+ Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Φλωρόφσκι
Ο Ισίδωρος γεννήθηκε στην Αίγυπτο, στην Αλεξάνδρεια. Πέθανε περί το 435.
Το πνευματικό του ήθος (style), όμως, έμοιαζε περισσότερο με εκείνο των
Αντιοχειανών. Εκτιμούσε πάρα πολύ τον Άγ. Ιωάννη το Χρυσόστομο, και πήγε με το
μέρος του και εναντίον του Θεοφίλου και του Αγ. Κυρίλλου. Ο Ισίδωρος δεν υπήρξε
πραγματικός μαθητής του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου - όπως γράφει ο Νικηφόρος
Κάλλιστος στην εκκλησιαστική Ιστορία του (14,53) και δεν ταξίδεψε στην
Κωνσταντινούπολη να σπουδάσει μαζί του. Σε πολλά, όμως, πράγματα έμοιαζε μ'
αυτόν κατά το πνεύμα.
Όταν ήταν ακόμα νέος, ο Ισίδωρος αποσύρθηκε στο μοναστήρι που ήταν κοντά
στο Πηλούσιον (Όρος) και έγινε αργότερα ηγούμενος και Ιερέας εκεί. Μερικοί
ειδικοί δεν δέχονται ότι ο Ισίδωρος ήταν ο ηγούμενος του μοναστηριού. Στηρίζουν
το συμπέρασμά τους σε μια δήλωση του Σευήρου Αντιοχείας και στα έργα του
Ισιδώρου. Ο Σευήρος έγράψε ότι σ' ένα γράμμα ενός ασκητή ο Ισίδωρος
χαρακτηριζόταν ως «ο σεβάσμιος Ιερέας Ισίδωρος, το θυσιαστήριο τού Χριστού, το
δοχείο για την υπηρεσία των Εκκλησιών, το ταμείο του Αγίου Πνεύματος». Το ότι
δεν γίνεται καμιά μνεία ότι ο Ισίδωρος ήταν ηγούμενος, θεωρείται ως πειστική
απόδειξη ότι δεν ήταν, αλλά στα αποφθέγματα των Πατέρων τον βρίσκουμε να
περίγράφεται ως ο «αββάς Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης».
Είναι αλήθεια ότι αυτός ο όρος μπορούσε να σημαίνει ότι αυτός ήταν ένας
«άββας» με την έννοια ότι ήταν ένας «Πατέρας της ερήμου» ή ένας «Πατέρας των
μοναχών». Αλλά μπορούσε επίσης να σημαίνει ότι ήταν πράγματι ένας ηγούμενος
ενός μοναστηρίου. Το γεγονός ότι το Μηνολόγιο του Βασιλείου Β΄ και το Συναξάριο
δεν χρησιμοποιούν τον τίτλο «αββάς» (ηγούμενος), δεν αποδεικνύει τίποτε. Την
πρώτη φορά που ο Ισίδωρος αναφέρεται ειδικά ως ηγούμενος είναι ο έκτος αιώνας
από τον Ρωμαίο διάκονο Rusticus. Ήταν ο Rusticus που συγκέντρωσε σαράντα εννέα
επιστολές του Ισιδώρου, τις μετέφρασε στα Λατινικά, και τις προσάρτησε ως
Παράρτημα στα Πρακτικά της Τρίτης οικουμενικής Συνόδου. Εδώ ο Ισίδωρος
αναφέρεται ως doctor ecclesiae (διδάσκαλος της Εκκλησίας) και ως ηγούμενος
μοναστηριών περί το Πηλούσιον (abbas monasterii circa Pelusium). Δεν υπάρχει
σοβαρός λόγος να απορρίψουμε την πληροφορία του Rusticus.
Το σαφές είναι ότι ο Ισίδωρος ήταν Ιερέας του Πηλουσίου, και ευρέως
γνωστός για την πνευματική του ζωή και τη γνώση του για την Αγία Γραφή. Τα ίδια
τα έργα του μαρτυρούν ότι ήταν μοναχός, ότι ζούσε μοναστική ζωή και ότι
απέκτησε μεγάλη φήμη μεταξύ των ασκητών. Το αv ήταν πράγματι ηγούμενος είναι σε
μεγάλο βαθμό ένα ερώτημα χωρίς σημασία. Αναγνωρίστηκε τουλάχιστον ότι ήταν ένας
αββάς (ηγούμενος) με την πνευματική έννοια. Ο Άγ. Φώτιος περιλαμβάνει τον
Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη στην ίδια σειρά με τον Άγ. Βασίλειο και τον Άγ. Γρηγόριο
τον Ναζιανζινό ως διδάσκαλο της συγγραφικής τέχνης. Ο Άγ. Φώτιος θεωρεί τον
Ισίδωρο ως υπόδειγμα της ιερατικής και ασκητικής ζωής.
