Άγιος Πορφύριος: "ο Χριστός είναι φίλος μας, είναι ο αδελφός μας"

(Απομαγνητοφωνημένα λόγια του Αγίου Πορφυρίου του νέου, του Καυσοκαλυβίτου)

Λοιπόν, ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Πάει, τελείωσε. Αν δε βλέπεις το Χριστό σε όλα σου τα έργα και τις σκέψεις, είσαι χωρίς Χριστό.

Πως το κατάλαβες;

Θυμάμαι κι ένα τραγούδι.

«Συν Χριστώ πανταχού,φόβος ουδαμού».

Το ‘ χετε ακούσει; Ε; Το λένε τα παιδιά, δε το θυμάμαι.

Λοιπόν, έτσι πράγματι πρέπει να βλέπωμε το Χριστό. Είναι φίλος μας, είναι αδελφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Είναι το παν. Αλλά είναι φίλος και το φωνάζει: «Σας έχω φίλους, βρε, δεν το καταλαβαίνετε; Είμαστε αδέλφια. Βρε εγώ δεν είμαι… δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι, δεν σας φοβερίζω, σας αγαπάω. Σας θέλω να χαίρεσθε μαζί μου τη ζωή». Κατάλαβες;

Έτσι είναι ο Χριστός. Δεν έχει κατήφεια, ούτε μελαγχολία, ούτε ενδοστρέφεια, που ο άνθρωπος σκέπτεται ή βασανίζεται από διαφόρους λογισμούς και διάφορες πιέσεις, που κατά καιρούς στη ζωή του τον τραυμάτισαν.

Ο Χριστός είναι νέα ζωή. Πως το λέω; Ο Χριστός είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, το φως το αληθινόν, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει όλους μαζί του, όλους κοντά στο Χριστό.

Όταν εμείς βρίσκουμε κάποιονε θησαυρό ή ό, τι άλλο, δεν θέλομε να το λέμε πουθενά. Ο Χριστιανός όμως, όταν βρει το Χριστό, όταν γνωρίσει το Χριστό, όταν ο Χριστός εγκύψει μέσα στην ψυχούλα του και τον αισθανθεί, θέλει να φωνάζει και να το λέει παντού, θέλει να λέει για το Χριστό, τι είναι ο Χριστός. Αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήστε της αγάπης Αυτού. Ο Χριστός είναι το παν, είναι η πηγή της ζωής, είναι το άκρον των εφετών, είναι το παν. Όλα στο Χριστό υπάρχουν τα ωραία.

Και μακράν του Χριστού η θλίψις, η μελαγχολία, τα νεύρα, η στενοχώρια, οι αναμνήσεις των τραυμάτων της ζωής, των πιέσεων, των αγωνιωδών, έτσι, ωρών. Όλα, ζούμε εκείνα εκεί της ζωής μας. Και πάμε εδώ και πάμε εκεί, και τίποτα, και πουθενά δεν στεκόμαστε. Όπου βρούμε το Χριστό, ας είναι μια σπηλιά, καθόμαστε εκεί και φοβούμαστε να φύγουμε, να μη χάσουμε το Χριστό. Διαβάστε να ιδήτε. Ασκηταί, που εγνώρισαν το Χριστό, δεν ήθελαν να φύγουν από τη σπηλιά, ούτε έβγαιναν έξω να κάνουνε πιο πέρα ∙ θέλαν να είναι εκεί που αισθανόντουσαν το Χριστό μαζί τους.

Η Πνευματική Γενεαλογία

Μακαριστός Γέρων Σωφρόνιος του Έσσεξ (αριστερά)
και ο Γέροντας Αιμιλιανός

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Έχομε την φυσική γενεαλογία του Χριστού, έχομε όμως και την πνευματική γενεαλογία, την οποία δημιουργούμε εμείς. Η πνευματική πατρότητα δεν είναι μία προσκόληση στον συγκεκριμένο πατέρα, διότι Πατέρας τελικά είναι ο Θεός. Ο πνευματικός πατέρας είναι τύπος του Θεού. Έχει αξία μόνο επειδή είναι "εἰς τύπον Χριστοῦ". Ακόμη και άν είναι αγιώτατος, δεν είναι τίποτε περισσότερο από έναν τύπο του Χριστού.

Έτσι δημιουργούνται οικογένειες πνευματικές, οι οποίες ξέρουν ότι συνδέονται ως άνθρωποι, αλλά εν Χριστώ. Αποτελούμε το ένα σώμα του Χριστού, την μία Εκκλησία. Ο κάθε Γέροντας, ο κάθε πνευματικός, η κάθε επισκοπή δημιουργεί μία κατάσταση μέσα στην οποία αγιάζονται οι ψυχές. Όταν βρείς νερό, πίνεις και ζείς. Άν δεν υπάρχει νερό, διψάς και πεθαίνεις. Με αυτόν τον τρόπο έχομε λειμώνες με πολλά νερά, για να αγιάζει ο άνθρωπος. Μη νομίζετε ότι μπορούμε να αγιάσουμε όταν ζούμε μόνοι μας, χωρίς να έχουμε βαθειά και οργανική σχέση με την μητέρα Εκκλησία, με τον ιερέα της ενορίας μας ή με τον επίσκοπό μας. Επίσης, άν δεν έχουμε σχέση και με έναν πατέρα πνευματικό. Όταν μία κλώσσα θέλει να βγάλει κλωσσόπουλα, χρειάζεται να τα κρατήσει κάτω από τις φτερούγες της και να τα ζεστάνει. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται προϋποθέσεις, κοιτίδες ζωής.

Ο Άγιος της συγνώμης και οι χριστιανοί των διώξεων...

του Ελευθερίου Ν.  Χρυσοχόου

Γλυφάδα 17.12.2015

Όλοι όσοι ακούμε για πρώτη φορά τον βίο του νοι﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ν θημαφροπρ καθημερινάς,Αγίου Διονυσίου, που εορτάζει σήμερα, μας μένει στο μυαλό, ως σημείο μέγα, θαυμαστό και υπεράνθρωπο, η συγχώρηση και η φιλοξενία που προσέφερε στον δολοφόνο τού αδελφού του! Κάθε χριστιανός, κληρικός και λαϊκός, πάντα αναφέρει με θαυμασμό και καμάρι την ανεξικακία και την συγχωρητικότητα του Αγίου, για να δείξει το μεγαλείο της πίστης του! Για αυτή την πράξη του Αγίου Διονυσίου έχουν γίνει ωραιότατα κηρύγματα, έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. Όλα καταλήγουν στην παρότρυνση να μιμηθούμε τον Άγιο και να είμαστε κι εμείς, ως χριστιανοί, ανεκτικοί και συγχωρητικοί προς όλους, για οποιοδήποτε λόγο. Όλα καλά, χρυσά και άγια μέχρι εδώ. Στην πράξη τι γίνεται;

Μάλλον, και στην περίπτωση αυτή, όπως και σε τόσες άλλες, απέχει πολύ το κήρυγμα από την εφαρμογή του. Και βέβαια ελάχιστοι από όλους εμάς έχουν κληθεί να συγχωρήσουν τον φονιά του αδελφού τους. Όλοι μας όμως καλούμαστε πολλές φορές καθημερινά να δείξουμε έλεος και συγχώρηση στο σπίτι, την δουλειά, την οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους, σε κάθε έναν που με λίγα λόγια αποτελεί τον πλησίον μας. Γι αυτόν που είπε ο Χριστός μας να τον αγαπήσουμε ως τον εαυτό μας. Δυστυχώς ο αγώνας είναι μεγάλος, και δεν τα καταφέρνουμε ακόμα και για τα μικροπράγματα. Το εγώ, τα δικαιώματα, τα κεκτημένα, οι αγώνες, οι κόποι μας δεν θέλουμε να πάνε χαμένοι. Δικαιολογούμαι όλα όσα δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε ως καταπάτηση της αξιοπρέπειάς μας, της προσωπικότητάς μας, της περιουσίας μας, των θυσιών και των αγώνων μας. Και πάντα καταλήγουμε στην ηθική και την δικαιοσύνη για να δικαιολογήσουμε την μη συγχωρητικότητα και ανεκτικότητά μας, λέγοντας μάλιστα ότι το δίκαιο και το ηθικό το θέλει και ο Θεός.

Όσο επικαλούμαστε την ηθική και την δικαιοσύνη, όσο μας απασχολεί η αξιοπρέπειά μας και το μη τσαλάκωμα της εικόνας μας, δεν πρόκειται να συγχωρήσουμε ή να ανεχτούμε. Αν δεν ξεφύγουμε από την ηθική και το δίκαιο που έχουμε εφαρμόσει ως τον χρυσό κανόνα της ζωής μας και περάσουμε στην πέρα της ηθικής και της δικαιοσύνης ζωή, που μας ζητά ο Χριστός, όλα θα παραμείνουν μόνο στα λόγια και στα κηρύγματα. Ο Χριστός έφερε το επιπλέον, για να προχωρήσουμε πέρα από αυτά και να φτάσουμε στην αγάπη. Αν παραμείνουμε σε αυτά τότε σε προσωπικό επίπεδο δεν θα μπορούμε να ανεχτούμε τίποτα, ούτε να συγχωρέσουμε κανένα, αλλά και σε εκκλησιαστικό επίπεδο θα καταδιώκουμε τους ληστές των εκκλησιών, θα ασκούμε ποινικές διώξεις σ’ αυτούς που βεβηλώνουν ναούς και γράφουν συνθήματα, σε εκείνους που σε κάθε μορφή τέχνης προσβάλουν, δυστυχώς, την πίστη μας, αλλά θα βάζουμε και κρυφές κάμερες, όπως είναι της μόδας, για να παρακολουθούμε ποιος κλέβει το παγκάρι ή το κυτίο του φιλοπτώχου, προκειμένου να επέμβει ο νόμος. Και όλα αυτά για να αποδώσουμε εμείς δικαιοσύνη.

Αν οι Άγιοι ζούσαν με το νόμο της ηθικής και της δικαιοσύνης δεν θα είχαμε ούτε τον Άγιο Διονύσιο που σήμερα εορτάζουμε και τόσο μεγαλόστομα επαινούμε, ούτε θα είχαμε τον μοναχό που όταν μπήκε στο κελί του και είδε τον κλέφτη να φεύγει, τον φώναξε να έρθει να πάρει και τα υπόλοιπα που άφησε πίσω του. Και βέβαια δεν θα είχαμε ούτε τον ληστή να εισέρχεται στον παράδεισο. Η είσοδος του ληστού στον παράδεισο, εξεταζόμενη με τη δική μας ηθική και το περί δικαίου αίσθημα, αποτελεί την μεγαλύτερη άδικη, άνευ δικαιοσύνης, και ανήθικη πράξη του Χριστού!

Τα κηρύγματα είναι ανώφελα, το δε κόστος των επιλογών μας δοκιμάζεται στη ζωή μας. Όσο περισσότερο οι χριστιανοί μιλάμε για ηθική και δικαιοσύνη τόσο απομακρυνόμαστε από την συγχώρηση, την ταπείνωση, την μετάνοια και τελικά από την αγάπη. Με αυτά έζησε η Ορθοδοξία όλους τους αιώνες και με αυτά πορεύεται. Όλα τα άλλα είναι ξένα προς αυτήν και τα συντηρούμε εμείς οι χριστιανοί για να αιτιολογούμε, να δικαιώνουμε και να εξαγιάζουμε τις πράξεις μας. Το  ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν θα υπενθυμίζει σε όλους μας, πολλές φορές καθημερινά, ότι η δική μας συγχώρεση από τον Θεό περνά από την δική μας συγχώρεση προς τον κάθε πλησίον μας. Αυτό εφάρμοσε ο ίδιος ο Χριστός μας και όλοι εκείνοι που, άνθρωποι όπως εμείς, έφτασαν στον Αγιασμό!

Δεν αρκεί μόνο η ακρόαση και η μελέτη του λόγου του Χριστού

+ Ιερομόναχος Ευσέβιος Βίττης

Ὅποιος λαχταράει νά εἶναι πιστός στόν Ἰησοῦ Χριστό, ὀφείλει νά εἶναι καί μάρτυς τοῦ Χριστοῦ. Δέν εἶναι μάρτυς Χριστοῦ περιοριζόμενος μόνο στήν ἀκρόαση ἢ μελέτη τοῦ λόγου του. Κανένας δέν ἒχει ἀντίρρηση γιά τή σημασία πού ἒχει ἡ μελέτη ἢ ἡ ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ. Αὐτονόητο αὐτό. Δέν εἶναι ὃμως αὐτό ἀρκετό. Εἶναι κάτι πού ἀρχίζει, ἀλλά καί πρέπει νά ὁλοκληρωθῆ. Μπορεῖ νά διαβάζουμε τά λόγια τοῦ Χριστοῦ, νά ἀποστηθίσουμε τά ἱερά εὐαγγέλια καί τούς λόγους καί τίς διαδαχές τῶν ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων. Τό οὐσιῶδες ὃμως εἶναι ἡ βίωσή τους καί πολύ περισσότερο ἡ μεταμόρφωσή μας βάσει ὃλων αὐτῶν. Αὐτό βεβαιώνει καί μαρτυρεῖ μέ ἓνα σημαντικώτατο λόγο του ὁ θεῖος ἀπ. Παῦλος : "Ἐμοί τό ζῆν Χριστός"(Φιλιπ. α΄ 21) καί "ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός" (Γαλ. β΄ 20).

(Ὁμιλίες Πνευμ.Οἰκοδομῆς στήν Ἀποκάλυψη. Τόμος Α΄.)

Τα Εισόδια της Θεοτόκου

”﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽οτ-----------------------

-----

-

----

π. Α λ έ ξ α ν δ ρ ο ς  Σ μ έ μ α ν

Τα Εισόδια της Θεοτόκου

"Εχουμε εδώ την εορτή της Εισόδου της Θεοτό­κου στο Ναό. Το θέμα της εορτής είναι πολύ απλό: ένα κοριτσάκι προσάγεται από τους γονείς του στο ναό των Ιεροσολύμων. Δεν υπάρχει τίποτε το ιδιαί­τερα αξιοσημείωτο στο γεγονός αυτό, επειδή την εποχή εκείνη αυτό αποτελούσε μια γενικά αποδεκτή συνήθεια καί πολλοί γονείς έφερναν τα παιδιά τους στο ναό ως σημείο προσαγωγής τους στον Θεό, ως ένδειξη πώς δίνουν στη ζωή τους έναν ουσιαστικό σκοπό καί νόημα, πώς τα φωτίζουν από μέσα με το φως μιας ανώτερης εμπειρίας.

Στήν περίπτωση όμως της Παναγίας, όπως μας το υπενθυμίζει ή Ακολουθία της ημέρας, οδήγησαν το παιδί στα " Άγια των Αγίων", στον τόπο πού κανείς άλλος, εκτός από τους ιερείς, δεν επιτρεπόταν να πάει,στο μυστικό εσωτερικό Ιερό του ναού. Το όνομα του κοριτσιού είναι Μαρία. Είναι ή μελλοντική μητέρα του Ίησού Χρίστου, μέσω του οποίου, σύμφωνα με τη Χριστιανική πίστη, ό ίδιος ο Θεός ήλθε στον κόσμο για να ενωθεί με το ανθρώπινο γένος, να μοιραστεί τη ζωή του καί να αποκαλύψει το θείο της περιεχόμενο. Είναι όλα αυτά παραμύθια; "Η είναι κάτι πού μας δόθηκε καί πού αποκαλύπτεται εδώ, κάτι πού σχετίζεται άμεσα με τη ζωή μας, κάτι πού δεν μπορεί ίσως να εκφραστεί με λόγια της καθημερινής ζωής;

Διδαχές του Αγίου Νεκατρίου

ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Πρόλογος

Ο ΑΓΙΟΣ Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο θαυματουργός, αποτελεί ένα δώρο του Θεού στον κόσμο, στις πενιχρές μέρες του εικοστού αιώνα. Στο πρόσωπο του ανακαλύπτει κανείς ένα μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας, όπου η αγιότητα του βίου συνδυάζεται με τη χάρη της θαυματουργίας και την ορθόδοξη διδασκαλία. 

Γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης το 1846. Παρακολουθώντας την ιστορική διαδρομή του βίου του, τον συναντούμε στην Κωνσταντινούπολη, δεκατετράχρονο παιδί, να εργάζεται και να σπουδάζει στη Νέα Μονή της Χίου, να κείρεται μοναχός (1876) και να χειροτονείται διάκονος (1877)• στην Αθήνα, να ολοκληρώνει τις θεολογικές του σπουδές (1885)• στην Αίγυπτο, να διακονεί επί μια πενταετία στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Εκεί χειροτονείται πρεσβύτερος (1886) και επίσκοπος Πενταπόλεως (1889). 

Εξαιτίας του φθόνου που προκαλεί το πολυδιάστατο έργο του, συκοφαντείται και απομακρύνεται από το Πατριαρχείο. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1890, όπου περιφέρεται ως απλός ιεροκήρυκας μέχρι το 1894, που αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Ριζαρείου Σχολής. Το 1908 για λόγους υγείας παραιτείται και αποσύρεται στην Αίγινα, στη γυναικεία Μονή της Αγίας Τριάδος, που ο ίδιος έχει ιδρύσει από το 1904. Εκεί παραμένει, ως πνευματικός της Μονής, μέχρι το τέλος της ζωής του (1920). 

Μια ιερή πορεία εβδομηντατεσσάρων χρόνων, κατάφορτη από καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Νηστεύει, αγρυπνεί, προσεύχεται. Ταυτίζει το θέλημά του με τη θεία θέληση και γίνεται ο άνθρωπος του Θεού, ο "παθών και μαθών τα θεία". Λειτουργεί σαν άγγελος, προσεύχεται χωρίς να πατάει στη γη. Αναδεικνύεται ένθερμος εραστής της Αγίας Τριάδος και εγκάρδιος υμνητής της Υπεραγίας Θεοτόκου. Θεολόγος θεόπνευστος και συγγραφέας ακούραστος. Κηρύττει, εξομολογεί, νουθετεί, θυσιάζεται για τον πλησίον. Οι ελεημοσύνες του άπειρες. Οι θαυματουργίες του ανεξάντλητες. Η παρουσία του γαληνεύει, ειρηνεύει, εμπνέει τους πάντες. Είναι αληθινά μεγάλος, γι' αυτό και βαθιά ταπεινός. Είναι αρχιερέας του Υψίστου, αλλά γίνεται και καθαριστής, κηπουρός, τσαγκάρης και χτίστης, μέχρι τα γεράματά του. Συκοφαντείται βαριά κι εκείνος ειρηνικά υπομένει, προσεύχεται, συγχωρεί, ευχαριστεί για όλα. Ένας πιστός μιμητής του πράου και ταπεινού Ιησού, που η Εκκλησία μας ανακηρύσσει επίσημα ως Άγιο το 1961. 

Απαύγασμα αυτής της αγίας του ζωής αποτελούν τα γραπτά του κείμενα. Παρουσιάζουμε ένα μικρό απάνθισμα των επιστολών του, διασκευασμένο στη σημερινή μας γλωσσική μορφή. Μια συλλογή από σύντομες και περιεκτικές διδαχές του Αγίου, που αναφέρονται στην πνευματική ζωή και τον αγώνα του χριστιανού.

Ας είναι τούτο το τεύχος μια προσφορά αγάπης προς τους φιλοσίους αδελφούς μας και συγχρόνως ένα κερί ευγνωμοσύνης στον Άγιο του αιώνα μας, με αφορμή τη φετινή επέτειο των 150χρόνων από τη γέννησή του.

Ωρωπός, 1 Οκτωβρίου 1996 150ή επέτειος γεννήσεως

τον Αγίου Νεκταρίου    

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

 

Διδαχές
 

Ο δρόμος της ευτυχίας
Τίποτε δεν είναι μεγαλύτερο απ' την καθαρή καρδιά, γιατί μια τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. Και τι είναι ενδοξότερο από το θρόνο του Θεού; Ασφαλώς τίποτε. Λέει ο Θεός γι' αυτούς που έχουν καθαρή καρδιά: 

«Ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω, και έσομαι αυτών Θεός, και αυτοί έσονταί μοι λαός» (Β' Κορ. 6,16).
 

Ποιοι λοιπόν είναι ευτυχέστεροι απ' αυτούς τους ανθρώπους; Και από ποιο αγαθό μπορεί να μείνουν στερημένοι; Δεν βρίσκονται όλα τ' αγαθά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος στις μακάριες ψυχές τους; 

Τι περισσότερο χρειάζονται; Τίποτε, στ' αλήθεια, τίποτε! Γιατί έχουν στην καρδιά τους το μεγαλύτερο αγαθό: τον ίδιο το Θεό! 

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, στις ξένες χώρες και τα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σ' όλες τις χλιδές και ματαιότητες που κατάληξή τους έχουν την πίκρα! Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδομή που χτίζε¬ται σε έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα θα σωριαστεί στη γη...

Αδελφοί μου! Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό. Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση. Μήπως έχασε την παρρησία της προς το Θεό; Μήπως η συνείδηση διαμαρτύρεται για παράβαση των εντολών Του; Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέματα, για παραμέληση των καθηκόντων προς το Θεό και τον πλησίον; 

Ερευνήστε μήπως κακίες και πάθη γέμισαν την καρδιά σας, μήπως γλίστρησε αυτή σε δρόμους στραβούς και δύσβατους... 

Δυστυχώς, εκείνος που παραμέλησε την καρδιά του, στερήθηκε όλα τ' αγαθά και έπεσε σε πλήθος κακών. Έδιωξε τη χαρά και γέμισε με πίκρα, θλίψη και στενοχώρια. Έδιωξε την ειρήνη και απόκτησε άγχος, ταραχή και τρόμο. Έδιωξε την αγάπη και δέχθηκε το μίσος. Έδιωξε, τέλος, όλα τα χαρίσματα και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος που δέχθηκε με το βάπτισμα, και οικειώθηκε όλες τις κακίες εκείνες, που κάνουν τον άνθρωπο ελεεινό και τρισάθλιο. 

Αδελφοί μου! Ο Πολυέλεος Θεός θέλει την ευτυχία όλων μας και σ' αυτή και στην άλλη ζωή. Γι' αυτό ίδρυσε και την αγία Του Εκκλησία. Για να μας καθαρίζει αυτή από την αμαρτία, να μας αγιάζει, να μας συμφιλιώνει μαζί Του, να μας χαρίζει τις ευλογίες του ουρανού.

Η Εκκλησία έχει ανοιχτή την αγκαλιά της για να μας υποδεχθεί. Ας τρέξουμε γρήγορα όσοι έχουμε βαρειά τη συνείδηση. Ας τρέξουμε, και η Εκκλησία είναι έτοιμη να σηκώσει το βαρύ φορτίο μας, να μας χαρίσει την παρρησία προς το Θεό, να γεμίσει την καρδιά μας με ευτυχία και μακαριότητα...

Το άγιο βάπτισμα
«Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε» (Γαλ. 3, 27).

Πόσο μεγάλη αλήθεια μας επισημαίνει μ' αυτά τα λόγια ο απόστολος Παύλος!

Οι βαπτισμένοι χριστιανοί δεν φορούν τον παλαιό άνθρωπο με τα πάθη και τις αμαρτωλές επιθυμίες του, αλλά είναι ντυμένοι τον καινούργιο άνθρωπο, ντύθηκαν τον ίδιο το Χριστό που ζει τώρα μέσα στις καρδιές τους. Και η λέξη "ντύθηκαν" δεν αναφέρεται σε κάποια απλή και εξωτερική στολή, αλλά σε κάτι βαθύτερο, σε κάτι ουσιαστικό και αναφαίρετο.

Με την πίστη μας στο Χριστό και με τη βάπτισή μας ντυνόμαστε τον ίδιο το Χριστό και γινόμαστε παιδιά του Θεού, οικητήρια του Παναγίου Πνεύματος, ναοί του Θεού, άγιοι και τέλειοι, Θεοί κατά χάριν.
Ώστε, λοιπόν, ρίξαμε από πάνω μας τη φθορά και ντυθήκαμε την αφθαρσία. Ξεντυθήκαμε τον άνθρωπο της αμαρτίας και ντυθήκαμε τον άνθρωπο της δικαιοσύνης και της χάριτος. Διώξαμε το θάνατο και ντυθήκαμε την αθανασία...

Συλλογισθήκαμε όμως και τις μεγάλες υποχρεώσεις, που, με το βάπτισμα μας, αναλάβαμε ενώπιον του Θεού; Συνειδητοποιήσαμε ότι οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε σαν παιδιά του Θεού και σαν αδελφοί του Κυρίου μας; Ότι έχουμε χρέος να συνταυτίσουμε το δικό μας θέλημα με το θέλημα του Θεού; Ότι πρέπει, σαν παιδιά δικά Του, να μένουμε ελεύθεροι από την αμαρτία; Ότι οφείλουμε να Τον αγαπάμε μ' όλη μας τη δύναμη, απ' τα βάθη της ψυχής και της καρδιάς μας; Ότι οφείλουμε να Τον λατρεύουμε και να λαχταρούμε να ενωθούμε μαζί Του για πάντα; Σκεφτήκαμε, άραγε, ότι η καρδιά μας πρέπει να ‘ναι πλημμυρισμένη από την αγάπη, ώστε αυτή να ξεχύνεται και στον πλησίον μας; Έχουμε τη συναίσθηση ότι οφείλουμε να γίνουμε άγιοι και τέλειοι και εικόνες του Θεού και παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών;

Για όλ' αυτά έχουμε χρέος ν' αγωνιστούμε, ώστε να μη φανούμε ανάξιοι στο κάλεσμα που μας έκανε ο Θεός και αποδοκιμαστούμε... Ναι, αδελφοί μου, ας παλέψουμε με ζήλο και αυταπάρνηση για να νικήσουμε. 

Κανείς μας ας μη χάσει το θάρρος, ας μην αμελήσει, ας μη δειλιάσει, ας μην πτοηθεί μπροστά στα σκάμματα του πνευματικού αγώνα. Γιατί έχουμε βοηθό το Θεό, που μας δυναμώνει στο δύσκολο δρόμο της αρετής.

Ο Χριστός είναι φίλος μας!

Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Τόν Χριστό νά τόν αἰσθανόμαστε σάν φίλο μας.

Εἶναι φίλος μας. 

Τό βεβαιώνει ὁ ἴδιος, ὅταν λέει: «Ἐσεῖς εἶστε φίλοι μου…» (Ἰω. 15,14).

Σάν φίλο νά τόν ἀτενίζομε καί νά τόν πλησιάζομε. Πέφτομε; Ἁμαρτάνομε; Μέ οἰκειότητα, μέ ἀγάπη κι ἐμπιστοσύνη νά τρέχομε κοντά του· ὄχι μέ φόβο ὅτι θά μᾶς τιμωρήσει ἀλλά μέ θάρρος, πού θά μᾶς τό δίδει ἡ αἴσθηση τοῦ φίλου. Νά τοῦ ποῦμε: «Κύριε, τό ἔκανα, ἔπεσα, συγχώρεσέ με». Ἀλλά συγχρόνως νά αἰσθανόμαστε ὅτι μᾶς ἀγαπάει, ὅτι μᾶς δέχεται τρυφερά, μέ ἀγάπη καί μᾶς συγχωρεῖ.

Νά μή μᾶς χωρίζει ἀπ’ τόν Χριστό ἡ ἁμαρτία.

Ὅταν πιστεύουμε ὅτι μᾶς ἀγαπάει καί τόν ἀγαπᾶμε, δέν θά αἰσθανόμαστε ξένοι καί χωρισμένοι ἀπ’ Αὐτόν, οὔτε ὅταν ἁμαρτάνουμε. Ἔχουμε ἐξασφαλίσει τήν ἀγάπη Του κι ὅπως καί νά φερθοῦμε, ξέρομε ὅτι μᾶς ἀγαπάει.