Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός (1 Οκτωβρίου)

Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός (1 Οκτωβρίου)

Ομιλία του Πανοσιολογιοτάτου 
Αρχιμανδρίτη π. Ανανία Κουστένη

Λύχνος τοις ποσί μου 2005/09/29 

Εκπομπή του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος

Πατήστε εδώ

Ρωμανός Μελωδός: Στο Πάθος του Κυρίου και στο Θρήνο της Παναγίας

Ἅγιος Ρωμανὸς ὁ Μελωδός

Στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου καὶ στὸ Θρῆνο τῆς Παναγίας

Προοίμιον

Ἐκεῖνον ποὺ σταυρώθηκε γιὰ μᾶς, ὅλοι, ἐλᾶτε, ἂς δοξολογήσουμε.

Αὐτόν, λοιπόν, ἀντίκρυσε πάνω στὸ Ξύλο ἡ Μαρία κι ἔλεγε:

«Στὸ Σταυρὸ ἂν καὶ κρέμεσαι, γιὰ μένα εἶσαι

ὁ Υἱὸς καὶ Θεὸς μου».

Οἶκοι

α´

Τὸ παιδί Της ἡ Μητέρα καθὼς ἔβλεπε

νὰ Τὸ πηγαίνουν στὸ θάνατο, κατάκοπη ἀκολουθοῦσεν ἡ Μαρία

μαζὶ μ᾿ ἄλλες γυναῖκες καὶ τοῦτα ἔλεγε:

«Ποῦ πορεύεσαι, Τέκνο; Γιὰ ποιὸ λόγο βιαστικὸς τὸ δρόμο τρέχεις;

Μήπως κι ἄλλος γάμος εἶναι στὴν Κανᾶ,

καὶ γιὰ ’κεῖ τραβᾶς ἐτώρα, κρασὶ ἀπ᾿ τὸ νερὸ γιὰ νὰ τοὺς φτιάξης;

Νὰ ’ρθῶ μαζί Σου, Τέκνο μου, ἢ νὰ Σὲ περιμένω;

Ἕνα λόγο πές μου, Λόγε, ἐμένα ἀμίλητος μὴν προσπεράσης,

Ἐσὺ π᾿ Ἁγνὴ μὲ φύλαξες,

ὁ Υἱὸς καὶ Θεὸς μου».

β´

Δὲν τὸ περίμενα, Παιδί μου, σὲ τέτοια νὰ Σὲ δῶ,

καὶ ποτὲ δὲν ἐπίστευα πὼς θα ’φταναν οἱ ἄνομοι σὲ τέτοια μανία

καὶ χέρια θ᾿ ἅπλωναν ἄδικα ἐπάνω Σου.

Ἀφοῦ ἀκόμα τ᾿ ἀθῷα τους βρέφη Σοῦ κράζουν τὸ «Εὐλογημένος»,

κι ἀπ᾿ τὰ βάγια ἀκόμη γεμάτος ὁ δρόμος

καὶ διαλαλεῖ στὸν καθένα τὰ παινέματα ποὺ Σοῦ ’πλεξαν οἱ ἄνομοι.

Καὶ τώρα γιὰ ποιὸ λόγο ἔγινε τὸ κακό;

Θέλω νὰ μάθω, ἀλλοίμονο, πῶς χάνεται τὸ φῶς μου;

Πῶς στὸ Σταυρὸ καρφώνεται

Ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου.

γ´

Πηγαίνεις, Παιδί μου, σὲ ἄδικο φόνο

καὶ κανεὶς δὲν Σὲ πονεῖ. Ὁ Πέτρος δὲν ἔρχεται μαζί Σου,

ποὺ Σοῦ εἶπε:

«Ποτὲ δὲν Σ᾿ ἀρνοῦμαι κι ἂν χρειαστῇ νὰ πεθάνω».

Σ᾿ ἄφησε ὁ Θωμᾶς ποὺ ἐδήλωσε: «Ἄς πεθάνουμε ὅλοι μαζί Του».

