Πρωινό Σαββάτου

του Στέφανου Γ. Δορμπαράκη

Αυτή τη φορά δεν θα «φιλοσοφήσω» ψάχνοντας περίεργες παρομοιώσεις και μεγάλες βαθυστόχαστες κουβέντες. Από τέτοια εχόρτασε ο κοσμάκης. Πολλά γράφτηκαν… Λίγοι τα κατάλαβαν… Μα και ουσία να είχαν κάποια απ’ αυτά, στο τέλος γίνηκαν «έντεχνες πομφόλυγες» με τα πομπώδη επίθετα που χρησιμοποιούσαν για να περιγράψουν το απλό…

Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να μου τα πω λιτά και κατανοητά – γιατί, όπως κατάλαβες, για μένα γίνεται κυρίως όλη αυτή η κουβέντα τελικά, μπας και δω λιγάκι Ουρανό σ’ αυτό το ανταριασμένο σύννεφο που μού ’χει κρύψει τις ολόχρυσες αχτίδες του Ηλίου…                                       

Ένα τυχαίο πρωινό Σαββάτου στη λαϊκή αγορά της γειτονιάς. Εκεί τα βλέπεις όλα. Εκεί καταλαβαίνεις τι συμβαίνει γύρω σου. Εκεί μυρίζεις το άρωμα του κόσμου τούτου. Έρχεσαι αντιμέτωπος με τα μαρούλια… τις πατάτες… ακόμα και με τα κρεμμύδια – την ίδια τη ζωή. Γιατί όσο πιο πολύ πας να την ξεφλουδίσεις, τόσο πιο πολύ θα χρειαστεί και να δακρύσεις. Όσες περισσότερες φλούδες πας να αφαιρέσεις για να φτάσεις στην καρδιά του κρεμμυδιού, τόσο περισσότερο τα μάτια θα σε «κάψουν» από την ένταση της πάλης που θα έχεις δώσει.                        

Μην τα παρατήσεις όμως… Μετά το ξεφλούδισμα, σε περιμένουν δάκρυα πολλά… Δάκρυα ωστόσο που το ίδιο βράδυ θα σε λυτρώσουν από τον τάχα «παραδεισένιο» κόσμο που νομίζεις ότι ζεις. Γιατί κι εκείνος ο Απόστολος κάποτε, πριν γίνει ο Φύλακας βαστώντας τα κλειδιά του Παραδείσου, μπόρεσε να «ξεφλουδίσει» τ’ απαρνήματα μετά το λάλημα του πετεινού και μέσα απ’ τα καυτά και πικρά του δάκρυα να βρει ξανά τον εαυτό του.

Μην φοβηθείς κι αν στάξει πάνω σου καμιά σταγόνα δάκρυ. Κι ας ρέει πιο μετά και σαν ποτάμι. Θα γίνει χείμαρρος να καθαρίσει τις πίκρες και τις πληγές που σε χτυπάνε. Μόνο τότε θα ξέρεις πως υπάρχει ακόμα ελπίδα για να βρεθείς μαζί Του και να Τον αντικρύσεις με μάτια καθαρά στο μέγα πανηγύρι του αιώνιου ταξιδιού…

Εκεί...

"Η μοίρα σου Ελλάδα"

"Η μοίρα σου Ελλάδα"

του Στέφανου Δορμπαράκη

Φιλοσοφούσες κι έλεγες τίποτα δεν γνωρίζεις,

μα εχθρούς και φίλους έκανες, τον κόσμο να χωρίζεις.

Για την αλήθεια μίλησες, για την ψυχή τη θεία,

και κώνειο σου δώσανε, ποτήρι για θυσία.

Κι εσύ Διογένη Ρωμανέ σε χρόνια Βυζαντίου,

σε τύφλωσαν, σε σπάραξαν - είχες καρδιά θηρίου.

Έφτασαν χρόνοι δύσκολοι, ώρα του «Εικοσιένα»,

κι όλοι μιλούσανε βροντώς, Θεόδωρε για σένα.

Μάχες πολλές εκέρδισες σαν Έκτορας Ιλίου,

όμως το «φχαριστώ» τους φυλακή στο κάστρο του Ναυπλίου.

Στο ίδιο μέρος «χάθηκες» κι εσύ μέσα στο δρόμο,

όταν οι σφαίρες σ’ έσχισαν για την πατρίδα μόνο.

Το σήμερ’ απαράλλακτο ίδιοι οι χαρακτήρες,

ταλαίπωρη πατρίδα μας με κάλπικους σωτήρες.

Αγκομαχά ο Έλληνας δίχως Σωκράτης να ’ναι,

φίλε «καλέ μου άνθρωπε» κουράγιο πάντα κάνε.

Το ’χει η μοίρα σου, Ρωμιέ, να τρών’ τα σωθικά σου,

σου ’χώσαν τα μνημόνια κι άδεια τα όνειρά σου.

Πάντα εσύ Ελλάδα μου ήσουνα η χαμένη,

                           από παλιά ως σήμερα θα σ’ έχουν λαβωμένη.

"Ο χ ο ρ ό ς τ η ς π α π α ρ ο ύ ν α ς"

"Ο  χ ο ρ ό ς  τ η ς  π α π α ρ ο ύ ν α ς"

του Στέφανου Δορμπαράκη

Ποτίστηκες εκείνη τη στιγμή με το αίμα της θυσίας…

Αίμα ροδοκόκκινο σαν της φωτιάς τη φλόγα.

Σε έκαψε πολύ, δε λέω, μα σ’ «έλουσε» αμέσως με δάκρυα αγάπης και παρηγοριάς.

Ήταν το αίμα Εκείνου που έτρεχε βγαλμένο απ’ τα καρφιά…

-άλικο, κάτι σαν τον «λευκό χρυσό» των αλυκών-

Πέρασε ο καιρός…

Και να που φύτρωσες δυναμικά ξανά, σα να ’θελες και τούτη τη φορά να Τον δοξάσεις.

Κανένας άνεμος, καμιά σταγόνα δεν μπόρεσε ποτέ να σε λυγίσει. Αγέρωχα καμάρωνες, χορεύοντας χορό μεθυστικό σ’ ολόκληρη την πλάση.

Κι όμως μεμιάς σταμάτησες, και τόσο άνευρα, χωρίς πνοή, παράτησες τον εαυτό σου, γιατί ένα χέρι θέλησε, έτσι απλά, χωρίς εξήγηση καμιά να σου στερήσει τον ελεύθερο χορό σου…

Ίσως για να μεθύσει απ’ τ’ άρωμα. Ίσως για να γευθεί τη γλύκα των πορφυρών πετάλων σου.

Παρόλα αυτά με μια σταγόνα ύδατος σηκώθηκες ξανά. Ανέστησες τον εαυτό σου δείχνοντας πραγματικά πως ποτέ δεν πέθανες, αλλ’ αναγέννησες το είναι σου χαράσσοντας τον δρόμο για μιαν άλλη σωτηρία...

Δέξου κι εμένα…

Δέξου κι εμένα…

του Στέφανου Γ. Δορμπαράκη

Ξέρω πολύ καλά πως θα μου φανερωθείς σε λίγο. Ίσως σε λίγα λεπτά. Δεν θα σου πω αν είναι σωστά όσα πιστεύεις. Εξάλλου κι εγώ πιστεύω κάπου. Δεν με νοιάζει αν δηλώνεις άθεος... Δεν με απασχολεί αν είσαι χορτοφάγος... Έχει γίνει μόδα κι αυτό... Κι εγώ όμως έχω τις δικές μου «συνήθειες». Νηστεύω όποτε «πρέπει», όχι γιατί με πιέζουν αλλά γιατί το θέλω… Δεν θα σου κάνω κήρυγμα πού να στρέψεις το βλέμμα και τα μάτια σου. Ούτε θα ασχοληθώ με ποιον θα ερωτευτείς. Αυτά είναι δικά σου θέματα… Ξέρω ότι καπνίζεις κιόλας. Σκέψου κι εμένα όμως που έχω άσθμα…            

Σε δέχομαι όπως είσαι… όχι γι’ αυτά που κάνεις. Μπορεί και να μην συμφωνώ σε όλα… Σε δέχομαι για σένα. Γι’ αυτό που έχεις μέσα σου. Σε παρακαλώ λοιπόν, όπως εγώ σου δείχνω την αγάπη μου, έτσι να με δεχτείς κι εσύ… ή μάλλον να με σεβαστείς… Δέξου κι εμένα όπως είμαι…

Μόνο ένα λεπτό

" Μόνο ένα λεπτό "

 του Στέφανου Δορμπαράκη

Άλλη μια μέρα πέρασε… Το συμπέρασμα το ίδιο… Κενότητα κι απαισιοδοξία. Κάθε βράδυ απόφαση για αλλαγή, αλλά στο τέλος η ίδια διαπίστωση: «Πάλι δεν έκανα τίποτα»…

Δεν θα σου μιλήσω για τις γνωστές δικαιολογίες. Πλέον αυτές έχουν γίνει μια γραφική «πιπίλα» για τον κόσμο… Ναι ξέρω… «Τρέξιμο»… «Άγχος»… «Κρίση»… και πόσα ακόμα… μα η ουσία πού είναι;

Τελικά το ζητούμενό μου είναι ένα: «μόνο ένα λεπτό». Τόσο χρειάζομαι. Όχι παραπάνω. Λίγο χρόνο το πρωί και λίγο το βράδυ. Λίγα δευτερόλεπτα…

Μα τι λέω; Δευτερόλεπτα; ΝΑΙ… λίγα δευτερόλεπτα. Ο Θεός δεν θέλει ώρες. Μόνο ένα λεπτό να του χαρίσω. Αυτό θέλει. Κάποια δεύτερα δοξολογίας. Ένα «Δόξα τω Θεώ». Φτάνει να το πω. Φτάνει να το πιστέψω. Και πού ξέρεις; Αύριο μπορεί να γίνουν δύο τα λεπτά…