Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος: Κυριακή ΙΣΤ΄ Ματθαίου

Δυο τελείως διαφορετικά πρόσωπα (Κυριακή Ζ΄Λουκά)

του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Κυριακή Ζ΄ Λουκά (Λουκ. η' 19-31)

Ιάειρος και αιμορροούσα: Δυο τελείως διαφορετικά πρόσωπα 

        

Δύο τελείως διαφορετικά πρόσωπα, είδαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο, να συνάπτουν το καθένα, τελείως διαφορετική σχέση με το Χριστό.

Άνδρας επώνυμος, το πρώτο πρόσωπο, άρχοντας του τόπου του, καταξιωμένος στην εκτίμηση των συμπολιτών του, πλησίασε το Χριστό να τον παρακαλέσει για την ετοιμοθάνατη θυγατέρα του. Ποιος δεν συμπονάει έναν πατέρα για το παιδί του!

Το δεύτερο πρόσωπο ήταν μιά γυναίκα, άτολμη, φτωχή, απογοητευμένη από κάθε ιατρική βοήθεια, με μακροχρόνια προσωπική αρρώστια.

Και οι δύο επεδίωξαν να συναντηθούν με τον Ιησού. Ο Ιάειρος με περισσότερο θάρρος, η αιμορροούσα με ελάχιστο. Τί να έλπιζαν άραγε; Είχαν ακούσει ότι ο Κύριος θεράπευε αρρώστους. Γι’ αυτό, δεν είχαν να χάσουν τίποτε. Ο ένας φανερά, μέσα στο πλήθος, η γυναίκα δειλά, μέσα στο συνωστισμό, πλησίασαν τον Ιησού. Πολύς λαός ήταν γύρω από το Διδάσκαλο, τον ακολουθούσε και τον συνέθλιβε!

Όμως, τα δύο αυτά πρόσωπα, δεν ήταν απλοί παρατρεχάμενοι. Είχαν βάλει κάποιο στόχο, να τον πλησιάσουν και να του ζητήσουν κάτι. Ο καθένας για τον εαυτό του και με τον τρόπο του. Τελικά, ο Ιάειρος φανερά, και η αιμορροούσα «κρυφά», πέτυχαν αυτό που επιδίωξαν. Όχι, όμως, με τον τρόπο που το σχεδίαζαν. Έφτασαν εκεί πού ήθελαν, όμως, από άλλο δρόμο ο καθένας.

Απέναντι στον πόνο και στο θάνατο, οι άνθρωποι, είμαστε ίσοι. «Το βασιλικό στέμμα δεν θεραπεύει από τον πονοκέφαλο» και η πολυτελής κηδεία δεν ομορφαίνει το θάνατο. Η καλύτερη ανθρώπινη φιλοσοφία, είναι ανίκανη να μειώσει ένα πονόδοντο και ο θάνατος δεν στολίζεται με λουλούδια. Αυτή η πραγματικότητα είναι η δικαιοσύνη του Θεού. Όταν ο άνθρωπος έκοψε τον ομφάλιο λώρο του με τη Ζωή, όταν ο άνθρωπος μπόλιασε την κακία και την αλαζονεία στην αιώνια προπτική του, τότε παρενέβη η αγάπη του Θεού, μετασχηματίσθηκε σε δικαιοσύνη και παραχώρησε στους ανθρώπους σαν «ευεργεσία» τον πόνο και το θάνατο «για να μη γίνει το κακό αθάνατο».

Μπροστά στον πόνο και στο θάνατο κατεδαφίζονται όλες οι ποικίλες διακρίσεις μας, που σαν βουνά είχαμε υψώσει μεταξύ μας. Τότε έρχεται η στιγμή που ο άνθρωπος βιώνει μιά τραγική αδυναμία και μιά παντέρημη μοναξιά. Τότε βρίσκουμε να μας ενώνει ολους ο ισοπεδωτικός τίτλος της Εκκλησίας «δούλος του Θεού». Ο Ιάειρος έπεσε «παρά τους πόδας του Ιησού και παρεκάλει αυτόν» και η αιμορροούσα γυναίκα «προσπεσούσα, ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού». Είναι οι φοβερές στιγμές του βίου που ο άνθρωπος έρχεται στα όριά του και παραδέχεται την αδυναμία του μπροστά στην παντοδυναμία του Θεού.

Θεωρούμε την υγεία πρώτιστο και μέγιστο αγαθό και ευχόμαστε ο ένας στον άλλο ζωή πολυχρόνια. Ολοι θέλουμε να ζήσουμε πολλά χρόνια, όμως, θέλουμε να ξεχνάμε ότι αυτά συνοδεύονται με αρρώστιες και γεράματα. Τελικά, το μεγαλύτερο κακό είναι ο θάνατος, που καταπίνει το ίδιο αχόρταγα, υγιείς και ασθενείς. Γι’ αυτό ο Χριστός, φρόντισε να μας απαλλάξει από το φάσμα και το γεγονός του θανάτου. «Μην κλαίτε, δεν πέθανε αλλά κοιμάται»∙ είπε για την θυγατέρα του Ιαείρου. Και έπειτα την ανέστησε. Στην αιμορροούσα είπε∙ «η πίστη σου σε μένα, σου χάρισε αυτό που ήθελες, την υγεία σου. Ζήσε την υπόλοιπη ζωή σου ειρηνικά με το Θεό».

Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος: Ευαγγέλιο Κυριακής ΣΤ΄ Λουκά

του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ' ΛΟΥΚΑ

(Λουκά η' 27-39)

Σε τέσσερεις Κυριακές μέσα στο χρόνο διαβάζονται στη θεία Λειτουργία Ευαγγέλια που περιγράφουν θεραπείες δαιμονισμένων από το Χριστό. Την Ε’ και την Ι’ Κυριακή του Ματθαίου, την ΣΤ’ του Λουκά και την Δ’ Κυριακή των Νηστειών. Είναι αλήθεια ότι δεν μας είναι συμπαθή αυτά τα αναγνώσματα αλλά η Εκκλησία γι’ αυτό ακριβώς τα επαναλαμβάνει επειδή θέλει να διαγείρει την προσοχή μας για τους πνευματικούς κινδύνους που διατρέχουμε. Υπάρχουν σήμερα γύρω μας άνθρωποι που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του διαβόλου και περιφρονούν τη δύναμή του. Υπάρχουν κι άλλοι που τον τρέμουν και νομίζουν ότι είναι άβουλα όντα στα χέρια του. Ούτε οι πρώτοι έχουν δίκιο, μα, ούτε και οι δεύτεροι. Αλλά είναι αλήθει αυτό που ειπώθηκε, ότι «πουθενά αλλού δεν χορεύει ο διάβολος καλύτερα, από εκεί που νομίζουν ότι δεν υπάρχει». Πολλά νέα παιδιά μας, επηρεασμένα από περιοδικά, από ηλεκτρονικά παιχνίδια τους και κινηματογραφικές ταινίες, επιδιώκουν να συνάψουν συμμαχία μαζί του, ώστε να καρπωθούν τις δυνάμεις του. Υπάρχουν και ώριμοι άνθρωποι δίπλα μας, που με τελετές και επικλήσεις σ’ αυτόν, προσπαθούν άλλοτε να ωφεληθούν κι άλλοτε να βλάψουν. Ετσι βιώνουμε μια θολή και μπερδεμένη εικόνα περί του κακού, το οποίο για την χριστιανική μας Πίστη, έχει υπόσταση. Είναι πρόσωπο. Είναι κτίσμα άυλο, με προσωπική, πνευματική υπόσταση, κατώτερη από το Θεό και ανώτερη από τον άνθρωπο. Δημιουργήθηκε από το Θεό, όπως όλα τα λογικά δημιουργήματά του, με ελευθερία βουλήσεως, και κάνοντας χρήση αυτής της ελευθερίας του, επαναστάτησε κατά του Θεού και απομακρύνθηκε από κοντά του. Στη συνέχεια, αμαυρώθηκε η εικόνα του, μίσησε κάθε τι καλό και περιφέρεται σαν λιοντάρι που ωρύεται, ζητώντας να εξοντώσει τους πάντες.  

Ο Απόστολος Παύλος μας προϊδεάζει ότι η πάλη μας με τον διάβολο δεν είναι εύκολη. Έχουμε να παλέψουμε με «αρχές και εξουσίες, με τους κυρίαχους αυτού του σκοτεινού κόσμου, με πονηρά πνεύματα που βρίσκονται ανάμεσα στη γη και στον ουρανό». Όσοι ενδιαφέρονται, μόνο με επιστημονικές μεθόδους και οικονομικά μέσα, να βελτιώσουν τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων, βρίσκουν μπροστά τους εμπόδια μόνο ψυχολογικά και παιδαγωγικά. Όμως, η Εκκλησία που ενδιαφέρεται να «μορφώσει Χριστόν» στις καρδιές των ανθρώπων, να αναδείξει αγίους, που όχι απλώς θα πετύ-χουν στο βίο αλλά θα σωθούν στην αιώνια ζωή, η Εκκλησία, λοιπόν, αναζητεί βαθύτερα τις ρίζες τις κακίες για να είναι πιό δραστικά τα μέσα καταπολέμησής της. Αποδεικνύει ότι ο διάβολος είναι «ο κοσμοκράτορας του αιώνος τούτου». Δεν είναι αόριστα η αφηρημένη έννοια του κακού, είναι το «αντίδικο», το «αντικείμενο» πρόσωπο του Σατανά, όχι με φυσικές και ηθικές δυνάμεις, αλλά με πνευματικές και υπερφυσικές, που εχθρεύονται όχι μόνο την τάξη της γης αλλά και του ουρανού. Γι’ αυτό και τα μέσα με τα οποία τον πολεμά η Εκκλησία δεν είναι ψυχολογικά ή παιδαγωγικά, αλλά είναι κυρίως πνευματικά. Ο πονηρός δεν καταπολεμείται με τον εθισμό και την άσκηση, δεν παλεύεται με τη δύναμη της θελήσεως και του ορθού λόγου αλλά με τη θεία Χάρη. Η Χάρη του Θεού, όταν έλθει στον άνθρωπο, τότε καθαρίζει, φοβερίζει, ενισχύει και κάνει ανίκητες τις πνευματικές και ηθικές δυνάμεις του ανθρώπου. Ακόμα και τις πιό φυσικές, ασθενικές του δυνάμεις. Απαραίτητη προϋπόθεση της δυναμικής αυτής, που μπορεί να εκμεταλλευτεί ο άνθρωπος, είναι η Πίστη του, η οποία δυναμώνει τη σκέψη του, τη θέλησή του και το συναίσθημά του και τον καθιστά ικανό να νικήσει ολοκληρωτικά το διάβολο.

Τ

ο βασικό στη σημερινή ευαγγελική περικοπή είναι ο διάλογος μεταξύ του Ιησού Χριστού και της στρατειάς των πονηρών πνευμάτων, εξ ονόματος των οποίων μιλάει ο ασθενής. Ο διάλογος αυτός, δίνει σαφή μαρτυρία και απόδειξη περί του διαβόλου ως προσώπου και όχι ως προσωποποιήσεως του κακού. Συγχρόνως στο διάλογο βρίσκουμε έμμεση απόδειξη περί της θεότητος του Ιησού Χριστού. Το πονηρό πνεύμα μιλάει δια του ανθρώπου, όταν βλέπει τον Ιησού και φωνάζει «Τί δουλειά έχεις εσύ μέ μένα, Ιησού, Υιέ του ύψιστου Θεού; Μήπως τάχα ήρθε η ώρα μου;». Ο ευαγγελιστής Ματθαίος προσθέτει: «...ήρθες να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας;»

Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος: Ο θρησκευτικό όρκος

Του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Όταν δημιουργήθηκε το Ελληνικό Κράτος, στην προσπάθειά του να μετατρέψει τους επαναστατημένους ραγιάδες σε πολίτες, πήρε την έννοια του όρκου από την Εκκλησία και την έκανε τελετή ορκομωσίας και την έβαλε στα νεοσυσταθέντα τότε δικαστήρια και στον τότε συγκροτούμενο δημόσιο τομέα.

Η Εκκλησία (παρά την απαγόρευση του όρκου που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο) συγκατένευσε, από ανάγκη...έπρεπε να βοηθήσει στη σύσταση του Ελληνικού Κράτους, που μην ξεχνάτε ότι η Εκκλησία το ελευθέρωσε, το πλήρωσε και το πληρώνει μέχρι σήμερα.

Σήμερα, νομίζω πλέον ότι ο όρκος δεν χρειάζεται. Αισθάνομαι ευθύνη και ενοχή όταν με επίσημη εκκλησιαστική τελετή, "αναγκάζω" βουλευτές, περιφερειάρχες και δημάρχους να επιορκίσουν... Επειδή, σίγουρα επιορκούν! Αυτό ομολογούν τα ειδικά δικαστήρια, όσα γίνονται κι όσα δεν γίνονται στη Χώρα.

Για μας τους χριστιανούς, η επίκληση του Ονόματος της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση.

Ή στην άλλη περίπτωση, στα δικαστήρια, όταν βάζουν το χέρι τους στο ιερό Ευαγγέλιο με τόση ευκολία και ελαστική συνείδηση! Ο όρκος είναι φοβερό πράγμα, για όποιον πιστεύει. Για όποιον δεν πιστεύει είναι παρωδία.

Όμως εμένα με απασχολεί η αμαρτία την οποία φορτώνεται εκείνος που ορκίζεται.

Να καταργηθεί, λοιπόν και από τα δικαστήρια και από την ανάληψη των καθηκόντων των αιρετών ή των υπαλλήλων.

Όχι να πετάμε τα άγια και τους μαργαρίτες...δεν είναι σωστό.

Ας ορκιζόμαστε στην τιμή και στη συνείδησή μας, που ή τα έχει κανείς ή δεν τα έχει. Ή μας τα ενέπνευσε η Δημοκρατία ή δεν μας τα ενέπνευσε!

Βεβαίως είναι έτοιμος ο λαός μας σήμερα να ξεχωρίσει τα πράγματα. Ξέρει την Εκκλησία του, τη βιώνει ως χαρισματικό φορέα και από την άλλη βλέπει την αναγκαστική εμπλοκή της στα δημόσια πράγματα.

Θυμηθείτε τις ορκομωσίες στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές! Το πρόβλημα εμφανίστηκε στην ελλαδική κοινωνία ότι ήταν η επιμονή των Επισκόπων να ορκίσουμε τους αιρετούς. Θεός φυλάξοι!

Το πρόβλημα για όσους δεξιούς κι αριστερούς εκλεγμένους δεν ήθελαν να ορκιστούν, όπως ακόμα ορίζει το Σύνταγμα, ήταν του συνταγματικού εισαγγελέα! Εμείς οι εκκλησιαστικοί πηγαίνουμε όπου μας προσκαλούν.

Ανεπιθύμητοι δεν θέλουμε να είμαστε.

Πηγή: ιστοσελίδα Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως 

Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος: "Το πνευματικό υπόβαθρο της οικονομικής κρίσης"

Ομιλία στην Λευκωσία της Κύπρου στις 11 Ιουνίου 2014 σε αίθουσα του Συνδέσμου Στήριξης Οικογενείας & Παιδιού «Κιβωτός»

του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Κύριε Πρόεδρε του Συνδέσμου, σας ευχαριστώ πολύ για την τιμητική Πρόσκληση που μου απευθύνατε για να ‘ρθω κοντά σας, για να απολαύσω με τους συνοδούς μου την φιλοξενία σας και να προσθέσω, αν το καταφέρω, ένα ελάχιστο λιθαράκι στο πλούσιο ψηφιδωτό των προβληματισμών σας. Προβληματισμούς, που τους υποπτεύομαι καθώς διαβάζω την θεματολογία με την οποία ο Σύνδεσμός σας έχει μέχρι τώρα ασχοληθεί. Μιά κιβωτός, κάποτε, διέσωσε από την ανθρωπότητα ό,τι άξιζε να διασωθεί, η δική σας «Κιβωτός» θέλει να διαφυλάξει αλώβητο το κύτταρο του Ελληνισμού, που είναι η οικογένεια και το παιδί. 

Για τον ερχομό μου, πήρα την άδεια και σήμερα το πρωΐ πήρα και την ευχή του πανιερ. Μητροπολίτου Κύκκου & Τηλλυρίας κ. Νικηφόρου, τον οποίο προσωπικά σέβομαι κι εκτιμώ πολύ γι’αυτό που είναι και για όσα το εκκκλησιαστικό του φρόνημα κομίζει στην Εκκλησία.

Είμαι απόψε μπροστά σας, για μια καθόλου εύκολη ομιλία, επειδή όταν ο λόγος μας κρύβει μέσα του αλήθεια, αυτή πονάει και συνήθως, δεν την αντέχουμε! Όμως, μόνο «ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ἡμᾶς» (Ἰω.8, 32).

Ρωτούσα και ξαναρωτούσα τον εαυτό μου «τί θα περιμένουν, άραγε, να ακούσουν οι κύπριοι από έναν ελλαδίτη επίσκοπο;» Δεν ξέρω καλά την δική σας νοοτροπία, αλλά στην Ελλάδα κάποιοι, αμέσως θα αμφισβητούσαν το δικαίωμά μου να εκφέρω γνώμη περί αυτών των θεμάτων, επειδή τόση είναι η εσωτερική ελευθερία που βιώνουν και τόση είναι η δημοκρατία τους! Κάποιοι άλλοι θα διατείνονταν ότι «οι αντιλήψεις μου είναι παλιές, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι αναγκαστικά λαθεμένες» (Κέννεθ Μπέϊκερ, βρεττανός Υπ. Παιδείας)!

Τέλος πάντων, δεν φιλοδοξώ να συμφωνήσετε με τις απόψεις μου και δεν θα με ενοχλήσει αν τις απορρίψετε συλλήβδην. «Από φρόνηση αγαπώ να λιγοστεύω τους εχθρούς μου και από κλίση αγαπώ να κάνω φίλους» (Ιουλιανός ο παραβάτης), όμως, το θέμα μας, εναγωνίως σήμερα γυρεύει απάντηση, επειδή η κοινωνία μας, στην κατάσταση που έφτασε, δικαιούται ένα τίμιο και ειλικρινή απολογισμό.

Η ομιλία μου έχει δυό κεφάλαια.

Α. Το πρώτο είναι η διάγνωση, δηλ. η ψηλάφιση των αιτίων που μας οδήγησαν σ’ αυτήν την οικονομική κρίση. Δεν μ’ ενδιαφέρει να αποδώσω ευθύνες, ούτε να εκτραπώ σε εκδικητική μανία. Όμως, οφείλουμε να διαπιστώσουμε με ειλικρίνεια κάποια πράγματα κι έπειτα, αν θέλουμε, να τα αποδεχτούμε.

Β. Το δεύτερο κεφάλαιο είναι η ανασύνταξη με στόχο την επανάκαμψη. Με δεδομένη την νοοτροπία που έχουμε διαμορφώσει, άραγε είναι εφικτή κάποια ανασύνταξη; Υπάρχει διάθεση για κάτι τέτοιο; Αν ναί, με ποιά βήματα θα αρχίσει η επανάκαμψη, με ποιό ρυθμό και προς ποιά κατεύθυνση. 

Διαβάστε τη συνέχεια στο AMEN.GR

Αρχονταρίκι: "Η Θράκη που αντιστέκεται" (tv)

Tην Kυριακή 12 Mαΐου 2013 μεταδόθηκε από την ET-1 η εκπομπή "APXONTAPIKI" με θέμα: «H ΘPAKH ΠOY ANTIΣTEKETAI». O υπεύθυνος και παρουσιαστής της εκπομπής Mητροπολίτης Δημητριάδος Iγνάτιος, ταξιδεύει στην ακριτική Aλεξανδρούπολη.

Ομιλία Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου στο Συνέδριο "Εκκλησία και Αριστερά"

Σεβασμιώτατοι, Κυρίες και Κύριοι,

Θα σας αναγνώσω μέρος της Προτάσεως που έκαμα πριν από 1 χρόνο περίπου στην περασμένη ΔΙΣ, σχετικά με το θέμα μας, όπου παρουσίασα ότι, τα τελευταία χρόνια διεξάγεται ένας σοβαρός διάλογος στην ελληνική κοινωνία περί του χαρακτήρος του μαθήματος των θρησκευτικών στα Σχολεία της Χώρας.

Ο διάλογος προέκυψε ως απάντηση αφ’ενός στο αίτημα για δημιουργική ανανέωση του μαθήματος και αφ’ετέρου στις προτάσεις ή απειλές βάσει συγκεκριμένης επιχειρηματολογίας νομικών και πολιτικών κύκλων περί καταργήσεως του μαθήματος. Από το 2002 στο πλαίσιο προστασίας των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, διαμορφώθηκε από το Υπουργείο Παιδείας νέο καθεστώς για την χορήγηση απαλλαγής από το ΜτΘ σε ετεροδόξους και αλλοθρήσκους με απλή δήλωση του κηδεμόνα ή του ενήλικου μαθητή "οτι δεν είναι Χριστιανός Ορθόδοξος, χωρίς να είναι υποχρεωτική η αναφορά του θρησκεύματος στο οποίο ανήκει".

Το 2008 τρείς Εγκύκλιοι του Υπουργείου Παιδείας και μιά ερμηνευτική διευκρίνηση του τότε Υπουργού, προσπάθησαν να εναρμονισθούν με αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ανεξάρτητων Αρχών της Χώρας μας, που ήθελαν η απαλλαγή από το μάθημα να γίνεται με απλή διατύπωση του αιτήματος από τον ενδιαφερόμενο χωρίς άλλη εξήγηση. Προξένησαν αλληλοσυγκρουόμενες και κάποτε έντονες ανακοινώσεις της ΟΛΜΕ, του Συνηγόρου του Πολίτη, της ΠΕΘ, των Θεολογικών Σχολών κ.α.

Με αφορμή αυτό το θόρυβο, άρχισαν να αποκρυσταλλώνονται και να προτείνονται κάποιες "μορφές" του ΜτΘ που, όπως ήταν αναμενόμενο, πυροδότησαν άλλες αντιπαραθέσεις και δημιούργησαν πολώσεις τόσο στην Εκπαιδευτική Κοινότητα όσο και σε Θεολογικούς κύκλους. Οι «μορφές» του ΜτΘ που προτάθηκαν ήταν οι εξής:

Διαβάστε τη συνέχεια

Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος: "Να καταργηθεί ο όρκος"

Του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Όταν δημιουργήθηκε το Ελληνικό Κράτος, στην προσπάθειά του να μετατρέψει τους επαναστατημένους ραγιάδες σε πολίτες, πήρε την έννοια του όρκου από την Εκκλησία και την έκανε τελετή ορκομωσίας και την έβαλε στα νεοσυσταθέντα τότε δικαστήρια και στον τότε συγκροτούμενο δημόσιο τομέα. Η Εκκλησία (παρά την απαγόρευση του όρκου που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο) συγκατένευσε, από ανάγκη...έπρεπε να βοηθήσει στη σύσταση του Ελληνικού Κράτους, που μην ξεχνάτε ότι η Εκκλησία το ελευθέρωσε, το πλήρωσε και το πληρώνει μέχρι σήμερα.

Σήμερα, νομίζω πλέον ότι ο όρκος δεν χρειάζεται. Αισθάνομαι ευθύνη και ενοχή όταν με επίσημη εκκλησιαστική τελετή, "αναγκάζω" βουλευτές, περιφερειάρχες και δημάρχους να επιορκίσουν... Επειδή, σίγουρα επιορκούν! Αυτό ομολογούν τα ειδικά δικαστήρια, όσα γίνονται κι όσα δεν γίνονται στη Χώρα.

Διαβάστε τη συνέχεια

Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος: Νεοναζιστικός παγανισμός και Ορθόδοξη Εκκλησία

Ομιλία του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου στην εκδήλωση που διοργάνωσε στην Αθήνα στις 26 Νοεμβρίου 2012 το Ίδρυμα Αρτος Ζωής και το ΠΜΣ Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία του τμήματος Πολ. Επιστήμης και Δημ. Διοίκησης του ΕΚΠΑ

ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΟΣ ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ

ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 του μητροπ. Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Ευχαριστώ την Οργανωτική Επιτροπή της εκδηλώσεως αυτής, που μου πρότεινε να εκθέσω μπροστά σας λίγες απλές σκέψεις, αλλά πρέπει να εξομολογηθώ πως όταν, ενώ είχα αποδεχτεί, είδα τον τίτλο που της δόθηκε, το μετάνοιωσα· πολύ σκληρό μου φάνηκε το "και" στον τίτλο. 

Μιά και δεν μπορούσα να ανακαλέσω, εξηγούμαι.

Όλοι ξέρουμε τί εννοούμε, όμως θα μου επιτρέψετε να επιμείνω, πως η Ορθόδοξη Εκκλησία όταν ορθοτομεί δεν αντίκειται, αλλά αισθάνεται ένοχη (αλλοίμονό της αν δεν αισθανόταν), για κάθε εκτροπή ή ξαστοχία· καθώς και υπεύθυνη ακόμα και για την λάσπη με την οποία γράφεται η ανθρώπινη ιστορία.

Εσείς το λέτε, ότι το πρόβλημα της κρίσης που βιώνουμε δεν είναι οικονομικό αλλά πνευματικό και αξιακό, οπότε, αν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θεωρούμε ότι μας αναλογεί τέτοιος ρόλος στην Ελληνική κοινωνία, τότε είμαστε σοβαρά υπεύθυνοι για την κρίση αυτή.

Διαβάστε το κείμενο της ομιλίας, πατώντας εδώ

Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος: "Η Ευρώπη που ονειρεύομαι"

του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου
από την εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012

Γνωρίζαμε με βεβαιότητα ότι η παλαιότερη και η πρόσφατη ιστορία των ευρωπαϊκών λαών δεν θα βοηθούσε στη σύγκληση. Γι' αυτό συμφωνήσαμε να απαλύνουμε την ιστορία, σκεπάζοντάς την μ' ένα λεπτό πέπλο λησμονιάς. Εξάλλου η ιστορία, ένα πράγμα διδάσκει· ότι δεν διδάσκει τίποτε! (γι' αυτό και οι μεγάλοι γράφουν μόνοι τους τις σελίδες που τους αφορούν).

Οπότε, είπαμε να τα ξεχάσουμε όλα... και να δούμε μπροστά. Δεν θυμάμαι τα απώτερα οράματα και τους τελικούς στόχους αυτωνών που είδαν την Ευρώπη σαν Κοινοπολιτεία (με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου),  γνωρίζω όμως, επειδή το βίωσα, ότι εκείνα τα οράματα και οι στόχοι μας έφεραν κοντά, λαούς, φυλές, γλώσσες, νοοτροπίες, ιδιοπροσωπείες και προοπτικές.

Διαβάστε τη συνέχεια

Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος: Καιρός να προταθούν λύσεις

Του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Να τελειώνουμε πια με τις διαπιστώσεις για τη σήψη της ελλαδικής κοινωνίας μας. Η μιζέρια δεν είναι αξιοπρεπής στάση. Χρειάζονται λύσεις.

Πριν από δεκαετίες δοκιμάσαμε την στανική επιμονή σε πανανθρώπινες αξίες, όμως με τρόπο εμετικό. Όταν στο άλλο άκρο δοκιμάσαμε την ελευθεριότητα μας άρεσε η γεύση της και ριχτήκαμε με τα μούτρα στην κραιπάλη της. Οπότε φτάσαμε στην ασύδοτη απόρριψη πάντων. Τώρα κλαίμε πάνω στα συντρίμμια των επιλογών μας και εκεί εξαντλούμε κάθε ικμάδα μας.

Λύσεις δεν υπάρχουν;

Διαβάστε τη συνέχεια

Η αργία της Κυριακής

του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Στους αρχαίους, η κατάπαυση από την εργασία χάριν ανάπαυσης, γενικά, ήταν άγνωστη. Στους Βαβυλωνίους αναφέρονται κάποιες αργίες, όμως, όχι τακτικές. Ο Μωσαϊκός Νόμος καθορίζει, με την τετάρτη εντολή, την αργία του Σαββάτου ως ημέρα ευγνωμοσύνης προς το Θεό που ελευθέρωσε τον Ισραήλ από την δουλεία της Αιγύπτου («έξι ημέρες θα εργάζεσαι και θα πραγματοποιείς τα έργα σου, την εβδόμη ημέρα, όμως, του Σαββάτου, θα την αφιερώνεις στον Κύριο και Θεό σου»). Άλλες ιουδαϊκές εορταστικές αργίες, κινητές μέσα στο χρόνο, αποβλέπουν κυρίως στη σύσφιγξη κοινωνικών δεσμών και στην ανάπτυξη εθνικής συνειδήσεως.

Διαβάστε τη συνέχεια

Βίντεο από την ιερατική σύναξη της Μητροπόλεως Δημητριάδος

Παρακολουθήστε από το κανάλι της Ι.Μητροπόλεως Δημητριάδος στο youtube, την πρώτη ιερατική σύναξη που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012 στο Συνεδριακό Κέντρο "Θεσσαλία".

WebRep

currentVote

noRating

noWeight