Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗΝ ΚΥΖΙΚΟ - ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 92 ΧΡΟΝΙΑ!

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἐκκλησιαστικαί εἰδήσεις

Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἰς Κύζικον

            Τήν πρωΐαν  τῆς Πέμπτης, 16ης τ.μ. Ὀκτωβρίου, ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σηλυβρίας κ. Μαξίμου, μελῶν τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς καί τοῦ Δημοσιογράφου καί Φωτογραφου Ἐντιμ. κ. Νικολάου Μαγγίνα, μετέβη εἰς Πάνορμον καί ἐκ τῆς ἀποβάθρας αὐτῆς ἀνῆλθεν εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Παναγίας Φανερωμένης, εἰς τά ἐρείπια τῆς ὁποίας ἐχοροστάτησε κατά τήν τελεσθεῖσαν Θείαν Λειτουργίαν, τήν πρώτην μετά 92 ἔτη, ἤτοι μετά τήν ἀνταλλαγήν τῶν πληθυσμῶν, τήν ἀποφασισθεῖσαν ὑπό τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης. Εἰς τό τέλος ἐτέλεσε Τρισάγιον καί ηὐλόγησε τά κόλυββα ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν ἀειμνήστων Μητροπολιτῶν Γερόντων Κυζίκου, ὡς καί τῶν κτιτόρων, ἀνακαινιστῶν, εὐεργετῶν, ἡγουμένων, μοναχῶν καί προσκυνητῶν τῆς παλαιφάτου Μονῆς, τῆς ὁποίας ἡ ἐφέστιος εἰκών τῆς Παναγίας φυλάσσεται, ὡς γνωστόν, εἰς τό ἀριστερόν κλίτος τοῦ Πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ. Ὁ Πατριάρχης ἐν κατακλεῖδι ἀπηύθυνεν ἐν συγκινήσει ὀλίγους λόγους πρός τούς παραστάντας συνεργάτας Αὐτοῦ μετά τῶν ὁποίων συνεμερίσθη τήν ἱερότητα, τήν ἱστορικότητα καί τήν χαράν τοῦ βιωθέντος γεγονότος τῆς προσφορᾶς τῆς ἀναιμάκτου θυσίας μετά τοσαύτας δεκαετίας ἐγκαταλείψεως καί σιωπῆς τοῦ ἱεροῦ τούτου σκηνώματος τῆς πίστεως καί τοῦ Γένους ἡμῶν.

            Σημειωτέον, ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία ἐτελας ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽έσθη κατόπιν πρόφρονος ἀδείας τῆς Νομαρχίας τοῦ Balύkesir, εἰς τήν ὁποίαν ἀνήκει ἡ περιοχή καί ἡ ὁποία ἔλαβεν ὅλα τά ἀπαραίτητα μέτρα ἀσφαλείας καί διηυκόλυνε τήν λατρευτικήν αὐτήν ἐκδήλωσιν τοῦ Ονας﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽μγι, καίἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

            Μετά ταῦτα ἅπαντες κατῆλθον εἰς τήν Ἀρτάκην (Erdek), ἔνθα ἦτό ποτε ἡ ἕδρα τοῦ Μητροπολίτου Κυζίκου, καί ἐκεῖ ὁ Δήμαρχος αὐτῆς Ἐντιμ. κ. Hόseyin Sarύ, Ἀρχιτέκτων, παρέθεσε γεῦμα πρός τιμήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τῆς συνοδείας Αὐτοῦ.

Οικουμενικός Πατριάρχης:"Αγαπούμε όλους τους ανθρώπους, όπως αγαπά κάθε μητέρα τα παιδιά της, και αυτά που τη σέβονται και αυτά που την στενοχωρούν και την πληγώνουν"

Κωνσταντινούπολη, του Νικολάου Μαγγίνα

«Είναι χαρά μας να υποδεχόμεθα τα τέκνα της Εκκλησίας και ιδιαιτέρως αυτά που αγαπούν και ευλαβούνται και σέβονται την Μητέρα Εκκλησία, το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Ήλθαν εδώ πολλές φορές ως προσκυνητές του Πατριαρχείου μας άνθρωποι οι οποίοι μπροστά μας λένε τα καλύτερα λόγια και για τον Θεσμό και για τον Πατριάρχη όταν όμως ευρεθούν σε άλλο, διαφορετικό περιβάλλον εκφράζουν τα αντίθετα από αυτά τα οποία έλεγαν ενώπιόν μας. Δεν έχει σημασία. Εμείς δίνουμε περισσότερο βάρος και σημασία στη μαρτυρία της συνειδήσεώς μας, στην πρόνοια αλλά και στην προστασία του Θεού. Έχουμε τη μαρτυρία της συνειδήσεώς μας ότι κρατούμε το χρέος και το καθήκον μας έναντι του ιερωτάτου Θεσμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου και έναντι της Ιστορίας του Γένους, ως επικεφαλής της Ορθοδοξίας. Ασφαλώς, κατά πρώτο λόγο, η εμπιστοσύνη μας στην πρόνοια του Θεού είναι εκείνη που μας δίνει τη δύναμη να ξεπερνούμε τα εκάστοτε πετροβολήματα και τις αδικίες απέναντι στον Πάνσεπτο Οικουμενικό Θρόνο. Τη διακονία της Μητρός Εκκλησίας θα την κρίνει ο Θεός και θα την καταγράψει η Ιστορία. Είτε θετικά είτε αρνητικά. Εμείς κάνουμε ό τι μπορούμε έτσι ώστε η κρίσις του Θεού και της Ιστορίας να είναι θετική. Εργαζόμαστε κατά συνείδηση. Διακονούμε το ποίμνιό μας, «το μικρόν ποίμνιον» που έμεινε εδώ λόγω των πολιτικών περιστάσεων, αλλά και ευρύτερα το ποίμνιον του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε όλον τον κόσμο, υπηρετούμε και διακονούμε τη Χριστιανοσύνη στο σύνολό της, τα πανανθρώπινα ιδανικά και τις αξίες τις διαχρονικές των οποίων φύλαξ και συνεχιστής ετάχθη η Πρωτόθρονος Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως. Η παρουσία σας κάθε φορά που έρχεσθε από την Ελλάδα για να προσκυνήσετε εδώ είναι για εμάς πηγή ενισχύσεως, παίρνουμε κουράγιο από την παρουσία σας, από το βλέμμα σας που είναι γεμάτο σεβασμό και αγάπη προς τη Μητέρα Εκκλησία και προς τον ελέω Θεού Προκαθήμενό Της. Έτσι πορευόμεθα εις τον δρόμον του πεπρωμένου της φυλής και του Γένους μας. Πάντως, όπως είπα πρόσφατα εξ άλλης αφορμής, εμείς εδώ δεν αντιδικούμε με κανέναν, αγαπούμε όλους τους ανθρώπους όπως αγαπά κάθε μητέρα τα παιδιά της, και αυτά που τη σέβονται και αυτά που ενίοτε την στενοχωρούν και την πληγώνουν. Η μητέρα δεν ανταποδίδει κακόν αντί κακού διότι έχει μέσα της στοργή και αγκαλιάζει με αυτή τη στοργή όλα τα παιδιά της ανεξαιρέτως».