Καὶ οἱ ἄλλοι ἀκόμα, οἱ φίλοι καὶ γνωστοὶ

καὶ ποὺ πρόκειται νὰ κρίνουν τὶς φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ, τώρα ποῦ βρίσκονται;

Κανένας ἀπ᾿ ὅλους καὶ Ἕνας γιὰ ὅλους.

Πεθαίνεις, Τέκνο μου, Μόνος, μιᾶς καὶ ὅλους τοὺς ἔσωσες,

μιᾶς καὶ φέρθηκες ὄμορφα σ᾿ ὅλους,

Σὺ ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου».

δ´

Ἐνῷ τέτοια ἡ Μαρία μὲ λύπη μεγάλη

καὶ θλῖψι πολλὴ ἔλεγε καὶ ἔκλαιγε,

Τὴν κοίταξε ὁ Γιός Της καὶ Τῆς μίλησε:

«Γιατί σὲ πῆραν, Μητέρα, τὰ κλάματα; Γιατί Σὲ

παρασύρουν οἱ ἄλλες γυναῖκες;

Μὴν πάθω, φοβᾶσαι; Μὴν ἀποθάνω; Μὰ πῶς θὰ σώσω

τὸν Ἀδάμ;

Μὴν κατέβω στὸν τάφο; Πῶς θὰ φέρω στὴ ζωὴ τοὺς

πεθαμένους;

Κι ὅπως πράγματι βλέπεις σταυρώνομαι ἄδικα.

Γιατί κλαῖς, λοιπόν, Μητέρα; Μᾶλλον φώναξε καὶ λέγε

Πὼς «θέλοντας ἔπαθεν

ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου».

ε´

Μὴ λυπᾶσαι, Μητέρα, μὴ λυπᾶσαι.

Μιᾶς καὶ ὁ θρῆνος δὲν Σοῦ πρέπει, ἀφοῦ Σὲ εἶπαν «Κεχαριτωμένη».

Μὴν ἐπισκιάσης, λοιπόν, τὸ ὄνομα αὐτὸ μὲ τὸ θρῆνο.

Μὴν κατατάξης, πρόσεξε, τὸν Ἑαυτό Σου μὲ τὶς ἄμυαλες, Πάνσοφη Κόρη.

Βρίσκεσαι μέσα στὸ Νυμφῶνα τὸ δικό μου.

Μή, λοιπόν, καταμαράνης τὴ ψυχή, σὰν νὰ βρίσκεσαι ἀπέξω.

Ὅσους εἶναι μέσα στὸ Νυμφῶνα δικούς Σου νὰ τοὺς ὀνομάζῃς.

Μιᾶς καὶ καθένας π᾿ ἀγωνίζεται περίφοβος θὰ Σὲ ἀκούση, Ἁγιασμένη,

ὅταν εἰπῇς: «ποὺ βρίσκεται

ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου.

στ´

Πικρὴ τοῦ Πάθους τὴν ἡμέρα μὴ τὴ κάνῃς,

μιᾶς κι ὁ Γλυκὸς Ἐγὼ γι᾿ αὐτὴν τώρα ἀπ᾿ τὸν οὐρανὸ κατέβηκα

σὰν τὸ Μάννα,

ὄχι στὸ ὅρος τὸ Σινᾶ, ἀλλὰ μέσ᾿ στὴν κοιλιά Σου.

Μέσα της δηλαδὴ σαρκώθηκα, ὅπως τὸ πρόβλεψ᾿ ὁ Δαβίδ.

Θυμήσου, Κόρη, τὸ Βουνὸ τὸ δυνατὸ καὶ πλούσιο,

εἶμαι Ἐγὼ ἀληθινά, γιατὶ Λόγος ὑπάρχων μέσα Σου

ἄνθρωπος ἔγινα.

Πάσχω, λοιπόν, ὡς ἄνθρωπος καὶ μὲ ἐτοῦτο σώζω.

Μητέρα πιὰ Ἐσὺ μὴν κλαῖς. Φώναξε μᾶλλον μὲ χαρά:

«δέχεται θεληματικὰ τὸ Πάθος

ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου».