Άγιος Σίλβεστρος (2 Ιανουαρίου): Ανέστησε ζώο!

του Πρωτοπρεσβυτέρου Παντελεήμονος Κρούσκου

(από ανάρτηση στο faebook)

Καλημέρα! Χρόνια πολλά! Την δεύτερη μέρα του πολιτικού έτους η Εκκλησία τιμά τον άγιο Σίλβεστρο , επίσκοπο Ρώμης, μαθητή των αποστόλων. Στο συναξάρι του, αναφέρεται ένα περιστατικό με έναν μάγο πού σκότωσε με γητείες ένα βόδι. Και προκάλεσε τον άγιο, αν μπορεί να κάνει κάτι αντίστοιχο στο όνομα του Χριστού. Εκείνος απάντησε πώς ο Χριστός δεν θανατώνει, αλλά ζωοποιεί και ανέστησε το ζώο στο όνομα του Χριστού. Αυτή η ιστορία αντανακλά την γνήσια αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο. Όταν το Κακό με εξουσιαστικό και εντυπωσιακό τρόπο κυριαρχεί και εξοντώνει ότι ζωντανό και ωφέλιμο, έρχεται η Εκκλησία με δύναμη αγάπης, για να δώσει την ζωή, την παρηγοριά, την ανάσταση στο όνομα του Χριστού. Αυτή η "κυριαρχία" της ζωής να πληρώνει την ύπαρξη και την πορεία μας! Έχετε θάρρος!

Η μεταστροφή και η κρυφή πνευματικότητα του Ματθαίου

του Πρωτοπρεσβυτέρου Παντελεήμονος Κρούσκου

Στην περίπτωση όμως του Ματθαίου δεν υπάρχει κίνηση και πρωτοβουλία από τον ίδιο, αλλά ο ίδιος ο Χριστός τον συναντά στο τελωνείο, στον χώρο της αμαρτίας του και τον καλεί. Διότι σε αυτόν διαβλέπει αξία, κρυφόν αγώνα, μετάνοια και μεταμέλεια πού δεν την βλέπουν όσοι θέλουν να κατακρίνουν και να βάζουν ηθικές ετικέτες. Βλέπει ο Κύριος την καρδία.

Τόσο ο ίδιος ο Ματθαίος, όσο και οι συνανακείμενοι τελώνες και πόρνες πού βρίσκονται στο σπίτι του,προφανώς με ανάγκη και πόθο μιας αλλαγής πνευματικής, μας αποδεικνύουν μια τεράστια αλήθεια, πού οι ευσεβιστικοί φακοί μας αδυνατούν να κατανοήσουν.Κάθε άνθρωπος, σε όποια κατάσταση αμαρτίας και αν βρίσκεται, σε όποια σφάλματα έχει πέσει, όποια ζωή τρυφής και αδικίας και αν κάνει, ενάντια σε κάθε φαινομενολογία και προκατάληψη, κρύβει μέσα του μια νοσταλγία για επιστροφή στον Θεό, μια κρυφή πνευματικότητα μετανοίας , πού είναι προτιμότερη από χιλιάδες θυσίες και από μυριάδες προσφορές των καλών θρησκευομένων της γης.Σε κάθε άνθρωπο μπορούμε να συναντήσουμε τον Θεό, σε όποιο βούρκο και αν έχει πέσει. Αν σκεφτούμε με ειλικρίνεια και ταπεινό πνεύμα, οφείλουμε να παραδεχτούμε πώς όλοι μας ανεξαιρέτως μοιραζόμαστε την αφόρητη βρωμιά της αμαρτίας, ουδείς δίκαιος ενώπιον του Θεού και όλοι αναπολόγητοι έναντι της μοναδικής Του αγιότητας. Άρα όλοι συνασθενείς και όλοι σε κοινο παρανομαστή, έχουμε ανάγκη από την μετάνοια και από την παρουσία Του. Του Αυτού γένους οι άνθρωποι και κοινή η αναφορά πάντων των ανθρώπων. Από την στιγμή λοιπόν πού οι πάντες έχουμε "χρείαν ιατρού" πόσο καταχρηστική, αλαζονικά καταχρηστική και άδικη είναι αυτή κατηγοριοποίηση των ανθρώπων σε αυτοδίκαιους και αμαρτωλούς, σε ανθρώπους της επιφάνειας και του περιθωρίου, σε αδίκους και δικαίους!

Ο Κύριος ζητά από εμάς έλεον και ου θυσίαν. Όταν δεήσουμε επιτέλους να ελεήσουμε τον εαυτό μας με αυτομεμψία και συγκλονιστική ταπείνωση και τους αδελφούς μας με αδιάκριτη αγάπη και ευσπλαχνία για την κοινή μας συνασθένεια, ίσως κατανοήσουμε τα βαθιά λόγια του Κυρίου . Ίσως η κοινή για όλους αγάπη συντρίψει κάθε όριο, περιθώριο και διαχωρισμό. Η Εκκλησία, ως κοινό θεραπευτήριο είναι παρούσα. Ας μην λησμονούμε στιγμή τον ιαματικό της ρόλο μέσα στον κόσμο. Αυτή είναι το δώρο του Θεού για τους ανθρώπους.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ

Κυριακή μετά την Ύψωσιν: Η ευλογία στο να άρεις τον σταυρό σου

του Πρωτοπρεσβυτέρου Παντελεήμονος Κρούσκου

Μέσα στο κλίμα το εορταστικό του Σταυρού είναι και η αυριανή περικοπή του ευαγγελίου. Αφού εορτάσαμε τον σταυρό του Κυρίου και συναισθανθήκαμε την σπουδαιότητα της σφαγής και της θυσίας Του, ως καθολικής λύτρωσης του ανθρώπου, μας τίθεται ένας διαφορετικός προβληματισμός και μία δική μας ιδιαίτερη σπουδή: ο δικός μας σταυρός.

Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι.

 Η εικόνα πού δίνει ο Κύριος στους ακροατές του είναι τα μάλα δραματική , αλλά και σκανδαλιστική για τον άνθρωπο κάθε εποχής. Πρό των οφθαλμών των ευσκανδάλιστων και προσεκτικών ιουδαίων αλλά και κάθε δυναμικής προσωπικότητας και θρησκευτικού ανθρώπου ο Χριστός θέτει το ιδανικό της μαθητείας με μία δυσκολοχώνευτη παράσταση: Αυτή του κατάδικου , του τελευταίου και πλέον περιφρονημένου κατάδικου, πού σέρνει τον σταυρό του προς τον τόπο του θανάτου! Αν για τους Ιουδαίους ο σταυρός είναι κατάρα και η σταυρική καταδίκη η εσχάτη ευτέλεια, αλλά αυτό ισχύει για τον άνθρωπο κάθε εποχής. Αν και ο κόσμος φαίνεται ότι μεταβάλλεται προς το προοδευτικότερον και ανθρωπινότερον, το ιδανικό και η φιλοσοφία του δυναμισμού , του ανθρωποκεντρισμού, της επιβολής, του κάθε είδους εξουσιασμού και υπεροχής, παρόλες τις μεταλλάξεις και τις ποικιλλίες παραμένουν ίδιες και κυρίαρχες σε κάθε κοσμοσύστημα, σε κάθε κοινωνία. Η εικόνα της άρνησης, της επώδυνης άρσης, της εκουσίας αυτοταπείνωσης, της θυσίας, του πνευματικού αγώνα παραμένει σκανδαλιστική, επαναστατική, μωρία ιουδαίοις και σκάνδαλον τοις έλλησι.Παρόλα αυτά η εκκλησία επιμένει να θέτει ως προϋπόθεση μαθητείας στην πίστη του Ιησού Χριστού την αυταπάρνηση, την άρνηση κάθε δυναμισμού, την αποδοχή του σταυρού με σκανδαλιστική χαρά, την μαρτυρική πορεία, την ιδιαιτερότητα του χριστιανού μέσα στην ισοπέδωση του κόσμου.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ

Ο Λαμπρός Απρίλιος

του Πρωτοπρεσβυτέρου Παντελεήμονος Κρούσκου

Ο Λαμπρός Απρίλιος, ο σταυρικός και αναστάσιμος, ο γλυκύς και ευφρόσυνος.

Ο ακούων τον Άδην στένοντα να βοά ότι κατελύθη η δύναμη του.

 Ο Μεγαλοβδομαδιάτης, ο πάντερπνος και κατανυκτικός. 

Ο μήνας των ευόσμων δακρύων απάνω στον Επιτάφιο της συντετριμμένης Άνοιξης. 

Ο μήνας πού κρατά τα κλειδιά του παραδείσου. 

Ο Ληστής πού μαγεύτηκε από τον πειρασμό και την ομορφιά του κόσμου και αναδιπλώθηκε ερυθρός και ταπεινωμένος από τα αίματα της μετάνοιας και της χαράς κάτω από τον Σταυρό, ζητώντας το μέγα έλεος. 

Ο μήνας πού εκρήγνυται η μυστική χαρά και θεραπεύεται με μυστηριακή προσδοκία ο άγιος πλανταγμός, πού λέγεται χαρμολύπη.

Ησυχασμός ή υποχωρητικότητα;

του Πρωτοπρεσβυτέρου Παντελεήμονος Κρούσκου

H αυριανή ημέρα διαπραγματεύεται την ιερότητα του ανθρωπίνου σώματος. Πρώτον, με την μνήμη του αγίου Γρηγορίου προβάλλεται το μεθεκτόν του Θεού από τον άνθρωπο. Δευτερον με την περικοπή του παραλυτικού τονίζεται πώς η πνευματική ασθένεια της αμαρτίας έχει άμεσο αντίκτυπο και στο σώμα και τις ασθένειες του . Η νηστεία είναι οδηγός και μέσον στην διαφύλαξη της ιερότητας του ναού του αγίου Πνεύματος , που λέγεται σώμα. Ο άνθρωπος χαριτώνεται και σώζεται ψυχοσωματικά και όχι σε ένα αφηρημένο διανοητικό ή πνευματικό επίπεδο.

Πολλοί κατηγορούν τον ορθόδοξο ησυχασμό, ως ξένο με τον κοσμικό πόνο και προβληματισμό. Λένε τους ησυχαστές ακοινώνητους και αδιάφορους για την πολιτικοκοινωνική ζωή. Ενώ κάποιος πού πρεσβεύει ησυχασμό θεωρεί αυτονόητο πώς δεν πρέπει να ασχολείται με την κοινωνική και οικονομική κρίση και να σιγά στα πολιτικά.

Το θεωρώ υπεραπλούστευση του ησυχαστικού ήθους και πονηρή πρόφαση για αλαλία. 

Αν ο ησυχασμός πρεσβεύει πώς η ύλη μετέχει στην χάρη του Θεού, και άρα στην ιερότητα της ας αναρωτηθούμε ΠΟΣΟ ΑΣΧΕΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΑΡΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ..ΕΙΝΑΙ; Ή ΜΗΠΩΣ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΤ ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ;ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙΣ ΤΟ ΑΓΓΕΙΟ, ΤΟΝ ΒΩΜΟ, ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΝ ΥΛΙΚΟ, ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΕΛΘΕΙ Η ΑΧΡΑΝΤΗ ΧΑΡΗ; 

Στον συντετριμμένο άνθρωπο του πόνου και του φθόνου; Της εξαθλίωσης και της απελπισίας; Πού είναι έρμαιο των πειρασμών και της δοκιμασίας; Πού αμαρτάνει επειδή στερείται ή μάλλον επειδή δεν επέλεξε την εκούσια στέρηση; Πού τον εξουθενώνουν και τον εξαθλιώνουν σωματικά και ηθικά οι εκλεκτοί των θεών του κόσμου; Ο φτωχός δεν θέλει να ακούσει για Θεό, όταν στερείται τον υλικό άρτο. Εμείς έχουμε εξιδανικεύσει την πενία ως υπέρτατο αγαθό. Δεν είμαστε κυνικοί όμως, αλλά χριστιανοί. Δεν μιλάω για νηστεία, εγκράτεια, εκούσια φτώχεια, ταπείνωση, αλλά για εξύψωση της αθλιότητας και της μιζέριας. Ο φτωχός άνθρωπος όλη την ημέρα αμαρτάνει ακούσια και εκούσια:φθονεί, μισεί, καταριέται τον δυνάστη του, απομακρύνεται από την ελπίδα και την πίστη ύπαρξης του Θεού και εξαθλιώνεται πέφτοντας σε υποκατάστατα και ζωή φτηνών ηδονών και ψεύτικων παραδείσων. Και επιπλέον ακούει και από εκπροσώπους της θρησκείας, πώς οφείλει να υπακούει στην τάξη του κόσμου, πού είναι θεόσδοτη και ορισμένη από τον φιλοφεουδάρχη Θεό. Δηλαδή όλη η παπική προπαγάνδα αναπτύσσεται και στον ορθόδοξο κόσμο ως υψηλή και μάλιστα ησυχαστική θεολογία!

 

Η ενασχόληση διαρκώς μετα πνευματικά και τα ...νεφελώματα του ουρανού είναι ο αντιησυχασμός.Γιατί η αδιαφορία ομολογεί έναν θεό ξένο και απόμακρο και έναν άνθρωπο υποδουλωμένο και άξιο της μοίρας του.Και όσοι  διακονούν τον θεό ή τους θεούς του κόσμου είναι οι απόγονοι του Καλαβρού. 

Οχι άλλο κάρβουνο. Όχι άλλο ψέμα!

Πηγή: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.gr/2014/03/blog-post_15.html

Μεταξύ Τελώνου και Ασώτου...

Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Παντελεήμονος Κρούσκου

Έχουμε μπεί ήδη για τα καλά στο Τριώδιο και μεταξύ Τελώνου και Ασώτου η Εκκλησία εναρμονίζει κατάλληλα τις περικοπές και τα αναγνώσματα.

Σήμερα (14 Φεβρουαρίου) διαβάσαμε από το κατα Μάρκον την μετάνοια της αμαρτωλής, ενώ ο θεολόγος Ιωάννης μας θύμισε στον Απόστολο:

"μὴ ἀγαπᾶτε τὸν κόσμον μηδὲ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ. ἐάν τις ἀγαπᾷ τὸν κόσμον, οὐκ ἔστιν ἡ ἀγάπη τοῦ πατρὸς ἐν αὐτῷ· ὅτι πᾶν τὸ ἐν τῷ κόσμῳ, ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ πατρὸς, ἀλλ' ἐκ τοῦ κόσμου ἐστί. καὶ ὁ κόσμος παράγεται καὶ ἡ ἐπιθυμία αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα".

Μια θαυμάσια περικοπή λοιπόν πού μας κρατά μακρυά από την απάτη και ματαιότητα της ασωτίας. 

Είναι επίσης μια περικοπή εσχατολογική. Διότι η μετάνοια είναι θέμα εσχατολογίας. Θα λέγαμε πώς κάθε απόφαση μεταστροφής για την ζωή κατά Χριστόν είναι μια μικρή κρίση του κόσμου, πού νικάται και παράγεται. "ότι νυν κρίσις του κόσμου εστί και ο άρχων του κόσμου τούτου" εκβάλλεται έξω και "χαρά γίνεται εν τω ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι". Και η χαρά στον ουρανό είναι μια αιώνια χαρά πέρα από κοσμικά και χρονικά και τοπικά σχήματα. Εικόνα ζωντανή της βασιλείας.

Και πάλιν Τριώδιον και πάλιν ταπείνωση υψοποιός...

Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Παντελεήμονος Κρούσκου 

Και πάλιν Τριώδιο και πάλι Τελώνης και Φαρισαίος και πάλι η ορθή προσευχή και η υψοποιός ταπείνωση. " Θέλω να σας μιλήσω για την ταπείνωση αδελφοί και φοβούμαι" , γράφει ο αββάς Ισαάκ "διότι θα μιλήσω για πράγμα σπουδαίο" , πού φτάνει ως τον ουρανό και τον Θεό.Ταπείνωσις εστί "στολή της θεότητος", διότι την ταπείνωση ντύθηκε ο Λόγος του Θεού για να συναναστραφεί με τους ανθρώπους.

Πώς να εισακουστούν και να εκτιμηθούν τα λόγια του αββά Ισαάκ σήμερα; Σήμερα η ταπείνωση θεωρείται ταπεινολογία, φαρισαισμός, αδυναμία, δειλία.Δεν διακρίνουμε την παρρησία από το θράσος, αλλά ούτε και τον εξευτελισμό και την ένοχη σιωπή από την αληθινη ταπείνωση. Η ταπείνωση στον άνθρωπο σε αντίθεση με τον ταπεινούντα εαυτόν εως γης Χριστόν,  έχει και σχήμα και ενεργεια εσωτερικά κυρίως. Κοσμεί τον μέσα άνθρωπο. Η ταπεινοσχημία όμως δεν διαφέρει από αυτή την κομπαστική υπερηφάνεια που έκανε τον Φαρισαίο "άγιο" και δικαιούντα εαυτόν. Γι'αυτό και οι πραγματικά ταπεινοί είναι και δυσδιάκριτοι, αλλά και σε έναν κόσμο αυτοπροβολής και επιδεικτικής θρησκευτικότητας, καλά κρυμμένοι. Λέγεται για τους αγίους σαλούς, πώς επιδείκνυαν αχαρακτήριστες και σκανδαλώδεις συμπεριφορές για να κρύψουν την αγιότητα τους.Αυτή είναι η μεγαλειώδης ταπείνωση πού δεν χωρεί αμφισβήτηση παρά μόνο διακριτικώς θαυμασμό και σεβασμό.

Ανοίγει το Τριώδιο

Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Παντελεήμονος Κρούσκου 

Την Κυριακή ανοίγει το Τριώδιο . Μια μακρά περίοδος προετοιμασίας και άσκησης στην συνανάσταση με τον Χριστό, πού καταλήγει ενώπιον του κενού μνημείου, το Μέγα Σάββατο.
Ό,τι υψηλότερο, βαθύτερο, πνευματικότερο, πλέον μετανοϊκό και καταπληκτικό έχει να επιδείξει η Ορθοδοξία μας περικλείεται σε αυτήν την ευλογημένη περίοδο.
Όσο κατανυκτικό και πένθιμο και αν είναι το κλίμα του Τριωδίου, όσα δάκρυα λυτρωτικά και στεναγμούς ανεκλαλήτους εμπεριέχει, ενώ προσκαλεί σε βαθιά ενδοσκόπηση, μεταστροφή και μετάνοια, πού προϋποθέτουν μικρές και μεγάλες στερήσεις, σταυρώσιμο βίο και θυσιαστικές αποφάσεις, κατα βάθος είναι μια πασχαλινή περίοδος, μην το ξεχνάμε.

Όχι μόνο γιατί έχει ως πέρας και τέλος το Πάσχα, αλλά γιατί είναι το ίδιο το βίωμα του Πάσχα: 

Είναι αρραβώνας ζωής καινής . Είναι ζωή εναρμονισμένη με τον Χριστό. Είναι μια δεκάτη μέσα στις τετρακόσιες μέρες του χρόνου αφιερωμένη στην εκκλησιαστική ζωή. Και εκκλησιαστική ζωή σημαίνει ζωή με τον Χριστό.Και ζωή με τον Χριστό σημαίνει πάσχα.Η ίδια η μετάνοια είναι μια ανάσταση, είναι μια θύρα σε έναν κόσμο διαφορετικό, ένα πέρασμα στην ανάσταση και την αιωνιότητα, είναι μια έξοδος από τον θάνατο, μια απόφαση , μια ευκαιρία ολοκληρωτικής μεταστροφής και η έξοδος, το πέρασμα αποδίδεται με την λέξη πάσχα.

Καλωσορίζουμε τον νεφοσκεπή και ωραία κατανυκτικό Φεβρουάριο!

Του π. Παντελέημονος Κρούσκου

Καλό μήνα! 

Έφυγε πλέον ο πρώτος και πολύς Ιανουάριος, ο μήνας των Πατέρων και οσίων, ο γέρων με τα κομποσχοίνια και το ωμόφορον. 

Καλωσορίζουμε τον λαμπρό μήνα της Υπαπαντής, τον ελλιπή στις ημέρες και μεγάλο στις εορτές. Τον εστολισμένο με άνθη αμυγδαλιάς, τον προάγγελο του σαρακοστινού έαρος, τον τριώδιο και παρακλητικό Φλεβάρη. Τον μήνα του αγίου Τρύφωνα, του Συμεών του Θεοδόχου, του αγίου Παρθενίου,του πάνυ Χαραλάμπους και της Κυράς Φιλοθέης, των μεγάλων Θεοδώρων, του Φωτίου του φωτιστού, του πολύκαρπου Πολυκάρπου , της αγίας Φωτεινής . 

Τον μήνα πού υποδέχεται αδιάκριτα τον Τελώνη και τον Φαρισαίο στο ιερό προσευχομένους, πού περιθάλπει τον άσωτο, πού σηματοδοτεί την Κρίση,πού απεικονίζει το τέλος του χειμώνος του παρόντος αιώνος. Τον μήνα πού αναπαύει τις Ψυχές και παραθέτει τα κόλλυβα είς μνημόσυνον αιώνιον. 

Καλωσορίζουμε τον νεφοσκεπή και ωραία κατανυκτικό Φεβρουάριο!

Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία!

του π. Παντελεήμονος Κρούσκου

Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία!

Ο δικός μας Άγιος Βασίλης, όχι ο κατασκευασμένος satan clauss. 

Ο δικός μας άγιος ο ασκητικός, ο ελεήμων, ο συμπαθής, πού φέρνει τα Γράμματα, την Μόρφωση, την Ελπίδα, το ζωντανό Ευαγγέλιο , την θεολογία, την ανακούφιση στους ταπεινούς, την πραότητα, την ταπείνωση, την αφθονία της ελεήμονος αγάπης στα ασκητικά του χέρια, την Ποίηση και το Μεγαλείο το πενθοχαρμόσυνο του DNA των Ρωμηών, στα ταγάρια του, έρχεται και πάλι. 

Έρχεται να κρίνει την κοινωνική αδικία, να παρηγορήσει τον φτωχό, να αδειάσει αποθήκες, να δώσει την άφεση, να γιατρέψει τα θεολογικά πάθη, να ενώσει τις συνειδήσεις τις σκορπισμένες στα εγκόσμια, να διδάξει, να αγκαλιάσει, να δοξολογήσει προεστώς στην κατανυκτική Θεία Λειτουργία πού συνέταξε ο ίδιος.

Ο Μέγας Βασίλειος των φτωχών, των Γραμμάτων και της πονεμένης Ρωμηοσύνης!

Όλοι οι άγιοι δικοί μας είναι, αλλά Αυτόν τον Άγιο τον θεωρώ δικό μας περισσότερο.Ερχεται ο Παππούς με τα θεία δώρα.

Ποιός να βρεί εγκώμια να του πλέξει άρα γε κατάλληλα; Πού να βρεί κατάλυμα προετοιμασίας για να αισθανθεί καλοδεχούμενος μέσα σε τόση απελπισία, αμορφωσιά και θλίψη;

Ως ο Κύριος οίδεν και ως ο άγιος του συνεπάθησε!

 
Καλή Χρονιά!

Πηγή: εδώ

Για την παραβολή του καλού σαμαρείτη ή του ανθρώπου πού έπεσε στους ληστές

π Παντελεήμων Κρούσκος 9-11-2013

Η αυριανή παραβολή , η περίφημη παραβολή του καλού σαμαρείτη ή όπως ευρίσκεται στα καθ' ημάς κείμενα η παραβολή για τον άνθρωπο πού περιέπεσε στους ληστές, έχει εμπνεύσει παγκοσμίως και διαχρονικά, όλα τα ανθρωπιστικά και ακτιβιστικά κινήματα, θρησκευτικού και μή χαρακτήρα. Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος της εθελοντικής προσφοράς και δρασης ονομάζεται καλός σαμαρείτης.Ωστόσο, το νόημα της παραβολής ξεφεύγει πιστεύω από το απλό ανθρώπινο νόημα της ανθρώπινης προσφοράς και δράσης, είναι βαθύτερο και πνευματικό. Παλιότερα επισημάναμε τις διαφορές στην δυτική και ανατολική εικονογράφηση του θέματος. Στην Δύση εικονογραφημένος περιπεσών είναι ο ίδιος ο Χριστός και καλός σαμαρείτης ο άνθρωπος. Είναι σαφής ο συμβολισμός. Ο περιθάλπων τον αδελφό του , περιθάλπει καθηκοντικά τον ίδιο τον Θεό, όπως θα έκανε κάθε τίμιος και αξιοσέβαστος χριστιανός. Στην ανατολή σαμαρείτης είναι ο Χριστός και περιπεσών ο άνθρωπος. Η διάσταση είναι μυστηριακή. Ο Χριστός κατερχόμενος με όχημα την ανθρώπινη φύση επιχέει έλαιον και οίνον στον πληγωμένο άνθρωπο στο πανδοχείο της Εκκλησίας. Δεν επιχρωματίζεται διόλου η σκηνή με εξιδανικεύσεις για τον άνθρωπο και παρεξηγήσεις για την τελειωτική και υπέρτερη δύναμη και ευχέρεια του Θεού. Η παραβολή είναι θεοκεντρική.Τέλος, δηλαδή σκοπός της παραβολής δεν είναι η απλή αγάπη προς τον πλησίον με καθηκοντική δράση, έστω και με γνήσια αυταπάρνηση, αλλά η καθομοίωση μας με τον Θεό τον ίδιο.

Διαβάστε τη συνέχεια