Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΗΛΥΒΡΙΑΣ ΜΑΞΙΜΟΥ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Κωνσταντινούπολη, του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Στον πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι τελέστηκε σήμερα το πρωί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο η χειροτονία του νέου Μητροπολίτου Σηλυβρίας Μαξίμου, Υπερτίμου και Εξάρχου Ευρώπης, του από Μεγάλων Αρχιδιακόνων. 

Με τον Οικουμενικό Πατριάρχη συλλειτούργησαν κατά την Πατριαρχική Θ. Λειτουργία δέκα αρχιερείς και συγκεκριμένα: οι Μητροπολίτες Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας Αμφιλόχιος (Εκκλησία της Σερβίας), Περγάμου Ιωάννης, Φιλαδελφείας Μελίτων, Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος, Γλυφάδας Παύλος, Πατρών Χρυσόστομος, Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Στέφανος, Κυδωνιών Αθηναγόρας, ο Αρχιεπίσκοπος Κατάρων Μακάριος (Πατριαρχείο Ιεροσολύμων) και ο Επίσκοπος της Εκκλησίας της Σερβίας στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α. Μάξιμος. 

Ο Πατριαρχικός Ναός ήταν κατάμεστος από κόσμο που προσήλθε στην χειροτονία του Σηλυβρίας Μαξίμου, από την Πόλη, την Ελλάδα και το εξωτερικό. 

Διαβάστε τη συνέχεια και δείτε φωτογραφίες στο ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Φανάρι: Η χειροτονία του Μητροπολίτου Σηλυβρίας Μαξίμου

Διαβάστε και δείτε πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό από την χειροτονία του Μητροπολίτου Σηλυβρίας Μαξίμου, στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, την Κυριακή 27 Ιουλίου 2014.

Πατήστε εδώ

Ανακοινωθέν Οικουμενικού Πατριαρχείου για τις προαγωγές στη Μητέρα Εκκλησία

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τακτικήν συνεδρίαν τῇ σήμερον, Τρίτῃ, 15ῃ Ἰουλίου 2014, καθ' ἥν ἐξελέξατο παμψηφεί τόν Πανοσιολ. Μέγαν Ἀρχιδιάκονον κ. Μάξιμον (Βγενόπουλον) Μητροπολίτην Σηλυβρίας.

Κατόπιν τῆς ἐκλογῆς ταύτης ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὠνόμασε Μ. Ἀρχιδιάκονον Αὐτοῦ τόν μέχρι τοῦδε Δευτερεύοντα τῶν Πατριαρχικῶν Διακόνων κ. Ἀνδρέαν (Σοφιανόπουλον).

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

Δείτε σχετικές Αναρτήσεις από το AMEN.GR

Μητροπολίτης Σηλυβρίας εξελέγη ο Μ.Αρχιδιάκονος Μάξιμος Βγενόπουλος 

Νέος Μ.Αρχιδιάκονος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ Μ. ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

Φωτογραφία αρχείου: Ν. Μαγγίνας

Σταυρός-Ἀνάστασις-Σχέσις

Ὑπό Μ. Ἀρχιδιακόνου κ. Μαξίμου 

Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα, 

Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,  

Ἐν δοξολογίᾳ καί εὐχαριστίᾳ, ἐλιτανεύσαμεν καί ἐφέτος, συμφώνως πρός τό Τυπικόν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας, τόν τίμιον Σταυρόν τοῦ Κυρίου, ὄργανον μέν καταδίκης καί θανάτου, ἀλλ’ἐν Χριστῷ τῷ ἀναστάντι ἐκ νεκρῶν, φορεύς θείας ζωῆς. Ψάλλομεν τόν δοξολογικόν ὕμνον: «Τόν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καί τήν ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν». Σταυρός-Θάνατος-Ἀνάστασις δοξολογία συμπλέκονται σήμερον καί μάλιστα ἐντός τῆς κατανυκτικῆς περιόδου τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ὁ Σταυρός σηματοδοτεῖ τόν θάνατον, τήν αἰσχύνην, τό τέλος τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου καί τῆς ἀστοχίας του νά κοινωνήσῃ μετά τοῦ Δημιουργοῦ του-τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. 

Τό Δίπτυχον τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως κυριαρχεῖ εἰς τήν λατρείαν καί τό ἦθος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ Σταυρός εἶναι ἡ παραίτησις πάσης ἀτομικῆς αὐταρκείας, ἐπιβολῆς τοῦ θελήματος ἡμῶν εἰς τόν ἄλλον, ἰδιοτελῶν ἀτομικῶν συμφερόντων καί ἐν τέλει θάνατος τοῦ ἐγωκεντρικοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Νίτσε περιγράφει τόν ἀτομισμόν μέ τά ἑξῆς ἐπιγραμματικά λόγια: «Σωτηρία τῆς ψυχῆς σημαίνει ὅτι ὁ κόσμος περιστρέφεται γύρω ἀπό ἐμένα». 

Τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι μόνον σταυρικόν, ἀλλά καί ἀναστάσιμον. Καί τοῦτο σημαίνει ὅτι τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μετοχήν εἰς τήν ζωηφόρον Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου της. Τί σηματοδοτεῖ ὅμως ἡ Ἀνάστασις; Εἶναι μόνον νίκη ἑνός παντοδυνάμου Θεοῦ ἐπί τοῦ θνητοῦ ἀνθρώπου; 

Ἡ Ἀνάστασις εἶναι μία κίνησις ἐσχάτης ἀγάπης καί φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὁ Ὁποῖος ἀποστέλλει τόν Υἱόν ἵνα σώσῃ ἐκ τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου τό δημιούργημά του καί καταστήσῃ αὐτό κοινωνόν τῆς ζωῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἀποτελεῖ συγκεκριμένως τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι συμμετοχή ἡμῶν εἰς τήν προσωπικήν καί ἀγαπητικήν σχέσιν τοῦ Θεοῦ Πατρός καί τοῦ μονογενοῦς Αὐτοῦ Υἱοῦ. Καί ἡ σχέσις μεταξύ τῶν δύο θείων προσώπων εἶναι μοναδική. 

Ἡ θέωσις δέν εἶναι κατ’ἀκρίβειαν ἁπλῆ συμμετοχή εἰς τάς θείας ἐνεργείας, ἀλλά συμμετοχή εἰς αὐτάς διά τῶν θείων Προσώπων. Ἐξηγεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: « Ὅτι δέ ἐστέ υἱοί, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τό Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ κράζων «ἀββᾶ ὁ Πατήρ» (Γαλ. 4,6).

Καί ὁ Ἰωάνννης ἀναφέρει σχετικῶς ὅτι ἡ θέωσις εἶναι ἡ γνῶσις τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ Πατρός διά τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Αὕτη δέ ἐστίν ἡ αἰώνιος ζωή ἵνα γινώσκωσίν σε τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν καί ὅν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν..». 

Διαβάστε τη συνέχεια στο ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Μέγας Αρχιδιάκονος Μάξιμος: Ἡ Γέννησις τοῦ Κυρίου γεγονός ἐσχάτης πτωχείας ἐξ ἀγάπης πολλῆς

Ομιλία του Μεγάλου Αρχιδιακόνου Μαξίμου 

κατά την Πατριαρχική Χοροστασία στον Ι. Ναό Αγίου Νικολάου Νεοχωρίου 

την Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως (22-12-2013)

«Βηθλεέμ ἑτοιμάζου, εὐτρεπιζέσθω ἡ φάτνη 

ἡ ἀλήθεια ἦλθεν ἡ σκιά παρέδραμε....» 

Μετανεωτερικότης-Ἀλήθεια καί Οἰκονομία 

Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα, 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, 

Εὑρισκόμεθα εἰς τήν περίοδον πρό τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων καί ὁ ὑμνωδός τῆς ἀκολουθίας τῶν Μ. Ὡρῶν ὁμιλεῖ περί τοῦ ἐρχομοῦ τῆς ἀληθείας εἰς τόν κόσμον. Κατά τό χριστιανικόν δόγμα καί τήν πίστιν τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χριστός εἶναι ἡ ἐνυπόστατος αἰώνιος ἀλήθεια «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια», εἶπεν ὁ Κύριος. Διά τόν μέσον ἄνθρωπον ἡ ἔννοια τῆς ἀληθείας παραπέμπει συνειρμικῶς εἰς μίαν ἀντικειμενικήν ἀξίαν καί ἀρχήν, μή ἐπιδεχομένην ἀμφισβήτησιν. Ταυτίζεται μέ τό ἀπόλυτον, εἶναι δηλαδή ἀπόλυτον μέγεθος. Καί ὁ Κύριος, ἡ ἐνσάρκωσις τῆς ἀληθείας, ἐκήρυξε περί τῆς ἀληθείας καί τῆς κατ’ἀλήθειαν ζωῆς. Καί τό ἐρώτημα τίθεται ἐνώπιον ἡμῶν: Ἦλθεν ὁ Κύριος ὡς διδάσκαλος καί φιλόσοφος νά κηρύξῃ μίαν ἀντικειμενικήν ἀλήθειαν, τῆς ὁποίας τό κῦρος οὐδείς δύναται νά ἀμφισβητήσῃ; Ἴδρυσεν ὁ Κύριος μίαν Ἐκκλησίαν, ἕνα ἀντικειμενικόν θεσμόν, τοῦ ὁποίου τά δόγματα, δηλαδή τήν ἀλήθειαν καί τάς ἀρχάς οὐδείς ἐκ τῶν μελῶν του δύναται νά ἀμφισβητήσῃ; 

Ἡ πλειονότης θεωρεῖ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι θεσμικόν καθίδρυμα μέ δόγματα, τά ὁποῖα ἕκαστος πιστός ὀφείλει ν’ἀποδεχθῇ, οὕτως ὥστε νά δύναται νά ἀποκαλῆται μέλος του καί νά κερδίσῃ τήν αἰώνιον ζωήν. Ἡ ἀντίληψις ὅμως αὕτη εἶναι μία ὑπεραπλούστευσις τοῦ γεγονότος τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι γεγονός- συνάντησις καί σχέσις μετά τοῦ Θεοῦ Πατρός διά τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Δέν εἶναι μία ἐπιβαλλομένη εἰς ἡμᾶς πραγματικότης εἰς τήν ὁποίαν ὀφείλομεν νά ὑποταχθῶμεν ὡς δοῦλοι. Εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἡ ἀλήθεια κοινωνεῖται ἐν ἀγάπῃ καί ἐλευθερίᾳ. Κατά τήν θείαν εὐχαριστίαν, ἅπαντες ἀποτελοῦμεν καί ἐπανιδρύομεν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τήν Ἐκκλησίαν, ὡς νά μήν ὑπῆρξεν. Ἱστορία, θεσμός, θεσμικά στοιχεῖα τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἡ Γραφή καί τά δόγματα, κατανοοῦνται ἐντός τῆς εὐχαριστιακῆς ζωῆς, οὐχί μόνον ὡς δεδομένον καί ἀντικειμενικόν γεγονός, τό ὁποῖον παρατείνεται εἰς τούς αἰῶνας, ἀλλ’ὡς γεγονός πραγματοποιούμενον συνεχῶς διά τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί δι’αὐτοῦ φανέρωσις τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, γεγονός τό ὁποῖον κατακτᾶται δι΄ἀγάπης-σχέσεως- καί ἐλευθερίας. «Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες». Ὁ λόγος οὗτος εἶναι κατ’οὐσίαν ἀμφισβήτησις μιᾶς ἀντικειμενικῆς «ἄνωθεν» πίστεως, τήν ὁποίαν ὁ ἀναστάς Κύριος ἐστηλίτευσε κατά τόν διάλογον μετά τοῦ ἀπίστου Θωμᾶ. 

Καί τό δίλημμα τίθεται ἐνώπιον ἡμῶν: Εἶναι ἡ ἀλήθεια γεγονός ἐλευθερίας ἤ δουλείας εἰς ἄνωθεν «θεῖον» θεσμόν καί «θεῖα» δόγματα; 

Η ομιλία του Μεγάλου Αρχιδιακόνου κ. Μαξίμου κατά την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Πατριαρχικός Ναός, 7 Απριλίου 2013

Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα, 

Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία, 

Λαέ τοῦ Θεοῦ, 

Καί πάλιν ἐφέτος ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησία, σύν Θεῷ Ἁγίῳ, ἑορτάζει τήν Κυριακήν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως ἐν τῷ μέσῳ τῆς Ἁγίας καί Μ. Τεσσαρακοστῆς, διά νά λάβουν τά μέλη αὐτῆς τήν εὐλογίαν καί τήν χάριν τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. 

Καί πάλιν ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησία ἐλιτάνευσε τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου της, μέ τήν βεβαιότητα καί ἀκράδαντον πίστιν ὅτι ὁ Σταυρός ὁδηγεῖ εἰς τήν Ἀνάστασιν καί ὅτι ἡ εὐλογία τοῦ Σταυροῦ εἶναι νίκη κατά τοῦ θανάτου, διότι τό τέλος τοῦ Σταυροῦ εἶναι ἡ Ἀνάστασις, τό πλήρωμα καί τό ἔσχατον νόημα τῆς Θείας Οἰκονομίας. Δι’αὐτόν, λοιπόν, τόν λόγον ἡ Ἐκκλησία, σήμερον, ἐπικαλεῖται τήν χάριν τοῦ Σταυροῦ. 

Ὁλόκληρος ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐπικλητική. Ἐπικαλούμεθα τήν χάριν τῶν Ἁγίων, τήν εὐλογίαν τοῦ Ἐπισκόπου καί πρωτίστως ἐπικαλούμεθα τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό Ὁποῖον συγκροτεῖ ὁλόκληρον τήν ζωήν καί τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας. 

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι θεσμός ὁ ὁποῖος ἀντλεῑ τήν ὕπαρξίν της ἐκ τῆς ἐπικλήσεως καί διά τῆς ἐπικλήσεως. Δέν εἶναι ἐν αὐστηρῇ ἐννοίᾳ θεσμός στατικοῦ χαρακτῆρος, οὔτε ἴδρυμα ἐν κοσμικῇ καί κοινωνιολογικῇ ἐννοίᾳ. Ὁ θεσμικός χαρακτήρ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι κατ’οὐσίαν ἡ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἐπικλητική εἴσοδος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἰς τόν μεταπτωτικόν κόσμον. Δυνάμεθα νά κατανοήσωμεν τό γεγονός τῆς Ἐκκλησίας, ἄνευ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Παναγίου Πνεύματος καί τῆς Παναγίας καί ζωοποιοῦ Τριάδος; Οὐχί βεβαίως. Διότι ἡ λειτουργική ζωή, ἡ ὁποία συνιστᾷ τό εἶναι τῆς Ἐκκλησίας ἐρείδεται ἐπί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ καί τῆς κοινωνίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

Διαβάστε τη συνέχεια

Μεγάλου Αρχιδιακόνου Μαξίμου: Λόγος εις την Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως

υπό Μεγάλου Αρχιδιακόνου Μαξίμου

Τήν ἀπαρχήν τῶν Ἐθνῶν, ὁ οὐρανός σοι προσεκόμισε, τῷ κειμένῳ νηπίῳ ἐν φάτνῃ, δι’ ἀστέρος τούς Μάγους καλέσας, οὕς καὶ κατέπληττεν, οὐ σκῆπτρα καί θρόνοι, ἀλλ' ἐσχάτη πτωχεία τί γάρ εὐτελέστερον σπηλαίου; τί δὲ ταπεινότερον σπαργάνων; ἐν οἷς διέλαμψεν ὁ τῆς Θεότητός σου πλοῦτος. Κύριε δόξα σοι. 

Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα, 

Λαέ τοῦ Θεοῦ, 

Καί πάλιν ἐφέτος, Κυριακήν πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, ἠξιώθημεν, τῇ χάριτι τοῦ Κυρίου, νά προεορτάσωμεν ἐν πανηγυρικῇ εὐχαριστιακῇ συνάξει τά γενέθλια τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἑορτάζομεν τήν ἀπαρχήν τῆς σωτηρίας τῆς φθαρτῆς ἡμῶν ὑπάρξεως καί ὁλοκλήρου τῆς κτίσεως ἐκ τῆς δουλείας τῆς ἁμαρτίας τῶν παθῶν καί τοῦ θανάτου. Ὁ Χριστός δέν εἶναι ἄτομον, τό ὁποῖον χαρίζει ἀτομικήν σωτηρίαν καί ἀνάπαυσιν, δέν ἐνοικεῖ ἀτομικῶς εἰς ἕκαστον πιστόν, ἀλλ’εἶναι συλλογικόν πρόσωπον. 

Ὁ Χριστός εἶναι τό κέντρον καί ἡ ζωοποιός κεφαλή ἐν ᾗ καί δι’ἧς ζωοποιεῖται καί ἑνοῦται ὁλόκληρον τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Καί ἡ ἔννοια τῆς κεφαλῆς ὑποδηλοῖ ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ πρῶτος ἐν τῷ ἐκκλησιαστικῷ σώματι. Τοιουτοτρόπως δημιουργεῖται ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μία ἱεραρχική τάξις, ἡ ὁποία ἤρχισε ἤδη νά ἐμφανίζεται ἐν τῇ μεταποστολικῇ περιόδῳ διά τῆς ἐμφανίσεως ὁρατῶν κεφαλῶν τῶν Ἐπισκόπων εἰς τάς τοπικάς Ἐκκλησίας, ὡς ἄλλωστε μαρτυρεῖ ἐν προκειμένῳ καί ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος. Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι par excellence εἰκών Χριστοῦ, ὁ πατήρ καί ἡ κεφαλή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητος. Ὅπως δέν κατανοεῖται ἡ Ἐκκλησία ἄνευ τῆς κεφαλῆς, τοῦ Χριστοῦ, κατά τόν ἴδιον ἀκριβῶς τρόπον δέν νοεῖται τοπική Ἐκκλησία ἄνευ Ἐπισκόπου. Πάντοτε ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπῆρχε μία ἱεραρχική τάξις καί σειρά καί τοῦτο ἀποτελεῖ βασική ἐκκλησιολογική ἀρχή τῆς ἁγίας ἡμῶν Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί θεμελιώδης διαφορά πρός Προτεσταντικάς Ὁμολογίας. Ἀργότερον δέ ἐνεφανίσθη μεταξύ τῶν Ἐπισκόπων ὁ πρῶτος Ἐπίσκοπος μιᾶς γεωγραφικῆς περιφερείας ὡς κεφαλή καί κέντρον ἑνότητος περισσοτέρων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. 

Διαβάστε τη συνέχεια στο "Φως Φαναρίου"