Διαβάστε όλο το ρεπορτάζ στο AMEN.GR

Ο ΟΣΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ (14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ)

του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

«Ο άγιος Κοσμάς (685-περ.750 μ.Χ.), γεννημένος μάλλον στη Δαμασκό, επειδή έμεινε ορφανός από μικρός, υιοθετήθηκε από τον πατέρα του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού Σέργιο, ο οποίος ήταν πλούσιος και με κοσμική δόξα, ως υπουργός οικονομικών του χαλίφη των Αράβων. Βλέποντας ο Σέργιος την κλίση και των δύο παιδιών στα γράμματα, προσέλαβε κάποιον άνδρα πολυμαθή και σοφό, Κοσμά και αυτόν στο όνομα, από την Καλαβρία, προκειμένου να τα διδάξει κάθε σοφία, θεία και ανθρώπινη. Πράγματι, οι δύο νέοι, ο Ιωάννης και ο Κοσμάς, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα διδάχτηκαν από τον Κοσμά τον δάσκαλό τους γραμματική και φιλοσοφία, αστρονομία και γεωμετρία, όπως και ποίηση και μουσική, και έγιναν αξιοσέβαστοι από όλους. Όποιος μάλιστα θέλει να μάθει την τελειότητα αυτών σε όλα, δεν έχει παρά να την γνωρίσει ακριβώς από τα συγγράμματα που εκπονήθηκαν από αυτούς. Μετά από τις σπουδές τους, πήγαν στη Λαύρα του αγίου Σάββα και έγιναν μοναχοί. Και ο μεν μακάριος Ιωάννης χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, ο δε αξιοσέβαστος Κοσμάς, αφού παρακλήθηκε πολύ από όλη τη Σύνοδο των επισκόπων, προχειρίστηκε επίσκοπος της πόλεως Μαϊουμά. Αφού πολιτεύτηκε λοιπόν καλώς και οδήγησε το ποίμνιό του στους σωτήριους δρόμους της πίστεως, έφθασε σε βαθιά γεράματα, οπότε και αναπαύτηκε εν Κυρίω».

Δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για τον άγιο Κοσμά τον ποιητή και μελωδό (συνέθετε όχι μόνον ύμνους, αλλά και τους μελοποιούσε) με πεζό λόγο. Διότι πώς «την κιθάραν του Πνεύματος, την λύραν την ένθεον», «την σάλπιγγα, την κελαδούσαν τα σωτήρια του Χριστού παθήματα και τα θαύματα και της Πανάγνου την κοίμησιν», «τον πνευματικόν ασματογράφον», «την θεόβρυτον πηγήν» θα μπορέσει να υμνήσει αξίως η πεζότητα του λόγου; Όταν μάλιστα αυτά που μελώδησε ο άγιος Κοσμάς αναφέρονταν στην Αγία Τριάδα, τις μεγάλες Δεσποτικές εορτές του Κυρίου μας, την Υπεραγία Θεοτόκο; Ας θυμηθούμε ότι ο κανόνας των Χριστουγέννων: «Χριστός γεννάται δοξάσατε», ο κανόνας των Θεοφανείων: «Βυθού ανεκάλυψε πυθμένα», ο κανόνας του Πάσχα: «Κύματι θαλάσσης» είναι δικά του πονήματα. Ο υμνογράφος της εορτής του έχει απολύτως επίγνωση της πραγματικότητας αυτής: ένας τόσο σπουδαίος ποιητής μόνον από έναν εξίσου μεγάλο ποιητή μπορεί να υμνηθεί. Κι αυτός δεν είναι άλλος από τον Δαυίδ. Πρέπει κανείς να είναι στο μεγαλείο του προφητάνακτα για να αποδώσει με τον αρμόζοντα τρόπο τα θεία για τον άγιο Κοσμά μελωδήματα. «Δαυιτικοίς άσμασι τον πνευματικόν ασματογράφον ευφημήσωμεν». Κι ακόμη: και η ίδια η κοίμησή του πρέπει να αποδοθεί με τρόπο μελωδικό. «Νόμοις καθεπόμενοι τοις σοις, μακάριε, εξυμνήσαι προεθέμεθα σην προς τα άνω εκδημίαν». Ακολουθώντας τους δικούς σου νόμους, μακάριε, (δηλαδή να εκφράζεσαι με ύμνους), έχουμε την πρόθεση να εξυμνήσουμε την εκδημία σου προς τον Θεό.

Διαβάστε τη συνέχεια στο ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

Η γιαγιά...

Πρωτοπρεσβυτέρου Αδαμάντιου Αυγουστίδη,

Αναπλ. Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών

Στις εφηβικές μου αναμνήσεις συνυπάρχουν τα πάρτι, η ροκ μουσική και η γιαγιά μου. Για εκείνην, η ροκ μουσική δεν ήταν παρά ένας κακότεχνος θόρυβος. Πάντως σεβόταν περισσότερο την νεανική μας σύγχυση, από όσο εμείς την νηφάλια σοφία της. Ήξερε που πηγαίναμε, αλλά ποτέ δεν έμπαινε στον πειρασμό να αντιπαρατεθεί προς ο,τι θεωρούσε φυσικό για την ηλικία μας. Σηκωνόταν, μας φιλούσε, ευχόταν να περάσουμε καλά, κι ύστερα προσέθετε να έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας εκεί που θα είμαστε, και ας κάνουμε ο,τι θέλουμε. Μετά μας σταύρωνε, ευχόταν να είναι η Παναγιά μαζί μας, και συμπλήρωνε διστακτικά, σαν να μην ήταν σίγουρη αν έπρεπε η όχι να το ξεστομίσει, να μην αργήσουμε, γιατί θα προσευχόταν για μας όσο λείπαμε και δεν άντεχε να ξενυχτάει…

Τελειόφοιτός της Ιατρικής, αφελώς πεπεισμένος για την παντοδυναμία της επιστήμης, βρέθηκα στην Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ. Έμεινα μόνο λίγες μέρες στο μοναστήρι αλλά η ανακάλυψη υπήρξε συγκλονιστική. Οι μοναχοί ζούσαν με τον τρόπο της γιαγιάς μου. Αναγνωριστικά σημάδια: το κομποσχοίνι, το ανεπιτήδευτο χαμόγελο και η άνευ όρων αποδοχή του άλλου.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα πήγα να δω τη γιαγιά.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

῾Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ᾽

α. ῾Η ἑορτή τῶν Πατέρων τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καθορίζει καί τήν ἐπιλογή τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος τῆς σημερινῆς Κυριακῆς: ἐπιλέχτηκε τό ἀνάγνωσμα στό ὁποῖο ὁ ἀπόστολος Παῦλος μεταξύ ἄλλων μιλάει γιά τήν στάση ἔναντι τῶν αἱρετικῶν ἀνθρώπων, δεδομένου ὅτι οἱ εἰκονομάχοι, ἐκεῖνοι πού ἐπισήμως ἀπό τίς ἀρχές τοῦ  8^ο μ.Χ. αἰ. καί γιά πολλά χρόνια ἀργότερα πολέμησαν τίς εἰκόνες καί τίς θεώρησαν ὡς ἐκτός πίστεως, ἀποδείχτηκαν ἐν τέλει ἀπό τήν ᾽Εκκλησία μας, μέ τούς Πατέρες τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (787 μ.Χ.), αἱρετικοί. Κι αὐτό διότι οἱ ἅγιοι αὐτοί Πατέρες ἔδειξαν ἐν Πνεύματι ὅτι ἡ ἄρνηση ἐξεικονισμοῦ τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ καί κατ᾽ ἐπέκταση τῶν ἁγίων - ὅ,τι πρέσβευαν οἱ εἰκονομάχοι -  σημαίνει στό βάθος εἴτε ἄρνηση ἀποδοχῆς τῆς πραγματικότητας τῆς ἀνθρώπινης φύσης τοῦ Χριστοῦ, συνεπῶς ἔκπτωση στόν μονοφυσιτισμό, εἴτε διαγραφή τῆς θεϊκῆς φύσης Του, συνεπῶς ἔκπτωση στόν νεστοριασμό. Καί στίς δύο περιπτώσεις ἐπρόκειτο πάντως  γιά χριστολογική αἵρεση, ἡ ὁποία διέστρεφε τήν πίστη καί γι᾽ αὐτό ἔπρεπε νά καταπολεμηθεῖ. ῾Η ᾽Εκκλησία μας λοιπόν ἐξ ἀφορμῆς τῶν αἱρετικῶν εἰκονομάχων, ἀλλά καί τῶν αἱρετικῶν τῆς κάθε ἐποχῆς μέχρι σήμερα, ὑπενθυμίζει τήν ὀρθή στάση ἔναντι αὐτῶν: ῾αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ᾽. 

β. 1. Ποιός θεωρεῖται αἱρετικός ὅμως γιά τήν ᾽Εκκλησία;

 (1) Αὐτός πού, ὅπως ἀναφέραμε, ἀλλοιώνει τήν ὀρθή πίστη της, τήν πίστη δηλαδή πού ἔφερε ὁ Κύριος ᾽Ιησοῦς Χριστός, καί γι᾽ αὐτό προσφέρει ἕναν Χριστό ὄχι ἀληθινό, ὄχι τήν εἰκόνα πού ᾽Εκεῖνος ἀποκάλυψε, ἀλλά ἕνα κατασκεύασμα τοῦ δικοῦ του μυαλοῦ, ἕνα εἴδωλο πού ἁπλῶς τό ντύνει μέ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ λέξη αἵρεση προέρχεται ἀπό τό ρῆμα αἱροῦμαι πού σημαίνει προτιμῶ, ἐκλέγω. Κι αὐτό θά πεῖ ὅτι ὁ αἱρετικός κάνει ἐπιλογή: ἀπό τό ὅλο τῆς ἀλήθειας ἐπιλέγει ἕνα κομμάτι της, τό ὁποῖο κομμάτι τό ἀπολυτοποιεῖ θεωρώντας το ὡς τό ὅλο. Κι αὐτό σημαίνει ὅτι τελικῶς τήν ἀλήθεια τήν διαστρεβλώνει. Γιά παράδειγμα, ἐνῶ ὁ Χριστός μας εἶναι Θεός καί ἄνθρωπος, ὁ αἱρετικός μπορεῖ νά τόν παρουσιάζει μόνον Θεό ἤ μόνον ἄνθρωπο. Τί ἀποτελεῖ κριτήριο συνεπῶς γιά ἕναν αἱρετικό; ῎Οχι ἀσφαλῶς ἡ πίστη τῆς ᾽Εκκλησίας, ἀλλά ἡ κρίση ἡ δική του. Τήν δική του λογική ἔχει ὡς βάση ὁ αἱρετικός, αὐτήν πρωτίστως ἐμπιστεύεται καί μέ βάση αὐτήν κρίνει καί τήν ἴδια τήν ἀποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτό καί τό βάθος πάντοτε μίας αἵρεσης εἶναι ἕνας ἀπύθμενος ἐγωισμός: ἡ πεποίθηση ὅτι ὁ ἴδιος ὡς μέλος ὑπέρκειται τοῦ σώματος καί πρέπει ὅλοι νά ὑποταχθοῦν σέ αὐτόν. Κατά συνέπεια δέν παραξενευόμαστε ὅταν ἀκοῦμε ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες μας ὅτι δέν ὑπάρχει χειρότερο πράγμα ἀπό τήν αἵρεση.

Διαβάστε τη συνέχεια στο ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

Οι ανωφελείς λόγοι και τα ωφέλιμα έργα (Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Ζ΄Οικ. Συνόδου)

του Ιωάννη Καραβιδόπουλου, 

Ομότ.Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., 

στο Amen.gr

Από το τέλος της προς Τίτον ποιμαντικής επιστολής είναι το αποστολικό ανάγνωσμα που διαβάζεται σήμερα Κυριακή των αγίων Πατέρων της εν Νικαίᾳ 7^ης Οικουμενικής (787) Συνόδου. Ο Απόστολος γράφει στον μαθητή του, που είναι επίσκοπος Κρήτης τα εξής: «Παιδί μου, Τίτε, Αυτά τα λόγια είναι αληθινά και θέλω να τα βεβαιώνεις με την προσωπική σου μαρτυρία, ώστε όσοι έχουν πιστέψει στον Θεό να φροντίζουν να πρωτοστατούν σε καλά έργα. Αυτά είναι τα καλά και τα χρήσιμα στους ανθρώπους.

Από το άλλο μέρος, να αποφεύγεις τις ανόητες αναζητήσεις για γενεαλογικούς καταλόγους, τις φιλονικίες και τις διαμάχες γύρω από τις διατάξεις του ιουδαϊκού νόμου, γιατί όλα αυτά είναι ανώφελα και μάταια. 

Τον άνθρωπο που ακολουθεί πλανερές διδασκαλίες συμβούλεψέ τον μια δυο φορές, κι αν δεν ακούσει άφησέ τον, με τη βεβαιότητα πως αυτός έχει πια διαστραφεί και αμαρτάνει, καταδικάζοντας έτσι ο ίδιος τον εαυτό του. 

'Οταν θα σου στείλω τον Αρτεμά ή τον Τυχικό, έλα το συντομότερο να με συναντήσεις στη Νικόπολη, γιατί εκεί αποφάσισα να περάσω το χειμώνα. Τον Ζηνά τον νομικό και τον Απολλώ, να τους εφοδιάσεις πλουσιοπάροχα με ό,τι χρειάζονται για το ταξίδι τους, ώστε να μην τους λείψει τίποτα. Ας μαθαίνουν και οι δικοί μας να πρωτοστατούν σε καλά έργα, για ν' αντιμετωπίζουν τις επείγουσες υλικές ανάγκες, ώστε η ζωή τους να μην είναι άκαρπη. 

Σε χαιρετούν όλοι όσοι είναι μαζί μου. Χαιρέτησε τους πιστούς που μας αγαπούν. Η χάρη να είναι μαζί με όλους σας. Αμήν». 

  Το κύριο χαρακτηριστικό του χριστιανού, όπως αναδύεται από την περικοπή αυτή, είναι η καρποφορία, τα καλά έργα, ενώ οι διαμάχες και οι ανωφελείς και ανόητες συζητήσεις παρουσιάζονται σαν δείγμα αρρωστημένου χριστιανού. Έτσι ο Απόστολος μας δίνει μια θεολογική θεμελίωση της χριστιανικής πρακτικής ζωής και μας προσδιορίζει τη σημασία της αγαθοεργίας. Χριστιανός άκαρπος δεν μπορεί να υπάρχει ούτε σαν έκφραση ούτε σαν πραγματικότητα, κι αν υπάρχει  αποτελεί φαινόμενο απογοητευτικό και δυσάρεστο, και πρέπει να μας εμβάλει σε ανησυχία σαν σύμπτωμα μιας εκ των βαρυτέρων ασθενειών του Χριστιανισμού. Γιατί πράγματι η ακαρπία σημαίνει διάσπαση της κοινωνίας του χριστιανού με τον Θεό από τη μια μεριά και με τον συνάνθρωπό του από την άλλη, Δεν είναι μάλιστα στην προκείμενη περίπτωση παράξενο το ότι η απουσία ωφελίμων έργων συνοδεύεται από μια διάθεση ανωφελών συζητήσεων, θεολογικών διαμαχών και εκκλησιαστικής κριτικής.

  Τα καλά έργα φανερώνουν υγεία και φυσιολογική κατάσταση του χριστιανού που ζει έντονα την ιδιότητά του αυτή και βρίσκεται σε διαρκή κοινωνία με το Πνεύμα του Θεού, που ζει εν Αγίω Πνεύματι.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Amen.gr

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ: ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

῾ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ᾽ 
(Τίτ. 3, 8)

α. ῾Η μνήμη τῶν Πατέρων τῆς Ζ´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (787 μ.Χ.) ἀποτελεῖ τήν αἰτία ἐπιλογῆς τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος ἀπό τήν πρός Τίτον ἐπιστολή τοῦ ἁγίου Παύλου. ῾Ο ἀπόστολος παραινώντας τόν μαθητή καί συνεργάτη του Τίτο τόν καλεῖ ἡ προσωπική του ζωή νά ἀποτελεῖ μία μαρτυρία τῆς πίστεως στόν Σωτήρα Κύριο ᾽Ιησοῦ Χριστό, ὥστε καί οἱ ὑπόλοιποι πιστοί νά παρακινοῦνται νά κάνουν πράξη τήν πίστη τους. Μέ αὐτήν τήν προτεραιότητα στήν ζωή τους εἶναι εὐνόητο ὅτι πρέπει νά ἀποφεύγουν κάθε τι πού τούς ἀποπροσανατολίζει, ὅπως τίς ἀνωφελεῖς καί ἀνούσιες συζητήσεις, τίς διαμάχες, ἀκόμη καί τήν ἐπιμονή, πέρα ἀπό μία δύο φορές, γιά τήν μεταστροφή τῶν αἱρετικῶν, ἐκείνων δηλαδή πού ἀκολουθοῦν πλανεμένες διδασκαλίες ὡς πρός τόν Χριστό. Στό ἴδιο μῆκος κύματος τῶν παραινέσεων τοῦ ἀποστόλου Παύλου κινήθηκαν καί οἱ Πατέρες τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Κατεδίκασαν τούς αἱρετικούς εἰκονομάχους πού ἀλλοίωναν μέ τήν ἄρνηση ἐξεικονισμοῦ τοῦ Κυρίου  τήν ἀληθινή εἰκόνα Του, καί ἔδειξαν μέ φωτισμό Θεοῦ ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός πού ἔγινε καί τέλειος ἄνθρωπος ῾δι᾽ ἡμᾶς καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν᾽, γι᾽ αὐτό καί μπορεῖ νά ἀποτυπωθεῖ κατά τήν ἀνθρώπινη μορφή του. 

β. 1. Δέν θά ἀναφερθοῦμε στήν αἵρεση τῶν εἰκονομάχων. Οἱ Πατέρες τούς κατεδίκασαν γιατί ἀκριβῶς διαστρέβλωναν τήν πίστη καί πρότειναν αἵρεση, δηλαδή πλάνη. Καί χειρότερο πράγμα ἀπό τήν πλάνη τῆς αἵρεσης δέν ὑπάρχει γιά τήν χριστιανική πίστη. Κατά τήν ἐκτίμηση τοῦ ἀποστόλου Παύλου συνιστᾶ ἐκτροπή καί ἁμαρτία καί αὐτοκατάκριση: ῾εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος (ὁ αἱρετικός) καί ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος᾽. Δέν εἶναι τυχαῖο γι᾽ αὐτόν τόν λόγο ὅτι οἱ ἅγιοί μας θεωροῦν ὅτι εἶναι προτιμότερο νά ἁμαρτάνει κανείς σαρκικά, παρά νά θεωρεῖται ἠθικός καί ῾ἅγιος᾽,  ἀλλά ριγμένος στήν αἵρεση. Κι αὐτό γιατί στήν πτώση τῶν σαρκικῶν ἁμαρτιῶν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα τῆς ταπεινῆς μετάνοιας - ῾οἱ τελῶναι καί αἱ πόρναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν᾽ -, ἐνῶ στήν πτώση τῆς αἵρεσης τοῦτο εἶναι φοβερά δύσκολο, λόγω τῆς ὑποκρυπτομένης δαιμονικῆς ὑπερηφάνειας.

Εἶναι ἐξαιρετικά σημαντική μάλιστα ἡ ἐπισήμανση τοῦ ἀποστόλου ὅτι προκειμένου γιά τόν αἱρετικό ἀρκεῖ ἡ συμβουλή σ᾽ αὐτόν γιά τήν πλάνη του μία δύο φορές: ῾αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ᾽.  ῎Αν κανείς θελήσει νά ἐπιμείνει στίς συμβουλές του μέ τήν πεποίθηση ὅτι πρόκειται νά μεταστρέψει τόν αἱρετικό, τότε ὁ ἴδιος πλανᾶται πλάνην οἰκτράν, ἀποκαλύπτοντας τόν δικό του ἐγωϊσμό καί τήν ἄγνοια τῆς καταστάσεως τοῦ αἱρετικοῦ. Κι ἴσως ἡ προτροπή αὐτή τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρέπει νά ληφθεῖ πιό σοβαρά ὑπ᾽ ὄψιν ἀπό ἐκείνους πού καί σήμερα ἔχουν ἀποδυθεῖ σέ ἀδιάκοπο κυνηγητό τῶν διαφόρων αἱρέσεων. ῾Η διαρκής πολεμική καί καταγγελία τῆς αἵρεσης, ῾πάλιν καί πολλάκις᾽, ἐφόσον ἤδη ἔχει ἐπισημανθεῖ ἡ πλάνη, ἴσως τελικῶς φανερώνει κάποια δική τους ἐμπλοκή καί ὄχι τόσο καθαρότητα ἀγάπης.

Διαβάστε τη συνέχεια στο ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

Η προσευχή δεν είναι συνταγή.....

π. Λίβυος (π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος) 

Η προσευχή δεν είναι συνταγή για καλιτσούνια ή μουστοκούλουρα, ώστε να πρέπει να την εκτελέσεις τέλεια και προσεκτικά για να πετύχει. Καταρχήν δεν προσεύχομαι για να πετύχω, μα για να κοινωνήσω με τον Θεό μου, με ένα κομμάτι του εαυτού μου, που δεν έχω ενεργοποιήσει και δεν ξέρω ότι διαθέτω.

Όταν λοιπόν ακούω ότι, πρέπει να προσεύχεσαι έτσι, τόσες φορές επί τόσες μέρες, με αυτό τον τρόπο και αυτή την ώρα, και το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρο, αυτό που ζητάς θα γίνει, όχι γιατί ο Θεός γνωρίζει και θέλει, μα γιατί εκτέλεσες σωστά την συνταγή ως άλλος πνευματικός σεφ, τότε πραγματικά ναι, τρελαίνομαι… 

Είναι δυνατόν η προσευχή, που είναι μια από τις ανώτερες μορφές εσωτερικής έκφρασης και δημιουργίας, ανώτερη μορφή τέχνης, ως έλεγε ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ «η προσευχή είναι ατελεύτητος δημιουργία, και ανωτέρα πάσης τέχνης ή επιστήμη..», εμπειρική σχέση με τον Θεό, να μετατρέπεται σε γυμναστικές επιδείξεις, χημικές ενώσεις, και συνταγογραφούμενες ευκαιρίες; 

Δεν προσεύχομαι καλά και κακά, σωστά και λάθος, δεν ρωτάω ακούστηκε η προσευχή μου; τώρα θα γίνει αυτό που ζήτησα; Πόσο ακόμη να προσευχηθώ για να επιτευχθεί ο στόχος μου; Τώρα έπιασε η προσευχή που είπα; Έχει δύναμη με τον τρόπο που την έκανα;

Όλες αυτές οι ερωτήσεις και αγωνιώδης απορίες, είναι σεβαστές αλλά πολύ μακριά από αυτό που είναι η προσευχή. 

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ (6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ)

του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

«Ο άγιος Θωμάς, ο οποίος καταγόταν από την Ιουδαία και ήταν αλιέας κατά το επάγγελμα, γνωστός ως ένας από τους δώδεκα μαθητές του Κυρίου και έχοντας τη φήμη του δύσπιστου μαθητή, αφού μετά την Ανάσταση Εκείνου,  για να πειστεί ζήτησε να ψηλαφήσει τον Κύριο, μετά τη λήψη του αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, πήγε και κήρυξε τον λόγο του Θεού στους Μήδους και τους Πάρθους, τους Πέρσες και τους Ινδούς. Στα ανατολικά της Ινδίας ευρισκόμενος συλλαμβάνεται από τον βασιλιά Σμιδαίο, διότι με το κήρυγμά του πίστευσαν στον Χριστό και βαπτίστηκαν από τον απόστολο ο Αζάνης ο υιός του βασιλιά, η γυναίκα του Τερτία και οι θυγατέρες του Μιγδονία και Νάρκα. Γι’  αυτό και παραδόθηκε σε πέντε στρατιώτες, οι οποίοι τον ανέβασαν σε ένα βουνό και εκεί τον κατατρύπησαν με τις λόγχες τους. Έτσι λοιπόν εκδήμησε προς τον Κύριο».

Το πρώτο στο οποίο εμμένει η ακολουθία της Εκκλησίας μας σήμερα, επί τη μνήμη του αγίου αποστόλου Θωμά, είναι η «πιστή απιστία» του. Ο υμνογράφος υπενθυμίζει το γεγονός ότι ο απόστολος, επειδή έλειπε από τη σύναξη των μαθητών μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, προφανώς απογοητευμένος από όλα όσα συνέβησαν, και κλεισμένος στο σπίτι του, δεν πίστεψε στα λόγια των μαθητών ότι είδαν τον Κύριο αναστημένο. Κι έπρεπε να έλθει σ’  αυτή τη σύναξη, να έλθει δηλαδή στην Εκκλησία, προκειμένου εκεί, μετά από οκτώ ημέρες από την ημέρα της Αναστάσεως, να φανερωθεί και σ’ αυτόν ο Κύριος, ο Οποίος τον κάλεσε να Του ψηλαφήσει τις πληγές, με αποτέλεσμα εκείνος να ομολογήσει: «ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Έτσι απεδείχθη ότι ο απόστολος Θωμάς δεν ήταν ο άπιστος, με τη σημερινή έννοια του όρου, ως εκείνος δηλαδή που έχει διαγράψει τον Θεό από τη ζωή του, διότι έχει προσανατολιστεί μόνον στον κόσμο τούτο και τα θέλγητρα που αυτός προσφέρει. Υπήρξε «άπιστος», όπως και οι άλλοι μαθητές του Κυρίου, ο οποίος όμως πάλευε με την απιστία του και την ξεπέρασε, γιατί είχε την ταπείνωση να φύγει από το κλείσιμο του εαυτού του και να ανοιχτεί προς τους άλλους, να ενταχτεί και πάλι στο σώμα των υπολοίπων μαθητών. Κι αυτό το άνοιγμά του έφερε την έκπληξη και το θαύμα: την παρουσία του αναστημένου Ιησού. Έκτοτε η «πιστή απιστία» του υπήρξε στήριγμα για όλους του πιστούς και αυτήν υμνολογεί  μεταξύ των άλλων, όπως είπαμε, η Εκκλησία μας: «Τη πιστή απιστία σου, τους πιστούς εβεβαίωσας, ως Θεόν και Κύριον πάσης κτίσεως…». Με την πιστή απιστία σου, βεβαίωσες τους πιστούς (ότι ο Χριστός) είναι ο Θεός και ο Κύριος όλης της δημιουργίας.

Διαβάστε τη συνέχεια στο ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

Ορίσθηκε η ημέρα χειροτονίας του εψηφισμένου Μητροπολίτη Αδριανουπόλεως - Φωτογραφίες από την εκλογή

των Νίκου Παπαχρήστου και Νίκου Μαγγίνα

Το Σάββατο 18 Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθεί η χειροτονία του νεοεκλεγέντος Μητροπολίτη Αδριανουπόλεως Αμφιλοχίου Στεργίου, νέου Διευθυντή του εν Αθήναις Γραφείου Εκπροσωπήσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η εκλογή του πραγματοποιήθηκε το πρωί της Παρασκευής από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Θρόνου στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι (ΦΩΤΟ).

Ο εψηφισμένος Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως  είναι ένας λόγιος και μαχητικός υπέρ των δικαίων της Εκκλησίας κληρικός ο οποίος υπηρετούσε έως χθες στην Ιερά Μητρόπολη Μεγάρων και Σαλαμίνος. Είναι αδελφός της Μονής Αγίας Παρασκευής Μαζίου για την ανάπτυξη του έργου της οποίας ανάλωσε όλες του τις δυνάμεις. Συνδέεται με συγγενικούς δεσμούς με τον ταπεινό και Ιεραπόστολο Ιεράρχη του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, Μητροπολίτη Καμερούν Γρηγόριο.

Διαβάστε τη συνέχεια και δείτε φωτογραφίες στο AMEN.GR

Ανακοινωθέν Οικουμενικού Πατριαρχείου

Ἀνακοινωθέν (03/10/2014)

Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρείαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τάς τακτικάς αὐτῆς συνεδρίας ἀπό τῆς Τετάρτης, 1ης, μέχρι καί τῆς Παρασκευῆς, 3ης Ὀκτωβρίου 2014.

Ἐν ἀρχῇ τῆς πρώτης συνεδρίας ἀντηλλάγησαν μεταξύ τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου καί τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Τορόντο κυρίου Σωτηρίου αἱ εἰθισμέναι προσφωνήσεις καί ἀντιφωνήσεις, ἐπί τῇ ἐνάρξει τοῦ νέου Ἐκκλησιαστικοῦ Ἔτους καί τῆς νέας Συνοδικῆς περιόδου.

Κατ᾿  αὐτάς:

α) Ἀπεφασίσθη ὅπως τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ἡ ἐν Κρήτῃ ἐπαρχία αὐτοῦ ἐκφράσουν τάς εὐχαριστίας αὐτῶν πρός τήν Ἔντιμον Ἑλληνικήν Κυβέρνησιν, ἰδιαιτέρως πρός τό Ὑπουργεῖον Παιδείας καί Θρησκευμάτων, καί τήν Βουλήν τῶν Ἑλλήνων, ἐπί τῇ μετονομασίᾳ τῆς μέν Ἀνωτάτης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας Ἡρακλείου Κρήτης εἰς «Πατριαρχικήν Ἀνωτάτην Ἐκκλησιαστικήν Ἀκαδημίαν Κρήτης», τοῦ δέ ἐν Χανίοις Γενικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Λυκείου – Ἐκκλησιαστικοῦ Γυμνασίου εἰς «Πατριαρχικήν Ἐκκλησιαστικήν Σχολήν Κρήτης- Γενικόν Ἐκκλησιαστικόν Λύκειον-Ἐκκλησιαστικόν Γυμνάσιον Χανίων», δι᾿ ἐπί τούτῳ ρυθμίσεως εἰσαχθείσης εἰς τόν ἄρτι ψηφισθέντα Νόμον περί Ὀργανώσεως τῆς Νομικῆς Μορφῆς τῶν Θρησκευτικῶν Κοινοτήτων καί τῶν ἑνώσεών των εἰς τήν Ἑλλάδα καί ἄλλων διατάξεων ἁρμοδιότητος Γενικῆς Γραμματείας Θρησκευμάτων.

β) Ἐγένετο ἀποδεκτή ἡ παραίτησις ἀπό τῆς θέσεως τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ ἐν Ἀθήναις Γραφείου Ἐκπροσωπήσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου, οὗτινος ἡ Ἐπαρχία ἀνυψώθη, ἐν τῷ προσώπῳ αὐτοῦ, εἰς τήν τάξιν τῶν Γεροντικῶν Μητροπόλεων τοῦ Θρόνου.

γ) Ἐξελέγη Μητροπολίτης Ἀδριανουπόλεως ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης κ. Ἀμφιλόχιος Στεργίου, ὅστις διωρίσθη Διευθυντής τοῦ ὡς ἄνω Γραφείου. 

δ) Ἐθεωρήθησαν ἅπαντα τά ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένα θέματα, ἐφ᾿ ὧν καί ἐλήφθησαν αἱ προσήκουσαι ἀποφάσεις.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 3ῃ Ὀκτωβρίου 2014

Πατριαρχικό Κερί μνήμης στη Ρωμηοσύνη του Πόντου

Του Νίκου Μαγγίνα

Στις Μητροπόλεις Τραπεζούντος, Χαλδίας, Κολωνίας και στα σεβάσματά τους, σε εκκλησιές καί σχολεία, σε μνημεία της ποντικής γης, μέσα σε χαλάσματα καί ερείπια ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος καί οι συνοδοί του βρέθηκαν προσκυνητές των δημιουργημάτων ενός ολόκληρου Ρωμέηκου πολιτισμού, ενός Γένους παραδοσιακά ευσεβούς, του λαού του Πόντου.  

Κατά την παραμονή του στην Τραπεζούντα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέφθηκε εκκλησίες, πολλἐςαπό τις  οποίες  σήμερα  είναι τζαμιά όπως τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου, Μετόχι της Μονής Παναγίας Σουμελά, (σήμερα Yeni Kemerkaya Camii), την Αγία Άννα (σήμερα Küçük Ayvasil Kilisesi) η οποία κτίστηκε τον 9^ο αιώνα και λειτουργούσε μέχρι το 1923. Σήμερα ο Ναός είναι κενός και επισκέψιμος. Οι Τούρκοι τον ονομάζουν «Μικρό Άγιο Βασίλειο» λόγω του ότι ανήκε στην ενορία του Αγίου Βασιλείου. Τον Ναό του Αγίου Ανδρέα (Molla Siyah Camii), τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο Δαφνούντος (Hüsnü Göktüğ Paşa Camii). τον Άγιο Φίλιππο (Kudrettin Camii), ο οποίος χτίστηκε τον 11^ο αιώνα και τον 17^ο αιώνα μετατράπηκε σε τζαμί. Στην Τραπεζούντα υπήρχαν και Ναοί έξω από τα τείχη της ιστορικής πόλεως. Έτσι επισκέφθηκε τον Άγιο Ιωάννη Εξωτείχων του 13^ο αιώνα. Ο καλοδιατηρημένος αυτός Ναός σήμερα λειτουργεί ως χώρος μάθησης και εκδηλώσεων για εξειδικευμένους μαθητές. Δίπλα ακριβώς υπάρχει το καλαίσθητο νεοκλασικό οικοδόμημα, κάποτε Ενοριακό Ελληνικό Σχολείο. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα της συμπόρευσης της παιδείας με την Εκκλησία που παρατηρείται σε πολλές περιπτώσεις, σε πόλεις και χωριά. Ακόμη επισκέφθηκε την  έπαυλη του Κωνταντίνου Καπαγιαννίδη, σήμερα «Περίπτερο του Ατατούρκ» (Atatürk Köşkü)

Διαβάστε τη συνέχεια και δείτε πλούσιο φωτογραφικό υλικό στο AMEN.GR

Ορθόδοξα Μοναστήρια στη Γαλλία (video)

Ένα αξιόλογο βίντεο για τα Ορθόδοξα Μοναστήρια στη Γαλλία. 

Παρουσιάζεται ένα από αυτά, που τιμάται στην εορταζόμενη σήμερα Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Δείτε το βίντεο εδώ

Πατριαρχικό προσκύνημα στην Κερασούντα και την γη του Πόντου

Κερασούντα, του Νικολάου Μαγγίνα

Την παραθαλάσσια πόλη της Τριπόλεως του νομού Κερασούντος επισκέφθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος με την συνοδεία του όπου τον υποδέχθηκε ο Αντιδήμαρχος και τον συνόδευσε στο φημισμένο κάστρο της Τρίπολης που βρίσκεται σε ύψωμα, κοντά στην ακροθαλασσιά, και σύμφωνα με ιστορικούς οικοδομήθηκε για φορά κατά την κλασική εποχή. Εντός του κάστρου, με την αμφιθεατρική θέα, σώζονται ερείπια του βυζαντινού ναού της Ζωοδόχου Πηγής.

Συνεχίζοντας την προσκυνηματική επίσκεψη του στη γη του Πόντου ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος μετέβη στην Κερασούντα, την φημισμένη για τα κεράσια της. Αρχικά ξεναγήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, κτίσμα του 18^ου αιώνος, ο οποίος βρίσκεται σε μια συνοικία όπου παλαιότερα ζούσαν Έλληνες. Μέχρι το 1924 λειτούργησε ως Εκκλησία ενώ μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών και μέχρι το 1948 έμεινε κενή. Από το 1948 μέχρι το 1967 χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή. Κατόπιν, το 1982, ανακαινίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και από το 1988 λειτουργεί ως μουσείο. Το οικοδόμημα του Ναού είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Επόμενος σταθμός ήταν το πάλαι ποτέ ελληνικό γυμνάσιο, το οποίο σήμερα λειτουργεί ως Τεχνικό και Επαγγελματικό λύκειο με 700 μαθητές. Εκεί τον Πατριάρχη και την συνοδεία του υποδέχθηκε θερμά και ξενάγησε ο διευθυντής του σχολείου.

Λίγο αργότερα από ύψωμα της Κερασούντας, όπου βρίσκεται το Διοικητήριο της περιοχής - το οποίο στεγάζεται στο επιβλητικό Άρχοντικό του γνωστού καπετάν Γιώργη Κωνσταντινίδη -  ο Πατριάρχης είχε την δυνατότητα να δει την πανοραμική θέα της ιστορικής αυτής πόλης. Ακολούθως περιηγήθηκε τον χώρο της αρχαίας ελληνικής ακρόπολης, που είναι περιτριγυρισμένη από κατάλοιπα βυζαντινού φρουρίου και σήμερα ο γύρω χώρος είναι διαμορφωμένος σε πάρκο.

Διαβάστε την συνέχεια και δείτε φωτογραφίες στο AMEN.GR

Ο ΟΣΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ Ο ΑΝΑΧΩΡΗΤΗΣ (29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ)

του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

«Ο όσιος Κυριακός έζησε επί της βασιλείας του Θεοδοσίου του Μεγάλου και καταγόταν από την πόλη της Κορίνθου, στην Εκκλησία της οποίας ο πατέρας του Ιωάννης ήταν πρεσβύτερος. Η μητέρα του λεγόταν Ευδοκία και υπήρξε ανεψιός του επισκόπου Πέτρου, ενώ ο ίδιος ήταν αναγνώστης κατά την τάξη. Όταν ήταν δεκαοκτώ ετών, πήγε στα Ιεροσόλυμα και έγινε μοναχός από τον όσιο Ευθύμιο τον μεγάλο. Ως μοναχός επέδειξε  πολλή και μεγάλη άσκηση, έλεγξε αυτούς που φρονούσαν τα πλανεμένα δόγματα του Ωριγένη, τέλεσε με τη δύναμη του Χριστού πολλά θαύματα κι έφτασε σε βαθύτατο γήρας. Ήταν πράος και κοινωνικός ως άνθρωπος, ενώ προείπε με θεία αποκάλυψη πολλά από τα μέλλοντα να συμβούν. Ήταν σωματώδης, όχι όμως άγριος και αποκρουστικός, αλλά ευγενής στους τρόπους, χωρίς να έχει κάποια σωματική αναπηρία ή κάποιο νόσημα από το πέρασμα των χρόνων. Για κάποιους χρόνους καθοδήγησε και τη Λαύρα του αγίου Χαρίτωνος».

Εκζητώντας σήμερα τις πρεσβείες του οσίου Κυριακού, εισπράττουμε τη χάρη των πρεσβειών και του μόλις χθες εορταζομένου οσίου Χαρίτωνος. Όχι μόνον βεβαίως λόγω της εγγύτητος της εορτής του, αλλά λόγω κυρίως του γεγονότος ότι ο όσιος Κυριακός υπήρξε ο συνεχιστής του οσίου Χαρίτωνος, εκείνος που, όπως αναφέρει το συναξάρι, καθοδήγησε μετά την κοίμηση του Γέροντος Χαρίτωνος το ποίμνιο της μονής που εκείνος είχε ιδρύσει. Η ένταση λοιπόν της χάρης της σημερινής εορτής έρχεται διπλή για εκείνους που την τιμούν κατά τον τρόπο της Εκκλησίας μας. Το τονίζει και ο υμνογράφος: «Εν δόξη παριστάμενος Θεώ τω Παντοκράτορι, Κυριακέ συν τω θείω Χαρίτωνι θεοκήρυξ, αδιαλείπτως μέμνησο των εκτελούντων, άγιε, την φωτοφόρον μνήμην σου». Δοξασμένος παρίστασαι στον Παντοκράτορα Θεό, θεοκήρυξ Κυριακέ, μαζί με τον θείο Χαρίτωνα, γι’  αυτό και να θυμάσαι αδιάκοπα εμάς, που τελούμε τη φωτοφόρα μνήμη σου. Κι ό,τι λέγαμε χθες για το χάρισμα της πνευματικής καθοδήγησης που κοσμούσε τον όσιο Χαρίτωνα, το ίδιο επαναλαμβάνουμε και σήμερα για τον όσιο Κυριακό. Κι αυτός υπήρξε Γέροντας, όπως η Εκκλησία μας κατανοεί τον όρο, κάτω βεβαίως από τις ίδιες προϋποθέσεις του οσίου Χαρίτωνα: να έχει  γεμίσει από το Πνεύμα του Θεού, γιατί αγωνίστηκε στην πράξη της τηρήσεως των αγίων εντολών του Χριστού και γιατί καθάρισε έτσι την καρδιά του από τη λάσπη των παθών. «Όλην του Πνεύματος την χάριν εισωκίσατο» ο όσιος, διότι «πράξει προσέθεσε την θεωρίαν».

Διαβάστε τη συνέχεια στο ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

Η διαλεκτική της χριστιανικής ζωής και η αξία του χρόνου

του Ιωάννη Καραβιδόπουλου, 

Ομότ. Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Πηγή: Amen.gr

Το αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής προέρχεται από τη Β΄προς Κορινθίους επιστολή του Απ.Παύλου και αναφέρεται αφενός μεν στη διαλεκτική αντίθεση μεταξύ φαινομένων και πραγματικότητας της χριστιανικής ζωής και αφετέρου στη σωτηριολογική αξία του χρόνου της ζωής. Το αποστολικό ανάγνωσμα σε μετάφραση είναι το εξής:

«Αδελφοί, συνεργάτες του Θεού καθώς είμαστε, σας παρακαλούμε να μην αφήσετε να πάει χαμένη η χάρη του Θεού που δεχτήκατε, γιατί η Γραφή λέει: Στον καιρό της χάρης σε άκουσα, και την ημέρα της σωτηρίας σε βοήθησα. Να, τώρα είναι ο καιρός της χάρης, τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας. Κανένα πρόσκομμα δεν φέρνουμε σε κανένα, για να μη δυσφημηθεί το έργο μας. Αντίθετα, με κάθε τρόπο συσταίνουμε τον εαυτό μας ως υπηρέτες του Θεού: με τη μεγάλη υπομονή μας, με τις θλίψεις, με τις δυσχέρειες, τις στενοχώριες, τις κακοποιήσεις, τις φυλακίσεις, τις εναντίον μας εξεγέρσεις, τις ταλαιπωρίες, τις αγρύπνιες, την πείνα. Συσταίνουμε τον εαυτό μας με την εντιμότητα, τη γνώση της αλήθειας, την ανεκτικότητα, την καλοσύνη, τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, την ανυπόκριτη αγάπη,με το κήρυγμα για την αλήθεια, με τη δύναμη του Θεού, με τα όπλα της σωτηρίας τα επιθετικά και τα αμυντικά. Δοκιμάζουμε δόξα και ατίμωση, δυσφήμηση και έπαινο. Μας θεωρούν λαοπλάνους, και όμως λέμε την αλήθεια·μας αγνοούν και όμως γινόμαστε γνωστοί· φτάνουμε στον θάνατο, και να που ζούμε· μας βασανίζουν, αλλά δεν πεθαίνουμε· μας προξενούν στενοχώριες κι όμως πάντοτε χαιρόμαστε· είμαστε φτωχοί, κάνουμε όμως πολλούς να πλουτίσουν· τίποτα δεν έχουμε και τα πάντα κατέχουμε» (Β΄Κορ 6,1-10).

I

Θα σταματήσουμε πρώτα στην πτυχή των αντιθέσεων που ισχύουν για τη ζωή των αποστόλων και κατ΄επέκταση για τη ζωή του κάθε χριστιανού. Τη ζωή αυτή χαρακτηρίζει μια διαλεκτική αντίθεση ανάμεσα σ’αυτό που νομίζουν οι πολλοί και σ’αυτό που αποτελεί την εσωτερική πραγματικότητα και το προσωπικό βίωμα του αποστόλου αλλά και του πιστού. Το «ως αποθνήσκοντες και ιδού ζώμεν» (:φτάνουμε στον θάνατο, και να που ζούμε) δείχνει από τη μια μεριά τη σχέση του χριστιανού με τη ζωή του κόσμου και από την άλλη τη συμμετοχή του σε μια άλλη ποιότητα ζωής. Η απονέκρωση των εγωϊστικών επιθυμιών, η παραίτηση από αυτονόητα δικαιώματα, η απαγκίστρωση από υλικά συμφέροντα μπορεί να παρουσιάζουν τον χριστιανό σαν νεκρό έναντι του κόσμου, αλλά η νέκρωση αυτή δεν είναι παρά εξωτερική. Μέσα από αυτή τη νέκρωση προβάλλει μια ζωή που τροφοδοτείται από το λόγο και το Πνεύμα του Θεού, μια δύναμη ζωής που κάνει τον χριστιανό να αντιμετωπίζει «στενοχώριες» αλλά να μη καταβάλλεται, να λυπάται για όσα δυσάρεστα συμβαίνουν μέσα στον κόσμο αλλά και να χαίρει γιατί γνωρίζει ότι ο Θεός είναι Κύριος της ιστορίας που έχει τον τελευταίο λόγο, να είναι φτωχός από υλικά αγαθά αλλά συγχρόνως να κάνει πλούσιους τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του με την αγάπη του, με τη ζωή του, με τη θυσία του. Τέλος η δύναμη της ζωής που σφύζει μέσα του τον κάνει, ενώ δεν έχει φαινομενικά τίποτε, στην ουσία «να κατέχει τα πάντα». Στα πάντα πρέπει να εννοήσουμε τον απέραντο πλούτο της βασιλείας του Θεού, της βασιλείας της αγάπης.

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Κυριακή Α΄ Λουκά

του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

«και καθίσας εδίδασκεν εκ του πλοίου τους όχλους»

α. Στον πρώτο καιρό της δημόσιας δράσης του Κυρίου μάς μεταφέρει το ευαγγελικό ανάγνωσμα: στη λίμνη Γεννησαρέτ, όπου ο Κύριος άρχισε να διδάσκει τον λαό και να καλεί τους πρώτους μαθητές Του να Τον ακολουθήσουν. Η πρώτη επαφή μάλιστα των μαθητών με τον Κύριο ήταν συγκλονιστική: τους δόθηκε η ευκαιρία να δουν τον Κύριο ως διδάσκαλο, όπως και να νιώσουν τη δύναμη του λόγου Του, μέσα από την «παράλογη» γι’ αυτούς εντολή που τους έδωσε, να ψαρέψουν εκεί που η εμπειρία και η γνώση τους έλεγε ότι ήταν αδύνατο. Και γι’ αυτό άφησαν τα πάντα, προκειμένου να Τον ακολουθήσουν. Τον Κύριο ως διδάσκαλο  θα προσεγγίσουμε δι’  ολίγων στη συνέχεια. «Και καθίσας εδίδασκεν εκ του πλοίου τους όχλους».

β. 1. Έχει τονιστεί με επάρκεια ότι η σωτηρία του ανθρώπου επιτεύχθηκε με όλη τη ζωή του Κυρίου: τη διδασκαλία, τα θαύματά Του, κυρίως όμως με την επί του Σταυρού θυσία Του και την Ανάστασή Του. Λέμε κυρίως με τη Σταυρική Του θυσία και την Ανάσταση που την ακολούθησε, διότι ως γνωστόν πάνω στον Σταυρό καταργήθηκε η αμαρτία, πατήθηκε ο θάνατος, νικήθηκε ο διάβολος και έτσι ο δρόμος προς τον Παράδεισο ανοίχθηκε και πάλι. «Τω πάθει Σου, Χριστέ, παθών ηλευθερώθημεν και τη Αναστάσει Σου εκ φθοράς ελυτρώθημεν, Κύριε, δόξα Σοι». Η διδασκαλία δηλαδή του Κυρίου, όπως και τα θαύματά Του, λειτούργησαν μεν θετικά προς φωτισμό του νου και της διάνοιας των ανθρώπων, προς προσανατολισμό τους στη Βασιλεία του Θεού, προς ενίσχυσή τους γενικά στην οδό του Κυρίου, δεν ήταν όμως ικανά να σώσουν τον άνθρωπο. Η διάβρωση της ανθρώπινης φύσης και η τραγικότητα στην οποία είχε περιέλθει απαιτούσαν κάτι δραστικότερο από τη διδασκαλία: τον θάνατο του ίδιου του Θεού! «Έδει παθείν τον Χριστόν».

Διαβάστε τη συνέχεια στο ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

Επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη σε ιστορικά μνημεία του Πόντου

Τραπεζούντα, του Νίκου Μαγγίνα

Προσκυνηματική - περιηγητική επίσκεψη πραγματοποιεί σε περιοχές του Πόντου ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος από το απόγευμα της Παρασκευής με ορμητήριο την Τραπεζούντα. Τον Πατριάρχη συνοδεύουν οι Μητροπολίτες Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβας και Δράμας Παύλος, ο Μ. Σύγκελλος Αμβρόσιος και ο Ηγούμενος της Μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους Αρχιμ.Πέτρος.

Το απόγευμα επισκέφθηκε την ιστορική Ιερά Μονή Θεοτόκου Θεοσκεπάστου, στην οποία εργάζονται εντατικά αρχαιολόγοι και συντηρητές με σκοπό την ανάδειξη του μνημείου. Ο Πατριάρχης είχε επισκεφθεί τον Αύγουστο του 2011 τον χώρο αυτό, ο οποίος ήταν ἐγκαταλελειμμένος και η περιδιάβαση σε αυτόν δυσχερής, σε αντίθεση με σήμερα. Στη συνέχεια ο Πατριάρχης και η συνοδεία του ξεναγήθηκαν στον πάλαι ποτέ ιερό Ναό του αγίου Ακινδύνου, κτίσμα του 11^ου αιώνα, ο ποίος σήμερα λειτουργεί ως τέμενος, ενώ τους καλωσόρισε ο ιμάμης του τζαμιού.

Διαβάστε τη συνέχεια και δείτε πλούσιο φωτορεπορτάζ στο AMEN.GR