστός, κάποιον μοναδικ γι τν ποχή του. κουσαν τν λόγο Του, λλ δν τν κράτησαν μέσα τους, τν βρκαν μορφο, ληθινλλ δν πγαν πι πέρα. κουσαν λόγια, δν κουσαν τν κραυγ τς ψυχς τους πο πεινοσε γι λόγο ληθείας.

τσι ταν κενος εχε διαβε, λοι πέστρεψαν στς συνηθισμένες τους σχολίες, στν κανονική τους ζωή. Θ μποροσαν ν χουν πάει στ σπίτι κα ν χουν παναλάβει ατ τ λόγια, λέγοντας: «Δν ταν θαυμάσια; Δν μίλησε ραία;» - κα πειτα πέστρεψαν στν συνηθισμένη, καθημεριν ζωή τους…

λλοι πο στάθηκαν στν κρη το δρόμου, δέχτηκαν τ μήνυμα μ συγκίνηση, κάτι ναδεύτηκε στν καρδιά, στ μυαλό τους, τος δωσε πάντηση σ κάτι. Κα τ δέχτηκαν, τ γκαλίασαν, κα πέστρεψαν στν οκία τους· λλ τν στιγμ πο δν ταν πι στν δρόμο, τος κυρίευσαν ο νησυχίες το σπιτιο τους: πρχαν τόσα πράγματα στν ζωή τους ν κάνουν, ν σκεφτον, δν πρχε καιρς ν συλλογιστον ξαν κα ξαν τ λόγια πο εχαν κούσει, δν πρχε καιρς ν καθίσουν μ ρεμία κα ν φανταστον τ πρόσωπο πο εχαν δε, ν ξαναθυμηθον τν φων πο εχαν κούσει.

πάρχει λλη μία παραβολ πο μιλ γι κείνους πο εχαν κληθε στ Γαμήλιο Βασιλικ Δεπνο: κουσαν τ κάλεσμα, ξεραν τι εχαν κληθε προσωπικλλ μπόρεσαν ν πνε; νας εχε γοράσει ναν γρό, ταν ριζωμένος σ’ ατόν, δεμένος μ ατόν, φυλακισμένος· λλοι εχαν γοράσει πέντε ζευγάρια βόδια – πρεπε ν τ δοκιμάσουν, πρεπε κάτι ν κάνουν στ ζωή, να πάγγελμα, μία ργασία- πλ κάτι πο πειδ φορ τν προσωπική μας ζωή, χει πολ μεγάλη σημασία, πως τελευταία περίπτωση κείνου πο εχε παντρευτε- πς μποροσε ν ξοδέψει χρόνο γι κάποιον λλον;

Ατο εναι ο νθρωποι πο δέχονται τν λόγο το Θεο, πο τν δέχονται ληθιν στν καρδιά τους, λλ πάρχουν τόσα πολλ πράγματα πο χουν σημασία - θ τ κάνουμε αριο, , ν μπορούσαμε μοναχ ν λλάζαμε τ μήνυμα το Κυρίου μ να πι φικτό, πι πλό, ν μν εναι τόσο πόλυτο σο ατό.

Κα πειτα, κενοι πο δέχονται τν λόγο το Θεο, πως πλούσια γ πο θ μποροσε ν λάβει τ μήνυμα τς σωτηρίας, δέχονται τν σπόρο κα καρποφορον. κενοι ο νθρωποι δν ταν πλ καλύτεροι νθρωποι, πιθανν δν ταν καλύτεροι· ταν νθρωποι πο εχαν να ρώτημα στ νο κα τν καρδιά, νθρωποι πο εχαν καημό, πο καθημεριν ζω τους ταν πολ περιορισμένη, μικρή, νθρωποι πο εχαν συναίσθηση τι ψυχ τους εναι πέραντη, κα δν μποροσε ν γεμίσει π τ σήμαντα τς καθημερινότητας- οτε κν π τ εγενικ κα καλ πράγματα τς ζως: ποδέχτηκαν τ μήνυμα βαθι μέσα στν καρδιά τους, κα ατ πειδ δωσε πάντηση στς νάγκες τους, ζω τους καρποφόρησε.

Τώρα ς τ φαρμόσουμε στν δική μας ζωή· πόσοι π μς κον τ λόγια το Εαγγελίου, τ λόγια το κηρύγματος, μελετον βιβλία νδιαφέροντα μ βάθος κα τ διατηρον στ μνήμη τους, τ χαίρονται- λλ μέχρι κε· μπορον ν τ παναλάβουν, ν τ μεταδώσουν στος λλους,- λλ ατ εναι λο.

Κα πάρχουν τόσοι πολλο π μς πο λαβαν τ μήνυμα μ νθουσιασμό, μ πάθος, γνωρίζοντας τι εναι πράγματι πάντηση στν λαχτάρα, τν πείνα, τ μεγαλεο πο πάρχει μέσα μας· λλ’ μως ζω εναι τόσο σύνθετη, χουμε τόσα πράγματα ν κάνουμε! Κα σ’ λη τούτη τν πολυπλοκότητα κα τ καθημεριν «γίγνεσθαι», τ λόγια πο κούσαμε, παραμερίζονται- γι μι λλη μέρα, γι μι λλη φορά, ταν θ εμαι ρκετ μεγάλος γι ν χω ποιεσδήποτε νησυχίες: τότε θ μπορ ν στραφ πίσω κα ν θυμηθ κείνη τν λαμπρ στιγμ πο ζω ξεδίπλωσε λο τ μεγαλεο της..- τν κρατ στν μνήμη μου!

Τί συμβαίνει μέ μς, δεχόμαστε τ μήνυμα κα ατ καρποφορε μέσα μας;

Πς μπορε τ μήνυμα ν μς γγίξει; Θυμμαι ναν Ρσο ερέα ν μο λέει· «μελετ καθημεριν τ Εαγγέλιο κα πολ σπάνια ζωή μου νταποκρίνεται σ’ ατό. λλ τ μελετάω καθημεριν γιατί δν γνωρίζω ποτ κατ πόσο σήμερα, αριο κάποια λλη μέρα θ εμαι γονη πλευρ το δρόμου τ γριόχορτα, κατ πόσο τοτος λόγος θ πέσει σ να μικρ κομμάτι γς μέσα μου, καν ν τν δεχτε κα ν φέρει καρπούς».

Δν εναι τόσο πλό, τόσο νθαρρυντικό; λοι μας βρισκόμαστε κα στς τρες περιπτώσεις πο περιγράφονται στν παραβολ το Εαγγελίου· λλ ἐὰν δώσουμε μι εκαιρία στν Κύριο πο μιλάει, στν Κύριο πο διαβαίνει π τν ζωή μας, πο κρούει τν πόρτα τς καρδις μας - π καιρ σ καιρ θ δεχτομε τ μήνυμα μ χαρά· μ τν καιρό, θ φθάσει στ βάθος τς καρδιά μας, στν πυρήνα τς ζως μας κα θ εναι πάντηση πο θ τν λλάξει.

πομένως, ς κομε μέρα μ τ μέρα τ λόγια το Εαγγελίου· ς κομε τ φων τς συνείδησής μας, ς κομε τί μς λέει βαθύτερος αυτός μας γι τν ζωή, τν λήθεια, τν πραγματικότητα· κα π καιρ σ καιρό, θ χουμε τ γόνιμο δαφος πο ν μπορε ν φέρει καρπούς.


Ατ παραβολή, τόσο πλή, τόσο ξεκάθαρη, ν μοναχ τν φαρμόσουμε, μπορε ν εναι τ ξεκίνημα μις νέας ζως. μήν.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου