Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Τρεις ανατροπές στις αντιλήψεις των ανθρώπων για το
Θεό διαπιστώνουμε στην θαυματουργική θεραπεία από το Χριστό της κόρης μιας
Χαναναίας.
Η πρώτη ανατροπή έχει να κάνει με την ίδια την
επίσκεψη του Χριστού στην περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας. Η Χαναναία
ήταν ειδωλολάτρης και κατοικούσε σε έναν τόπο όπου οι κάτοικοι, εκτός από την
λατρεία των ειδώλων, επιδίδονταν στην μαγεία. Χωρίς να το γνωρίζουν, είχαν
παραδώσει τους εαυτούς τους στο πνεύμα του πονηρού. Ο Χριστός όμως,
επισκεπτόμενος την περιοχή, δείχνει ότι ήρθε στον κόσμο για να φέρει το μήνυμα
της Βασιλείας των Ουρανών κηρύσσοντας μετάνοια ανάμεσα στους
αμαρτωλούς.
Η δεύτερη
ανατρεπτική στάση έχει να κάνει με την αντίδραση του Χριστού στη στάση
της Χαναναίας. Εκείνη είχε αγωνία για την κόρη της, η οποία
βασανιζόταν από δαιμόνιο, κάτι που φαίνεται να υπονοεί ότι η μητέρα της δεν
ελεύθερη από τις επιδράσεις του διαβόλου και της ειδωλολατρίας και γι’ αυτό την
πείραζε ο διάβολος. Μέσα στην αγωνία για το παιδί της στρέφεται προς το
Χριστό και ζητά το έλεός Του. Τον αποκαλεί «Υιό Δαβίδ». Μπορεί να γνώριζε
τι σήμαινε η φράση αυτή. Ότι ο Ιησούς ανήκε στη γενιά από την οποία θα σώζονταν
ο λαός του Ισραήλ. Μπορεί και να ρώτησε και να της είπαν ότι έτσι τον
προσφωνούσαν. Όμως η θέα του προσώπου του Κυρίου κάνει την ψυχή της να γεμίσει
με πίστη και την οδηγεί στο να απευθύνει το αίτημά της προς Αυτόν χωρίς να
υπολογίσει τίποτε, ούτε την ειδωλολατρική της ταυτότητα ούτε την απόρριψη που
πιθανότατα θα υφίστατο από όσους συνόδευαν το Χριστό. Κραυγάζει. Και οι μαθητές
του Χριστού αντιδρούν αμέσως, προτρέποντάς τον να την διώξει, για να απαλλαγούν
από την επιμονή και την ένταση της φωνής της. «Απόλυσον αυτήν, ότι κράζει
όπισθεν ημών» (Ματθ. 15, 23). Ο Χριστός όμως, δεν κάνει αυτό που
αναμένουν οι άνθρωποι, αλλά ανοίγει διάλογο μαζί της.
