Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν: Στην Υπαπαντή του Κυρίου... λίγο πριν την κοίμησή του


Μετ π να χρόνο συνεχος πώλειας δυνάμεων, μ σειρς χημειοθεραπειν πο το προκαλοσαν ναυτία κα τν ξασθένιζαν λο κα περισσότερο, π. λέξανδρος Σμέμαν γραψε να κείμενο γι τ ραδιόφωνο στ μέσα Νοεμβρίου 1983 γι ν μεταδοθε τν μέρα τς παπαντς το Κυρίου, στς 2 Φεβρουαρίου. 
Κοιμήθηκε ερηνικ στς 13 Δεκεμβρίου 1983.

του Πρωτοπρεσβυτέρου Αλεξάνδρου Σμέμαν

«Τί ντυπωσιακ κα μορφη εκόνα, λικιωμένος ντρας ν κρατ στ χέρια του τ παιδί, κα πόσο παράξενα εναι τ λόγια του: «τι εδον φθαλμοί μου τ σωτήριόν Σου…» ναλογιζόμενοι ατ τ λόγια ρχίζουμε ν κτιμομε τ βάθος ατο το περιστατικο κα τ σχέση του μέ μς, μ μένα, μ τν πίστη μας.

πάρχει τίποτα πι χαρμόσυνο π να ντάμωμα, μία «παπαντ» μ κάποιον πο γαπς; Ελικριν τ ν ζες σημαίνει ν προσμένεις, ν προσβλέπεις στ συνάντηση. περβατικ κα μορφη προσμον το Συμεν ατ δ συμβολίζει; ραγε δ συμβολίζει τν προσδοκία μακρόχρονη ζωή του, ατς προβεβηκς σ λικία ντρας, ποος περν λη του τ ζω περιμένοντας τ φς πο φωτίζει λους κα τ χαρ πο τ πάντα πληρο; Κα πόσο πρόσμενα, πόσο περβολικ καλ ρχονται τ π καιρ ναμενόμενο φς κα χαρ στν πέργηρο Συμεν μέσω νς παιδιο!

Φανταστετε τν γέροντα τν ρα πο μ τρεμάμενα χέρια παίρνει τρυφερ κα προσεχτικ στν γκαλι του τ σαράντα μερν βρέφος κα μ τ βλέμμα του προσηλωμένο στ μικρ παρξη ναφωνε: «Τώρα μπορες ν μ πολύσεις ν ερήν, γιατί εδα, κράτησα στ χέρια μου, γκάλιασα ατ τ διο τ νόημα τς ζως». Συμεν περίμενε. Περίμενε σ λη του τ ζωή, κα σίγουρα ατ σημαίνει τι ναλογιζόταν, προσευχόταν, μβάθυνε σο περίμενε, τσι στε λη του ζω ν εναι μία διαρκς «παραμονή», προηγούμενη νς χαρμόσυνου συναπαντήματος.

Δν εναι καιρς ν ναρωτηθε καθένας μας, γ τί περιμένω; Τί μο πενθυμίζει λο κα πι πίμονα καρδιά μου; Μεταμορφώνεται βαθμιαία σ προσμον δική μου ζωή, καθς προσβλέπω στ συνάντηση μ τ οσιδες; Ατ τ ρωτήματα θέτει παπαντή. δ, σ’ ατ τ γιορτή, νθρώπινη ζω φανερώνεται ς σύγκριτη μορφι μις ψυχς πο ριμάζει, πο πελευθερώνεται λο κα περισσότερο, πο βαθαίνει κα καθαρίζεται π’ ,τι εναι δευτερεον, νούσιο κα τυχαο.

κόμη κα τ γεράματα κα θάνατος, πίγειος προορισμς στν ποο χουμε λοι μερίδιο, τόσο πλ κα πειστικ φανερώνονται δ ς πλησίασμα κείνης τς μίας στιγμς, κατ τν ποία μ λη μου τν καρδιά, γεμάτος π εγνωμοσύνη, λέω: «πίτρεψέ μου τώρα ν ποχωρήσω». χω δε τ φς πο διαπερν τν κόσμο. χω δε τ παιδίον, πο δίνει στν κόσμο τόση θεία γάπη κα πού μο προσφέρει τν αυτό του. Δν πάρχει τίποτα πο ν φοβίζει, τίποτα γνωστο, τ πάντα τώρα εναι ερήνη, εχαριστία κα γάπη. Ατ εναι πο φέρνει παπαντ το Κυρίου. Γιορτάζει τ συνάντηση τς ψυχς μ τν γάπη, τ συνάντηση μ τν ναν πού μο δωσε τ ζω κα μο δωσε τ δύναμη ν τ μεταμορφώσω σ προσμονή».


Πηγή: Αγία Ζώνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου