του μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνατίου,
από το ένθετο της Δημοκρατίας για την Ορθοδοξία
Μετά τις επίσημες τελετές, ήρθε η ώρα για την πρώτη ουσιαστική σύνοδο εργασίας των επιτρόπων της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το πρωί της εναρκτήριας συνεδρίασης, ο Γερμανός επίτροπος δεν θέλησε να χρησιμοποιήσει την επίσημη μαύρη λιμουζίνα. Προτίμησε να κάνει τη διαδρομή από το ξενοδοχείο του έως την αίθουσα συνεδριάσεων, κάπου στη Βασιλίσσης Σοφίας, με τα πόδια.
Ελληνομαθής και λάτρης του ελληνικού πολιτισμού, προτίμησε να κόψει από την Πύλη του Αδριανού και να ακολουθήσει τα σοκάκια της Πλάκας, τραβώντας προς τη Ρωμαϊκή Αγορά. Πίσω από μια χαμηλή πορτούλα, παρά την οχλοβοή του δρόμου, το αυτί του πήρε φθόγγους βυζαντινούς να ψέλνονται από μια ταπεινή φωνή. Δρασκέλισε το ξύλινο κατώφλι και βρέθηκε μπροστά σε έναν ναΐσκο. Στη δίγλωσση επιγραφή της αρχαιολογικής υπηρεσίας διάβασε: «ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΕΛΙΣΑΙΟΥ. ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗΣ»
Μπήκε στο εσωτερικό. Στα δεξιά, μια ταπεινή μορφή έψελνε. Μόλις τον είδε, σταμάτησε και τον πλησίασε:
- «Καλήν ημέρα» του είπε. «Ποιος είσαι;»
- «Οτο Κ.», του απάντησε. «Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ενωσης».
- «Τι σύμπτωση», αποκρίθηκε ο ταπεινός ψάλτης. «Χρέη επιτρόπου ασκώ κι εγώ εδώ. Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη με λένε. Πώς από αυτά τα ταπεινά μέρη;»









