Κληρικοί των ημερών μας: π. Ευάγγελος Χαλκίδης (+ 13/2/1987)

Ο πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης γεννήθηκε το έτος 1923. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Περιπλανώμενοι μέχρι να εγκατασταθούν κάπου οριστικά, πέρασαν από την Λαμία, ενώ η μητέρα του ήταν έγκυος. Τότε γέννησε στον γυναικωνίτη του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Λαμίας. Οι ιερείς του ναού, μη θέλοντας το παιδί να φύγη αβάπτιστο από εκεί, το βάπτισαν και του έδωσαν το όνομα «Ευάγγελος» από το όνομα του ναού.

Η μεγάλη του επιθυμία και ο ζήλος που πλημμύριζε την ψυχή του από μικρό παιδί, ήταν ν’ ακολουθήση το δρόμο του Χριστού και να υπηρετήση την Εκκλησία Του. Είχε Πνευματικό του τον εσχάτως ανακηρυχθέντα άγιον Γεώργιον Καρσλίδην, ο οποίος τον καθωδηγούσε και τον προετοίμαζε για την ιερωσύνη.

Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου ενυμφεύθη την Μικρασιατικής καταγωγής Μελαχροινή Μητράρα από την Μυτιλήνη, η οποία αργότερα ως πρεσβυτέρα σήκωσε μαζί του τον Σταυρό και ήταν γι’ αυτόν ο καλός Κυρηναίος. Ο Θεός του χάρισε έξι παιδιά. Πέντε αγόρια και ένα κορίτσι.

Στην αρχή εργαζόταν στο εργοστάσιο Σιδηροδρόμων (μηχανουργείο του ΣΕΚ). Όταν ανακοίνωσε στους συναδέλφους του ότι θα γίνη παπάς, τον ειρωνεύοντο, χτυπούσαν τενεκέδες σαν θυμιατήρι και του έκαναν και άλλα πειράγματα, αλλά δεν τον επηρέασαν αυτά. Ο πόθος και η αγάπη του για την ιερωσύνη, ωδήγησαν τα βήματά του στον τότε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Παντελεήμονα Α’ (Παπαγεωργίου). Στον Μητροπολίτη παρουσιάσθηκαν μαζί με τον κουμπάρο του Στέφανο Γιαννουλίδη, που ήθελε κι αυτός να ιερωθή.

Ο Δεσπότης αρχικά ήταν πολύ διστακτικός μέχρι αρνητικός, γιατί, ενώ ήσαν και οι δύο αγνοί και ενάρετοι άνθρωποι, ήταν όμως εντελώς αγράμματοι. Βλέποντας όμως ο Αρχιερεύς την απλότητά τους, την επιμονή τους και τον φλογερό πόθο τους για την ιερωσύνη, άρχισε να προβληματίζεται. Σ’ αυτό πολύ βοήθησε και η μαρτυρία δύο σπουδαίων κληρικών: Του π. Λεωνίδα Παρασκευοπούλου (μετέπειτα Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης) και του π. Φωτίου Σταμοπούλου, του πνευματικού του Ευαγγέλου, που πήγαινε μετά την κοίμηση του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη. Ζήτησε, λοιπόν, ο Δεσπότης να του φέρουν ένα βιβλίο κι έβαλε τους δύο υποψηφίους να διαβάσουν. Αλλά τι να διαβάσουν, αφού δεν ήξεραν γράμματα; Τότε τους λέγει: «Μα εσείς δεν ξέρετε γράμματα. Πώς θα γίνετε παπάδες;». Ο Ευάγγελος τα έχασε. Έσκυψε το κεφάλι μη μπορώντας να πη κουβέντα. Τους έσωσε όμως το θάρρος του Στεφάνου, που απάντησε: «Δέσποτα, όταν πάη κάποιος στην αγορά, βρίσκει και φτηνά ψάρια, βρίσκει και ακριβά ψάρια, αλλά ψάρια είναι και τα δύο. Ε, εμείς είμαστε από τα φτηνά ψάρια». Αυτά τα λόγια έκαμψαν τον Δεσπότη και τους είπε: «Πηγαίνετε να ετοιμάσετε τα ράσα σας».

Οι Ενάρετοι Κληρικοί και οι Κληρικοί που θέλουν κάποιοι χριστιανοί

π. Φιλόθεος Φάρος

«ΚΛΗΡΟΣ, η ανεκπλήρωτη υπόσχεση πατρότητος»

Το μεγαλύτερο μέρος της κακοδαιμονίας που μαστίζει την εκκλησιαστική μας ζωή σήμερα οφείλεται στη διαστροφή της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως, που είχε σαν συνέπεια τη διαστροφή του ήθους του λαού μας. σαν αποτέλεσμα αυτής της διαστροφής, το τωρινό μας ήθος είναι έκφραση μιας θρησκευτικής παραδόσεως ξένης και συχνά αντίθετης προς τη δική μας εκκλησιαστική παράδοση.

Μία περιοχή της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως, της οποίας η διαστροφή έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη σημερινή κακοδαιμονία της εκκλησιαστικής μας ζωής, είναι η περί ιερωσύνης διδασκαλία της Εκκλησίας μας.

Οι μισσιονάριοι, που έδρασαν πριν και μετά την Επανάσταση στο χώρο μας, σαν γνήσιοι προτεστάντες, πίστευαν ότι η προσφορά του κληρικού εξαρτάται αποκλειστικά από τις προσωπικές του ικανότητες. Με άλλα λόγια και σ’ αυτό το θέμα εφήρμοζαν, και συνεχίζουν βέβαια να εφαρμόζουν, τις ανθρωποκεντρικές τους πεποιθήσεις, που σε τελική ανάλυση είναι έκφραση μιας στυγνής ειδωλολατρίας, αφού καταργούν ουσιαστικά το Θεό και τον υποκαθιστούν με τον άνθρωπο.

Με βάση πάντως αυτές τις αντιλήψεις τους, οι προτεστάντες μισσιονάριοι, μετρούσαν την προσφορά των κληρικών με το μέτρο των προσωπικών τους ανθρωπίνων επιτευγμάτων, όπως η διαλεκτική σοφία, η εξωτερική ευσέβεια και πολύ συχνά η αγγλοσαξονική ευπρέπεια, που στο δικό τους σύστημα αξιών είχε πρωτεύουσα θέση.

Οι αντιλήψεις αυτές των προτεσταντών μισσιοναρίων επηρέασαν βαθειά το ήθος του λαού μας, επειδή κυρίως τις αποδέχτηκαν με φανατισμό οι διανοούμενοί μας. Αυτοί άρχισαν να ντρέπονται για τους κληρικούς μας που δεν μιλούσαν με το «σεις» και με το «σας», που έτρωγαν σκόρδο, που δεν χρησιμοποιούσαν το «μανδάμ» όταν απευθύνοντο στις….κυρίες και, προπαντός, που δεν ήξεραν να χρησιμοποιούν τη μάσκα της αγγλοσαξονικής ευπρέπειας για να κρύβουν την ανθρώπινή τους κατάντια.

Διαβάστε τη συνέχεια

Ο μέθυσος Ιερέας και η μνημόνευση των πεθαμένων

Ζει ακόμα ο επίσκοπος πού διηγήθηκε τούτη την ιστορία.

Είναι αληθινή ιστορία κι έχει βαθύ νόημα, γιατί αναφέρεται στην προσευχή των ζώντων για τούς τεθνεώτες.

Οι προσευχές αυτές πάντοτε εισακούονται, μα πιο πολύ την ώρα της θείας λειτουργίας.Ο επίσκοπος πού αναφέραμε είχε στην περιοχή του έναν ιερέα, τον παπα-Γιάννη, ευλαβικό και σ' όλους αγαπητό.Μάλιστα στην άγία πρόθεση αργούσε λίγο, γιατί διάβαζε πολλά ονόματα.Είχε όμως ένα φοβερό ελάττωμα' του άρεσε το κρασί. Όσο καλός ήταν στα καθήκοντά του, τόση αδυναμία είχε στο πιοτό.Πολλοί του έλεγαν νά κόψει αυτό το πάθος, το τόσο αταίριαστο σε λειτουργό του Θεού.Το καταλάβαινε κι ο ίδιος, έκλαιγε με παράπονο, έκανε μερικές προσπάθειες, άλλά σε λίγες μέρες άρχιζε πάλι τα ίδια.

Μία μέρα πού είχε πάλι υποκύψει ατό πάθος του, πήγε στην εκκλησία και, όπως ήταν μισοζαλισμένος, έβαλε «Ευλογητός» κι άρχισε τη θεία λειτουργία.

Παραχώρησε όμως ο Θεός και κάποια στιγμή παραπάτησε μέσα ατό ιερό, όπότε του έπεσαν από τα χέρια τα τίμια Δώρα.Πάγωσε άπ' το φόρο του. 'Έπεσε κάτω κλαίγοντας κι άρχισε νά μαζεύει με τη γλώσσα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.'Ένιωθε την ενοχή νά τον πνίγει, γιατί το έπαθε επειδή ήταν ζαλισμένος από το κρασί.

Πήγε στον επίσκοπο κι εξομολογήθηκε το φρικτό του αμάρτημα.

Κι εκείνος την άλλη μέρα, ύστερα από πολλή περίσκεψη, κάθισε στο γραφείο του και πήρε την πέννα στο χέρι.Έπρεπε νά κινήσει τη διαδικασία για την καθαίρεση του παπα-Γιάννη, άλλά...

Διαβάστε τη συνέχεια

Τα χέρια του Ιερέα στη ζωή μας!

Του Αρχιμ. Καλλίνικου Μαυρολέων

Όταν έμπαινε στο Ναό της Ιερουσαλήμ η Παναγία μας, κρατώντας στην αγκαλιά της βρέφος 40 ημερών τον Ιησού, μαζί με τις άλλες μητέρες που έρχονταν εκεί για να καθαριστούν μετά τον τοκετό και να παρουσιάσουν τα πρωτότοκά τους παιδιά, κανένας δεν μπορούσε να διακρίνει κάτι το ξεχωριστό σ’ αυτό το παιδί! 

Μόνο ένας, ο πρεσβύτης Συμεών, ειδοποιημένος από το Άγιο Πνεύμα, έτρεξε να υποδεχτεί Εκείνον που τόσα χρόνια περίμενε πρώτα να δει με τα σωματικά του μάτια κι έπειτα να πεθάνει…

Η πολυπόθητη στιγμή είχε φτάσει! Πήρε στα χέρια του το βρέφος, τον Ιησού,και ζήτησε από το Θεό τώρα πια να πεθάνει, αφού είδαν τα μάτια του το σωτήρα όλου του κόσμου, το Χριστό!

Κι αυτή η συγκλονιστική στιγμή ζωντανεύει στο διάβα των αιώνων κάθε φορά που ένα αντρόγυνο φέρνει στο Ναό το νεογέννητο παιδί της, για να “σαραντίσει” όπως λέμε, για να διαβάσει, δηλαδή, ο ιερέας ειδικές ευχές στη μητέρα του παιδιού και να πιάσει στα χέρια του, όπως και τότε ο Πρεσβύτης Συμεών, το μικρό παιδί…

Στα χέρια του Ιερέα! Αλήθεια, έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσο μεγάλη σχέση έχει η ζωή μας με τα χέρια του ιερέα; Η πρώτη έξοδος του νεογέννητου παιδιού από το σπίτι του γίνεται την ημέρα του σαραντισμού. Το παιδί μας κάνει την πρώτη επίσκεψή του στο σπίτι του Ουράνιου Πατέρα Του! Εκεί θα το πρωτοπιάσει ο ιερέας στα χέρια του και θα το οδηγήσει στον πρώτο του εκκλησιασμό. Θα το βάλει μπροστά στις εικόνες του τέμπλου, μετά μέσα στο Ιερό Βήμα, αν είναι αγόρι. Θα εκφωνήσει τα λόγια του Συμεών “Νυν απολύεις με Δέσποτα” και θα το παραδώσει στη μητέρα του.

Αργότερα, πάλι θα φέρει η μητέρα το παιδί στο Ναό. Τώρα για τη βάφτισή του, τη δεύτερη γέννα του από την κολυμβήθρα, την κοιλιά της άλλης Μάνας, της Εκκλησίας! Πάλι θα πιάσει στα χέρια του το παιδί ο ιερέας, να το αλείψει με λάδι αρχικά, να το βαπτίσει στο νερό, να το ντύσει, να το κουρέψει, να το χρίσει, τέλος, με το άγιο Χρίσμα, δίνοντάς του τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αναδεικνύοντάς το γνήσιο παιδί της Εκκλησίας.

Διαβάστε τη συνέχεια

"Ο κλήρος του Κλήρου"

Του Μητροπολίτου Δημητριάδος Ιγνατίου

Άρθρο στην Εφημερίδα Δημοκρατία (Σάββατο 12/01/2013)

Σε δύσκολες εποχές, σαν τη δική μας, υπάρχουν κοινωνικές ομάδες, οι οποίες, είτε λόγω του θεσμικού ρόλου τους, είτε λόγω της φύσεως του λειτουργήματός τους, είτε λόγω των συνειδησιακών τους επιλογών, επωμίζονται βάρη αυξημένα, τόσο σε επίπεδο ψυχολογικής ενίσχυσης, όσο και σε επίπεδο πρακτικής βοήθειας και συμπαράστασης προς την Ελληνική κοινωνία. Και μάλιστα, κάποιες από τις ομάδες αυτές, όχι μόνον αποποιούνται την οποιαδήποτε προβολή της προσφοράς τους, αλλά και συστηματικά την αποκρύπτουν.

    Στις ομάδες αυτές ανήκει ο Ελληνικός εφημεριακός Kλήρος:  Όλοι εκείνοι οι έγγαμοι και άγαμοι Ιερείς, που βρίσκονται πίσω από την ανοικτή πόρτα της κάθε Εκκλησίας, πολλές φορές δεκαπέντε και είκοσι ώρες το εικοσιτετράωρο, προκειμένου άνθρωποι κάθε ηλικίας και ποικίλων αναγκών να βρουν: Ένα πιάτο φαγητό, ψυχολογική στήριξη, πνευματική καθοδήγηση, κοινοτική ζωή, δημιουργικές δραστηριότητες μικρών και μεγάλων, οργανωμένη εθελοντική δράση και κυρίως συμπόνια, που εκφράζεται, από τον καλό λόγο μέχρι την άμεση οικονομική συνδρομή. Και όλα αυτά, με διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς και με ένταση, που πολλές φορές ξεπερνάει τις δυνάμεις, ακόμη και των πλέον ανθεκτικών ανθρωπίνων φύσεων.

Διαβάστε τη συνέχεια

Ένας ιερέας με master στη Βιοηθική

του Δημήτρη Ριζούλη, 
από την εφημερίδα "Κυριακάτικη Δημοκρατία"

Μικρό παιδί έμεινε ορφανός από πατέρα και μεγάλωσε δύσκολα σε ένα χωριό της Κρήτης. Όμως όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω, αλλά τελείωσε το σχολείο και αποφάσισε να σπουδάσει. Στήριγμα είχε τη μητέρα του, τον παππού του και την πίστη στον Θεό. Αυτόν τον δρόμο, άλλωστε, ακολούθησε σπουδάζοντας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο Μανώλης Αντωνακάκης παντρεύτηκε, έγινε ιερέας και άρχισε τη διακονία των χριστιανών. Όμως δεν αρκέστηκε μόνο σ' αυτά. Πήρε την απόφαση να συνεχίσει τις σπουδές του σε έναν δύσκολο τομέα (τη Βιοηθική), αποκτώντας μάλιστα Μaster. Σήμερα, ο παπα-Μανώλης είναι ένας κληρικός-κόσμημα της Κρήτης, υπηρετεί στον πανέμορφο Ναό του Αγίου Τίτου στο Ηράκλειο, έχει τρία παιδιά και εξηγεί στην «κυριακάτικη δημοκρατία» γιατί η ευθανασία δεν είναι ηθικά αποδεκτή και γιατί οι αυτοκτονίες των απελπισμένων Ελλήνων δεν είναι «ηρωικές πράξεις».

Πάτερ, πείτε μας με λίγα λόγια πού μεγαλώσατε και πώς γίνατε κληρικός.

Κατάγομαι από το χωριό Βόνη Πεδιάδος Ηρακλείου Κρήτης. Εκεί γεννήθηκα και εκεί πέρασα τα παιδικά μου χρόνια, με τη φροντίδα της μητέρας μου και του παππού μου, γιατί ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν ακόμα πολύ μικρός. Καλά καλά δεν τον γνώρισα. Από το δημοτικό σχολείο του χωριού μου πέρασα στο Γυμνάσιο Καστελλίου Πεδιάδος και στο Εκκλησιαστικό Λύκειο Χανίων. Συνέχισα σπουδές στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά τον γάμο μου, πήρα την απόφαση να ακολουθήσω το ιερατικό στάδιο. Χειροτονήθηκα διάκονος και ιερέας από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Τιμόθεο. Η απόφασή μου ήταν καρπός ωρίμου σκέψεως και συνειδητής επιλογής. Σήμερα είμαι έγγαμος κληρικός, πατέρας τριών παιδιών, εφημέριος στον Ιερό Ναό του Αγίου Τίτου και καθηγητής θεολόγος στο Παγκρήτιο Εκπαιδευτήριο Ηρακλείου.

Στη συνέχεια σπουδάσατε Βιοηθική, και μάλιστα αποκτήσατε Μaster. Τι σας ώθησε σ’ αυτόν τον τομέα;

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών μου στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, η δίψα για επιμόρφωση με οδήγησε στο Πανεπιστήμιο Κρήτης για μεταπτυχιακές σπουδές στη Βιοηθική. Το αντικείμενο των σπουδών αυτών δεν υπήρξε μόνο ενδιαφέρον, αλλά και γόνιμο. Οι γνώσεις που απέκτησα με βοήθησαν να βλέπω με μάτι επιστημονικό και ερευνητικό τα προβλήματα της Βιοηθικής, μιας επιστήμης σύγχρονης και πολλά υποσχόμενης στην ταραγμένη κοινωνία μας.

Τα προβλήματα της Βιοηθικής πόσο σοβαρά είναι στη σύγχρονη εποχή;

Αντικείμενο της νέας αυτής επιστήμης είναι η εξέταση των ηθικών διλημμάτων που απορρέουν από την πρόοδο της Βιοϊατρικής. Δηλαδή η Βιοηθική, αξιολογώντας την πρόοδο της Βιοϊατρικής, εξετάζει μέχρι σε ποιον βαθμό η πρόοδος αυτή μπορεί να συμβιβαστεί με τις ηθικές αξίες που διέπουν την ανθρώπινη ζωή.Ευνόητο, λοιπόν, είναι ότι πρόκειται για μια επιστήμη που έχει ως κέντρο των ερευνών τη ζωή του ανθρώπου. Ο χαρακτήρας της είναι ανθρωποκεντρικός.

 Τα προβλήματα που εξετάζει η Βιοηθική (κλωνοποίηση, υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, διακοπή της κύησης, μεταμοσχεύσεις, ευθανασία κ.ά.) μπαίνουν κάτω από το πρίσμα των ηθικών αρχών που αποδέχεται η κοινωνία γενικά, αλλά και κάθε άτομο χωριστά.

 Οπως αντιλαμβάνεστε, η νέα αυτή επιστήμη αναλαμβάνει έναν ρόλο προστασίας των ατόμων και της κοινωνίας γενικότερα, γεγονός που δείχνει τη μεγάλη αξία της.

Επιστήμη και Θεολογία συμβαδίζουν ή διαφωνούν στα βιοηθικά ζητήματα;

Είναι γνωστό ότι η επιστήμη και η Θεολογία κινούνται σε αυτόνομες περιοχές έρευνας και ότι ανταποκρίνονται σε διαφορετικές αξιολογικές τάσεις και ανάγκες της μίας και ενιαίας ανθρώπινης ύπαρξης. Ο ρόλος τους, αν και διαφορετικός, σε καμία περίπτωση δεν δημιουργεί έντονες αντιπαραθέσεις. Κι αυτό, γιατί ο θεολογικός λόγος, καθαρά πνευματικός και μάλιστα εσχατολογικός, σε καμιά περίπτωση δεν δεσμεύει την επιστήμη και πολύ περισσότερο δεν περιορίζει την ανθρώπινη ελευθερία.

Ετσι, για να πάρουμε ένα παράδειγμα, μια νέα επιστήμη, η Ορθόδοξη Χριστιανική Βιοηθική ή, όπως διαφορετικά θα τη λέγαμε, η Ορθόδοξη Χριστιανική Βιοθεολογία, μπορεί να εξετάζει όλα τα βιοηθικά προβλήματα που απορρέουν από την εφαρμογή των νέων βιοϊατρικών μεθόδων στον άνθρωπο, έχουσα πάντα ως γνώμονα τη Δογματική και την Πατερική Θεολογία. Η νέα αυτή επιστήμη θα κινείται ελεύθερα και θα καταθέτει τη δική της άποψη για τον άνθρωπο και τη ζωή.

Υπηρετείτε στον Αγιο Τίτο, έναν από τους μεγαλύτερους και ομορφότερους ναούς του Ηρακλείου. Ποιες δραστηριότητες αναπτύσσετε στην ενορία σας;

Η ενορία του Αγίου Τίτου Ηρακλείου, στην οποία έχω την ευλογία να υπηρετώ ως εφημέριος, προσφέρει λειτουργικό, ποιμαντικό και κοινωνικό έργο. Ο αριθμός των προσερχομένων στη θεία λειτουργία και στην ιερά εξομολόγηση είναι πολύ μεγάλος. Πλούσιο είναι επίσης το ποιμαντικό και κοινωνικό έργο της ενορίας μας. Η υποστήριξη αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας είναι ένα από τα κύρια έργα μας. Μεγάλη βαρύτητα δίδουμε στην αγωγή των νέων και στην υποστήριξη των νέων ζευγαριών. Στο Κέντρο Νεότητας φιλοξενούνται καθημερινώς πολλά παιδιά, έφηβοι και νέοι της πόλης μας και της ευρύτερης περιοχής του Ηρακλείου. Ενας καλά οργανωμένος και φιλόξενος χώρος προσφέρεται για δραστηριότητες αναψυχής, μόρφωσης και επιμόρφωσης, καθώς και επικοινωνίας. Στον χώρο αυτόν λειτουργούν τα εξής τμήματα: Αίθουσα εκδηλώσεων, νεανικό αρχονταρίκι, αίθουσα υπολογιστών, βιβλιοπωλείο, δανειστική βιβλιοθήκη, κοινωνικό φροντιστήριο, τμήματα εκμάθησης παραδοσιακών χορών και οργάνων, χώροι άθλησης, παιγνιδιών και ψυχαγωγίας κ.ά.

Υπάρχουν οικογένειες που έχουν οικονομικά προβλήματα και πώς τις βοηθάτε;

Διανύουμε όντως δύσκολες μέρες. Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που βρίσκονται κυριολεκτικά σε οικονομική εξαθλίωση. Δεν θα ήταν, πιστεύω, υπερβολή εάν έλεγα ότι κανείς άλλος δεν γνωρίζει και δεν βιώνει περισσότερο την κατάσταση αυτή όσο η Εκκλησία. Και εννοώ πρωτίστως εμάς τους ιερείς, που καθημερινά γινόμαστε αποδέκτες αυτής της κατάστασης. Η Εκκλησία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μείνει αμέτοχη στην όλη αυτή οικονομική δυσχέρεια. Σε οικονομικά ασθενείς, η ενορία μας προσφέρει τρόφιμα, ρούχα, σχολικά είδη, φάρμακα κ.ά. Επίσης, σε απόρους φοιτητές δίδει υποτροφίες.

 Αισιοδοξείτε για το μέλλον με βάση τα προβλήματα της χώρας μας;

Από τη φύση μου είμαι πολύ αισιόδοξος. Θεωρώ την αισιοδοξία ως τη μεγαλύτερη δύναμη επιτυχίας του ανθρώπου. Αυτό το μήνυμα προσπαθώ να περάσω και στους άλλους μέσα από τα ιερατικά και τα διδακτικά μου καθήκοντα. Πιστεύω ότι με τη βοήθεια του Θεού και τη δική μας αγωνιστικότητα θα ξεπεράσουμε και αυτή την κρίση.

Ως προς το φαινόμενο των αυτοκτονιών που έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις λόγω κρίσης, τι συμβουλεύετε στους απελπισμένους συμπολίτες μας;

Πράγματι, στις μέρες μας η οικονομική κρίση και η αύξηση της ανεργίας έχουν οδηγήσει πολλούς ανθρώπους σε βαθιά απόγνωση. Ορισμένοι μάλιστα παραδίδουν τα όπλα και αρνούνται τη ζωή. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων αυτών είναι νέοι σε ηλικία και ευαίσθητοι χαρακτήρες.

 Η αυτοκτονία εκ πρώτης όψεως φαίνεται ηρωική πράξη, επειδή αυτός που αυτοκτονεί υπερνικά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Αλλά, όπως είχε πει και ο Αριστοτέλης, το να πεθάνουμε θεληματικά για να αποφύγουμε κάτι λυπηρό, δεν φανερώνει ανδρεία, αλλά δειλία.

Ο λαός λέει κάτι πολύ σοφό: «Ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται». Με θάρρος, αγωνιστικότητα και πίστη στην πρόνοια του Θεού, μπορούμε να ξεπεράσουμε την κρίση που μας μαστίζει σήμερα. Η απελπισία δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά το περιπλέκει. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει τη ζωή του ανθρώπου, ακόμα δε και τη δική του. Το δικαίωμα αυτό ανήκει μόνο στον χορηγό της ζωής, τον Θεό. Οι απελπισμένοι συνάνθρωποί μας ας κάνουν την αδυναμία τους δύναμη, ας στηριχθούν στον Θεό και θα επιβιώσουν.

Τα τελευταία χρόνια έχει φουντώσει η συζήτηση για το θέμα της ευθανασίας. Ποια είναι η θέση σας για το θέμα αυτό;

Εκείνοι που τάσσονται υπέρ της ευθανασίας υποστηρίζουν τη θέση αυτή ως αίτημα για «ποιότητα ζωής». Αναφέρονται στο δικαίωμα για έναν «ανώδυνο» ή «αξιοπρεπή» θάνατο, με την εφαρμογή μιας ιατρικής μεθόδου που θα επισπεύδει το τέλος της ζωής. Προτείνουν, λοιπόν, την ευθανασία, ως αντίδοτο του κακού θανάτου και ως μέσο για ένα ειρηνικό και ανώδυνο θάνατο. Είναι όμως τόσο απλό το θέμα; Ασφαλώς όχι.

Η ευθανασία αποτελεί ένα πολύπλοκο ζήτημα, το οποίο δεν αφήνει αδιάφορη την Εκκλησία, αλλά ούτε και την Πολιτεία. Η πρώτη προστατεύει την ιερότητα της ζωής. Η δεύτερη επιθυμεί να διασφαλίσει με νόμους τα δικαιώματα των ασθενών και να προσδιορίσει τις υποχρεώσεις των ιατρών. Οι υφιστάμενες διαφορές είναι μεγάλες. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να μιλάμε για ευθανασία τη στιγμή που δεν έχουμε ξεκαθαρίσει ακόμη την υπαρξιακή μας στάση απέναντι στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου;

Η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας για το μεγάλο αυτό θέμα είναι ξεκάθαρη. Η ευθανασία δεν υπάρχει ούτε ως πρόβλημα ούτε ως αδιέξοδο. 

Ρόδου Κύριλλος: "Μόνο επί Ιταλικής Κατοχής υπήρχαν εμπόδια για τις χειροτονίες ιερέων"

Εφημερίδα "Ροδιακή"

«Μόνο επί Ιταλικής Κατοχής υπήρχαν εμπόδια για τις χειροτονίες ιερέων», σημείωσε χθες μιλώντας από τον άμβωνα ενώπιον βουλευτών, αρχών και εκπροσώπων φορέων του νομού μας, ο Μητροπολίτης Ρόδου Κύριλλος, εκφράζοντας έτσι την πλήρη αντίθεση αλλά και την δυσφορία του, στο «πάγωμα» διορισμού νέων ιερέων που αποφασίστηκε πρόσφατα! 

Ο Μητροπολίτης Ρόδου, που σπάνια συνηθίζει να παίρνει δημόσια θέση σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με αποφάσεις της πολιτείας, ακόμα κι αν αυτές αφορούν τη θρησκεία μας και την ίδια την εκκλησία μας, ενώπιον αρχών, εκπροσώπων του νομού, φορέων αλλά και εκατοντάδων πιστών που παρακολουθούσε τη δοξολογία, «ξεσπάθωσε» κατά πάντων σημειώνοντας ότι η απόφαση για το πάγωμα διορισμού ιερέων ειδικά σε ακριτικές περιοχές μείζονος εθνικής σημασίας όπως είναι τα νησιά μας, είναι μεγάλο λάθος, υπονοώντας επί της ουσίας, ότι ούτε και οι κατακτητές ακόμα πλην των Ιταλών, δεν τόλμησαν να βάλουν τέτοιους φραγμούς και περιορισμούς. 

Το αιχμηρό σχόλιο ήταν επίκαιρο, αφού λίγα λεπτά νωρίτερα ο ίδιο ο Μητροπολίτης μας, είχε χειροτονήσει σε διάκο, τον συμπολίτη μας Ευγένιο Καλαφάτη, ο οποίος θα είναι ο πρώτος κληρικός που δεν θα μισθοδοτείται από το Δημόσιο. 

Άμισθοι κληρικοί

Η διακοπή διορισμού από την πολιτεία ιερέων, έχει οδηγήσει ήδη στην δημιουργία μίας, ίσως πρωτόγνωρης στα ελληνικά δεδομένα των τελευταίων ετών, τάξεως. Αυτής των άμισθων κληρικών, οι οποίοι διατηρούν την επαγγελματική τους ενασχολήση και παράλληλα προσφέρουν στο έργο της τοπικής τους Εκκλησίας. Από τους πρώτους που προχώρησαν στη λύση αυτή είναι ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος.

Σας παρουσιάζουμε  ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ για τους άμισθους, εθελοντές σύμφωνα με τον τίτλο της εφημερίδας, ιερείς. Από την εφημερίδα "Ταχυδρόμος Μαγνησίας" της 7ης Οκτωβρίου.

Έχω ενστάσεις, γι' αυτό και δεν τον αναφέρω στον τίτλο, για το δόκιμο του όρου εθελοντής, όταν αναφερόμαστε στον ιερέα και σε αυτό που φέρει, και θα φέρει για όλη του τη ζωή, την χάρη της ιερωσύνης. Αυτό είναι θέμα για μιά λλη ανάρτηση...

WebRep

currentVote

noRating

noWeight