Εκεί...

"Η μοίρα σου Ελλάδα"

"Η μοίρα σου Ελλάδα"

του Στέφανου Δορμπαράκη

Φιλοσοφούσες κι έλεγες τίποτα δεν γνωρίζεις,

μα εχθρούς και φίλους έκανες, τον κόσμο να χωρίζεις.

Για την αλήθεια μίλησες, για την ψυχή τη θεία,

και κώνειο σου δώσανε, ποτήρι για θυσία.

Κι εσύ Διογένη Ρωμανέ σε χρόνια Βυζαντίου,

σε τύφλωσαν, σε σπάραξαν - είχες καρδιά θηρίου.

Έφτασαν χρόνοι δύσκολοι, ώρα του «Εικοσιένα»,

κι όλοι μιλούσανε βροντώς, Θεόδωρε για σένα.

Μάχες πολλές εκέρδισες σαν Έκτορας Ιλίου,

όμως το «φχαριστώ» τους φυλακή στο κάστρο του Ναυπλίου.

Στο ίδιο μέρος «χάθηκες» κι εσύ μέσα στο δρόμο,

όταν οι σφαίρες σ’ έσχισαν για την πατρίδα μόνο.

Το σήμερ’ απαράλλακτο ίδιοι οι χαρακτήρες,

ταλαίπωρη πατρίδα μας με κάλπικους σωτήρες.

Αγκομαχά ο Έλληνας δίχως Σωκράτης να ’ναι,

φίλε «καλέ μου άνθρωπε» κουράγιο πάντα κάνε.

Το ’χει η μοίρα σου, Ρωμιέ, να τρών’ τα σωθικά σου,

σου ’χώσαν τα μνημόνια κι άδεια τα όνειρά σου.

Πάντα εσύ Ελλάδα μου ήσουνα η χαμένη,

                           από παλιά ως σήμερα θα σ’ έχουν λαβωμένη.

"Αν δε μου' δινες ποίηση Κύριε"

Νικηφόρος Βρεττάκος

"Αν δε μου' δινες ποίηση Κύριε"

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,
τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.
Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες
τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;
Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς
στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!
Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.
Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.
Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.
Ὅμως,
δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.
Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.
Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι
τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει
νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ
γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης

Η ΕΥΦΗΜΙΑ,Η ΘΕΟΦΑΝΩ,Η ΣΟΛΟΜΩΝΗ...

16 Δεκεμβρίου: εορτάζει η Αγία Θεοφανώ, 

η Θαυματουργή σύζυγος του βασιλιά Λέοντα του σοφού, 

το λείψανο της οποίας φυλάσσεται στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό

Η ΕΥΦΗΜΙΑ,Η ΘΕΟΦΑΝΩ,Η ΣΟΛΟΜΩΝΗ...

Του Μητροπολίτου Πέργης Ευαγγέλου

  Τρείς μυρωμένες κοιμούνται σέ λάρνακες 

 τόν ύπνο τών αγίων στό κλίτος τό δεξί

  αιώνες κλώθοντας τήν θέωση 

 σέ χάρη, σά φώς καί σά ζωή,

 η Ευφημία,η Θεοφανώ καί η Σολομωνή . 

 Τρείς σφραγισμένες μέ Τόμους καί Σκήπτρα 
 από Συνόδων καί Ανάκτων ορισμό 
 κρατάνε σέ στάση πρόσκαιρης ταφής 
 τού χρόνου καί τού θρόνου τό φανό, 
 η Ευφημία,η Σολομωνή και η Θεοφανώ.

 Τρείς ορκισμένες  γιά σεπτή παρουσία 
 τής μνήμης ψάλλουν τούς αιώνες 
 τραβώντας τόν Αέρα απ΄τά πρόσωπα 
 μιά ρήγισσα,μιά μάνα,μιά αγία,
 η Θεοφανώ,η Σολομωνή κι η Ευφημία.  

( Μητροπολίτου Πέργης Ευαγγέλου " ΕΚ ΦΑΝΑΡΙΟΥ Β ")  

"Παράπονο" Οδυσσέας Ελύτης

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν;
Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Μούτρα. Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα.
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες
Που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.

Μια ποιητική αναφορά στην έννοια του προσώπου

Του Δρ. Αθανασίου Μουστάκη, Θεολόγου -  Φιλολόγου

Συχνὰ ἡ ποιητικὴ γραφίδα κατορθώνει νὰ προσεγγίσει, χάρη στὴν εὐαισθησία τοῦ ποιητῆ, σημαντικὰ θέματα ποὺ σὲ ἄλλη περίπτωση θὰ ἀπαιτοῦσαν πολλὲς πυκνογραμμένες σελίδες γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ τὸ ίδιο ἀποτέλεσμα.

Στὴ συλλογὴ ποιημάτων τοῦ Νικηφόρου Βρεττάκου μὲ τὸν τίτλο «Ἡλιακὸς Λύχνος», ἡ ὁποία ἐκδόθηκε τὸ 1984, ὑπάρχει τὸ ἀκόλουθο ποίημα μὲ τὸν τίτλο «Πρόσωπο μὲ Πρόσωπο»:

 Βλεπόμαστε πρόσωπο μὲ πρόσωπο,

Κύριε· τόσο εἶσαι κοντά μου.

Ὅταν ἀνοίγω τὸ παράθυρο ὅποια

ὥρα κι ἂν εἶναι, βλεπόμαστε.

Ἔχω τὰ μάτια μου κι ἔχεις κι ἐσὺ

ὅλου τοῦ γύρω μας κόσμου

τὰ μάτια. Τὰ λουλούδια μὲ βλέπουν.

Κάθε ποὺ ἀγκαλιάζω ἕναν

ἄνθρωπο, Κύριε, θαρρῶ

πὼς κρεμιέμαι ἀπὸ τὸ λαιμό σου.

 Σὲ αὐτὸ τὸ σύντομο κείμενο μποροῦμε, μέσα ἀπὸ μία διαφορετικὴ γλώσσα, νὰ διακρίνουμε ὅλα τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας τοῦ προσώπου:

Διαβάστε τη συνέχεια