Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

Ο "φονιάς" καλόγερος


Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δορμπαράκη

Μιά δυνατή γυναικεία κραυγή, στριγγλιά καλύτερα, σχισε τόν έρα καί πάγωσε τό αμα λων μέσα στήν τραπεζαρία το πανδοχείου.
Βοήθεια, βοήθεια, τό παιδί μου κινδυνεύει, πεθαίνει. Ας σώσει κάποιος τό παιδί μου!
Πετάχτηκαν λοι λαφιασμένοι. Ετρεξαν ξω καί τό θέαμα πού ντίκρυσαν τούς φησε φωνους. Ενα ξάχρονο περίπου παιδί βρισκόταν στήν γκαλιά τς μάνας του, ποία κείτουνταν χάμω στό δαφος, κοντά στήν φάτνη πού ταν τροφή τν ζώων, κλαίγοντας σπαρακτικά μέ ναφιλητά. Τό παιδί μου, σστε τό παιδί μου, λεγε ξανά καί ξανά.

Λίγο πιό πέρα, να μουλάρι δεμένο κοντά στήν φάτνη γυρόφερνε πανικόβλητο καί νήσυχο.
Γιατί παιδάκι μου φυγες πό κοντά μου; λεγε τώρα γυναίκα πού φαινόταν κυριολεκτικά χαμένη. Γιατί πγες στά ζα; Γιατί;

Ολοι κατάλαβαν περίπου τί εχε συμβε. Η γυναίκα μέ τό παιδάκι της φτασε στό πανδοχεο μέ τήν μαξα πού μόλις εχε καταφτάσει, καί τό παιδάκι ξέφυγε πό τήν μάνα κι τρεξε στό μέρος πού σιτίζονταν τά ζα. Ενα μουλάρι ξαφνιάστηκε καί τρόμαξε, νασηκώθηκε στά πόδια του καί πέφτοντας πάτησε τό παιδάκι πού εχε βρεθε κε. Προφανς ο κραυγές το παιδιο πανικόβαλαν περισσότερο τό ζο πού νασηκωνόταν καί πεφτε πρός τά κάτω διαρκς.

Τό παιδί, σο πέτρεπε τό φς το σούρουπου, φαινόταν καταπληγωμένο, μέ τσαλακωμένο τό προσωπάκι του, χωρίς νά κινεται, χωρίς νά δείχνει κανένα σημάδι ζως.

Κάντε πέρα λοι, κούστηκε φωνή νός πό τούς πελάτες το πανδοχείου. Εμαι γιατρός. Νά δ τό παιδί. Μή μαζεύεστε λοι πό πάνω του.
Παραμέρισαν. Ο γιατρός ξέτασε τό παιδί, προσπάθησε νά βρε σημάδι ζως, λλ ες μάτην. Τό παιδάκι δέν εχε ντέξει τά κτυπήματα το ζώου. Μπροστά τους εχαν μόνο τό ψυχο κορμάκι του.

Διαβάστε τη συνέχεια στο ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου